ξύλα πέτρες

Η μετάσταση του πασοκισμού

2012-02-06T13:28:00.012+02:00

Κλινικός οδηγός αντιμετώπισης των διαφόρων περιπτώσεων μετάστασης της νόσου του Πασοκισμού (Πασοκίασις η ανωφελής)

Η ΝΟΣΟΣ

Στάδιο 1ο
Ο ιός της πασοκίασης προσβάλλει τα υγιή κύταρρα του οργανισμού

Στάδιο 2ο
Τα μολυσμένα κύτταρα τρώνε ό,τι βρουν μπροστά τους.

ο ασθενής
Δυστυχής πασοκισμένος σε προχωρημένο στάδιο της νόσου

ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

η ψυχή του αγώνα
Πάντα πρώτος στον αγώνα, για το συφέρο του τόπου. (Πάει στο σωματείο με τη μερσεντέ για λόγους πρεστίζ).

ο πρόθυμος επιχειρηματίας
Πρόθυμος να ρισκάρει την περιουσία του για να γνωρίσει η χώρα ανάπτυξη. (προϋπόθεση, βέβαια, οι μισθοί να πάνε στα 200 ευρώ).

ο διανοούμενος που αγωνιά
Προοδευτικός αριστερονεοφιλελεύθερος, με λόγο και αιτία (συνήθως κάποια Μ.Κ.Ο). Σοβαρός, ρεαλιστής, υπεύθυνος.

της φυλακής τα σίδερα, είναι για τις μαρίδες
Το σωστό λαμόγιο-επαγγελματίας. Έφαγε, μπούκωσε, και ξαφνικά, εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Δεν ξανακούσαμε ποτέ νέα του...

ο φίλος του λαού
Έτοιμος να θυσιάσει τα πάντα για να «κάνουμε μια νέα αρχή». (Πέρα από το κομπόδεμα στην Ελβετία, βεβαίως, βεβαίως)

μια φορά Πασόκος, πάντα Πασόκος!
Κάποιες περιπτώσεις είναι ανίατες. Ούτε θεραπεία πιάνει, ούτε μετάσταση γίνεται. Ο ιός δεν καταλαβαίνει τίποτε...

εφημερίδα Ρήξη, φ. 82, Φεβρουάριος 2012

Για την Ελλάδα τώρα!

2012-02-06T13:15:00.006+02:00

Μία όαση υπευθυνότητας, σε εποχές τρικυμιώδεις...

Η πνευματική κίνηση στην Ελλάδα περνάει, δυστυχώς, απαρατήρητη, στον βαθμό που οι σειρήνες του λαϊκισμού στρέφουν τα φώτα της δημοσιότητας σε παντός είδους οχλαγωγίες και... «αγανακτήσεις», στερώντας από τον πνευματικό μας κόσμο την αναγνώριση που του πρέπει. Παρ’ όλα αυτά, στην πατρίδα του Πλάτωνα και του Σωκράτη, του Αριστοτέλη και του Ράμφου, υπάρχουν ακόμη φωνές που αντιστέκονται. Ένας τέτοιος φάρος στον κυρίαρχο σκοταδισμό είναι και η επιτροπή πρωτοβουλίας «Για την Ελλάδα τώρα», που διοργάνωσε την ομώνυμη εκδήλωση στον χώρο της Παλαιάς Βουλής, την Κυριακή, 22 Ιανουαρίου.

Όλη η αφρόκρεμα της σύγχρονης διανόησης ήταν εκεί. Λαμπροί καθηγητές και ανήσυχοι φιλόσοφοι, οξυδερκείς πολιτικοί και φερέλπιδες διανοούμενοι, μαχόμενες ιστορικοί και αγνοί αγωνιστές των Μ.Κ.Ο. (Μη Κοινωφελείς Οργανώσεις), εμβριθείς κοινωνιολόγοι και ασυμβίβαστοι δημοσιογράφοι: εν ολίγοις, φίλεργοι σκαπανείς του πνεύματος, σε ένα πραγματικό μελίσσι δημοκρατίας και φιλελευθερισμού.

Εκ μέρους της πρωτοβουλίας, προλόγισε την εκδήλωση ο Νέστορας της Νομικής Νίκος Αλιβιζάτος. Έκρουσε τον κώδωνα κινδύνου για το ενδεχόμενο αποκοπής από την Ευρωπαϊκή Ένωση, γεγονός που ενδεχομένως να «θέσει τέρμα στον ιστορικό κύκλο που άνοιξε εδώ και 200 χρόνια ο ελληνικός διαφωτισμός». «Θα πρόκειται για μια καταστροφή», συμπλήρωσε, «ισοδύναμη με την Μικρασιατική». Ζήτησε, λοιπόν, από τους παρευρισκόμενους, «Να τολμήσουν» και να «σπάσουν τον νόμο της σιωπής». Είναι καιρός είπε, «να βάλουμε για λίγο στην άκρη αυτά που μας χωρίζουν και να δουλέψουμε όλοι μαζί γι’ αυτό που μας ενώνει, δηλαδή τη σωτηρία της πατρίδας».

Για τη σωτηρία αυτή μίλησε και η υπουργός Άννα Διαμαντοπούλου, εκπροσωπώντας το Πασόκ και την κυβέρνηση Εθνικής Ημών Σωτηρίας. «Να δώσουμε χρόνο στον Παπαδήμο», ήταν το μήνυμά της, καθώς το ενδεχόμενο εκλογών «θα είναι μια πρόσκαιρη νίκη του λαϊκισμού». Ακόμη, όμως, κι αν επιβληθεί, τελικώς, η «όχληση» των εκλογών, δεν χωρούν πισωγυρίσματα: «Η επόμενη κυβέρνηση, και ανεξαρτήτως του αποτελέσματος, θα πρέπει να είναι κυβέρνηση προγραμματικής συμφωνίας και με πρωθυπουργό τύπου Παπαδήμου». Ζήτησε, λοιπόν, τη συσπείρωση των υγιών δυνάμεων του τόπου, όπως ο Αρίστος Δοξιάδης, ο Στέφανος Μάνος, το ΙΟΒΕ, το ΕΛΙΑΜΕΠ, οι οικονομολόγοι του Λόντον Σκουλ οφ Εκονόμικς κ.ά. και υπενθύμισε την αλφαβήτα του δημοκρατικού πολιτεύματος: πως η σωτηρία χρειάζεται στιβαρή ηγεσία, η οποία «να κλείνει τα αυτιά της σε όλες αυτές τις βουερές, τις θορυβώδεις και βίαιες μειοψηφίες, που είναι μπροστά μας σε κάθε προσπάθεια αλλαγής».

Τον χώρο της σοβαρής αντιπολίτευσης εκπροσώπησε ο Κωστής Χατζηδάκης, χαρακτηρίζοντας εύστοχα τον λαϊκισμό ως «τον μεγαλύτερο εχθρό». Επιχειρηματολόγησε επιτυχώς υπέρ της διεξαγωγής εκλογών, καθώς: «Με την καθαρτήριο δύναμη που περιέχουν, θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βαλβίδα εκτόνωσης για τους Έλληνες πολίτες». «Η σωτηρία της Ελλάδας είναι εθνική υπόθεση», τόνισε με νόημα, καλώντας αφ’ ενός μεν «ικανούς και έμπειρους μάνατζερ να διοικήσουν αποτελεσματικά», και αφ’ ετέρου να σπάσουν «οι κρατικιστικές αγκυλώσεις και οι ιδεολογικές προκαταλήψεις του παρελθόντος».

Την ανάγκη επιστροφής σε μία «κουλτούρα συνεισφοράς στα κοινά» επισήμανε και ο «προοδευτικός» επιχειρηματίας Γιάννης Μπουτάρης, χειροκροτούμενος θερμά από το «προοδευτικό» κοινό. Ο γηραλέος δήμαρχος ανεφέρθηκε στους κεντρικούς στρατηγικούς άξονες που θα βασίσει το άνοιγμα της Θεσσαλονίκης/Σελανίκ στις προκλήσεις του προοδευτικού 21ου αιώνα: την πώληση του λιμένα, τη συγχώνευση και το κλείσιμο νοσοκομείων, το άνοιγμα των ΑΕΙ στην αγορά και, τέλος, την εκμάθηση ξένων γλωσσών από τους δημοτικούς υπαλλήλους. Μας υπενθύμισε, άλλωστε, το προοδευτικό άνοιγμα της πόλης στους Ισραηλίτες και τους Τούρκους, δύο κοινότητες που μας φέρνουν «δυσάρεστες μνήμες και ενοχές»...

Την σειρά των ομιλητών έκλεισε ο Λουκάς Τσούκαλης, πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ (αυτής της σύγχρονης «Φιλικής Εταιρείας»), αναλύοντας την παρούσα πολιτική συγκυρία. «Η χώρα αντιμετωπίζει σήμερα πρόβλημα υπαρξιακό», δήλωσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Η διαφθορά των κομμάτων και της φοιτητικής νεολαίας οδηγούν στην απαξίωση της δημοκρατίας (την οποία, όπως ορθά υποθέτει ο αναγνώστης, διασώζει ο διορισμός τραπεζοϋπαλλήλων στην πρωθυπουργία). Ο κος Τσούκαλης ήταν πραγματικός καταπέλτης: «Σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης και απαξίωσης των πάντων, ο λαϊκισμός διογκώνεται, οι συνωμοτικές θεωρίες βρίσκουν πρόσφορο έδαφος, ενώ η ανοχή για τη διαφορετική άποψη εξασθενίζει ακόμη περισσότερο σε μια χώρα όπου δεν ήταν άλλωστε ποτέ ιδιαίτερα ισχυρή». Εξέφρασε την ελπίδα να απογοητευθούν «οι αντιδραστικοί κάθε λογής, δεξιοί και αριστεροί», που μένουν «κολλημένοι στο δόγμα μιας στενά οριζόμενης και ιστορικά ξεπερασμένης εθνικής κυριαρχίας», και να μπορέσουν, επιτέλους, να ενωθούν οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις της χώρας που, ως τώρα, έμεναν στο περιθώριο, καθώς: «Οι κανόνες του παιγνιδιού καθιστούσαν την πρόσβαση στην πολιτική δυσχερή και επώδυνη. Το παιγνίδι ήταν βρόμικο».

Κατόπιν, ήρθε η ώρα του κοινού, για να συμμετάσχει στον γόνιμο τούτο διάλογο. «Πώς θα τα κάνετε όλα αυτά, μένοντας στο Πασόκ και τη Νέα Δημοκρατία;» επετέθη ο βαθύνους Στέφανος Μάνος, ξεκινώντας μια οξεία και ριζοσπαστική κριτική. «Κι εσείς που φύγατε, τι καταφέρατε;» τον επανέφερε στην τάξη η μελίρρυτος υπουργός, υπενθυμίζοντας το πτωχό πλην τίμιο παρελθόν της: «Γεννήθηκα σε ορυχείο και δουλεύω από δεκαεπτά ετών». Ο δαιμόνιος ρήτορας του φιλελευθερισμού, όμως, είχε την απάντηση έτοιμη: «Αν δεν κατάφερα κάτι» είπε, απευθυνόμενος στο βαθιά προβληματισμένο κοινό, «φταίτε εσείς που δεν με ψηφίσατε». «Βγείτε απ’ το καβούκι σας!» συμπλήρωσε με σοβαρότητα, απογειώνοντας το πνευματικό επίπεδο της αντιπαράθεσης.
Αυτή την ατολμία, των υγιών δυνάμεων της κοινωνίας, να μετέχουν στα κοινά, στηλίτευσε και ο νομομαθής κος Αλιβιζάτος, φέρνοντας στον νου μας τις πρότερες εύστοχες επισημάνσεις της κας υπουργού για τις επελαύνουσες «βουερές μειοψηφίες». Τόσο εντός, όσο και εκτός της αίθουσας, ήταν διάχυτος ο προβληματισμός για την ευθεία απειλή εναντίον του εκσυγχρονισμού και της προόδου που συνιστά τούτος ο –ας μας επιτραπεί η έκφραση– χύδην όχλος. Εκείνη την ημέρα, όμως, πρυτάνευσαν η κοινή λογική, ο ρεαλισμός, η υπευθυνότητα. Κάποια θλιβερά μικροεπεισόδια (λίγες κωμικές, άναρθρες κραυγές περί «προδοτών» και «χούντας») δεν μπόρεσαν να αμαυρώσουν την εκδήλωση και αντιμετωπίστηκαν επιτυχώς από κάποιες τυχαίως διερχόμενες διμοιρίες των Σωμάτων Ασφαλείας, που έσπευσαν να επαναφέρουν τη δημοκρατία στον χώρο που γεννήθηκε. Αν, όμως, εκεί, στην Παλαιά Βουλή, μπόρεσε η δημοκρατία να υπερισχύσει, λίγο πιο κάτω, στην Πλατεία Συντάγματος, κάποιοι άγνωστοι είχαν στήσει ένα αυτοσχέδιο συσσίτιο υπέρ απόρων και αστέγων. Ο λαϊκισμός, ως σύγχρονη λερναία ύδρα, αντιστέκεται...

εφημερίδα Ρήξη, φ. 82, Φεβρουάριος 2012

το κίνημα απέθανε, ζήτω το κίνημα!

2012-02-01T16:44:00.009+02:00

Η κυβέρνηση του φερόμενου ως Πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, παλιού και έμπειρου κλητήρα των τραπεζών, σηματοδοτεί ένα ορόσημο στην πορεία προς την κατάργηση της πολιτικής, αλλά και ένα ορόσημο για την πορεία των λαϊκών κινητοποιήσεων.

Από τις πορείες της 19ης και 20ης Οκτωβρίου και την επέτειο της 28ης, έχουμε πέσει σε πορείες-κηδείες και η κατάθλιψη έχει επιστρέψει στην ελληνική κοινωνία. Ο λαός συνειδητοποιεί ότι τα πράγματα δεν είναι εύκολα, οι τομές που πρέπει να γίνουν μεγάλες, ο αντίπαλος ισχυρός, ενώ καλείται –για πρώτη φορά, ίσως– να παλέψει μόνος του, καθώς αυτοί που θα μπορούσαν να βοηθήσουν και να στηρίξουν μια προσπάθεια να μπει φρένο στην κατρακύλα (κυρίως άνθρωποι της τέχνης και του πνεύματος) έχουν στη πλειοψηφία τους επιλέξει το απέναντι στρατόπεδο.

Κι όμως, μέσα από υπόγειες διαδρομές, ο λαός που έμεινε μόνος, που γονάτισε από τα βάρη και την κατάθλιψη, ξανασηκώνεται. Εκεί που φεύγει από το Σύνταγμα, τον βλέπεις να μαζεύεται στις γειτονιές, εκεί που αποφεύγει πολιτικούς χώρους και πρωτοβουλίες, βλέπεις να ξεφυτρώνουν νέες πρωτοβουλίες και εγχειρήματα. Εκεί που βλέπεις μια πορεία-κηδεία, εμφανίζεται μια συγκυρία, όπως η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου ή το χαράτσι της ΔΕΗ, να ταράξει τα νερά και να πυροδοτήσει πολιτικές εξελίξεις. Το «Σύνταγμα» έκλεισε τον κύκλο του, αλλά το «πνεύμα του Συντάγματος» εξακολουθεί να υπάρχει και να δίνει πνοή σε κινήσεις και εγχειρήματα, συνελεύσεις και πρωτοβουλίες. Και αυτό το πνεύμα γονιμοποιεί όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας. Μια κοινωνία που προσπαθεί δειλά δειλά να ξανασταθεί στα πόδια της, με όλες τις αδυναμίες, τις αντιφάσεις, τις ανεπάρκειες, τις εμμονές, τις φοβίες και... τις υστερίες που της αφήνει ως παρακαταθήκη η θνήσκουσα Μεταπολίτευση.

Αν δούμε το ποτήρι μισοάδειο, τότε το «πνεύμα του Συντάγματος» απέτυχε στους πολιτικούς του στόχους, καθώς ο ανασχηματισμός του Ιουνίου και η κυβέρνηση του κλητήρα δείχνουν πως το καθεστώς συνεχίζει απτόητο το έργο του. Και η στάση του σκληραίνει, καθώς δεν διστάζει να «καταργήσει» την ίδια την πολιτική, διορίζοντας αυτή τη κυβέρνηση έκτρωμα. Αν δούμε το ποτήρι μισογεμάτο, τότε το «πνεύμα του Συντάγματος» έριξε ήδη δύο κυβερνήσεις. Και το καθεστώς έχει μπει σε μία κρίση πρωτοφανή, αναγκαζόμενο –για να διατηρηθεί– να καταφύγει σε αυτή τη κυβέρνηση έκτρωμα, ρίχνοντας στη μάχη τις τελευταίες του εφεδρείες: τους τραπεζοϋπάλληλους και τους τηλεμαϊντανούς. Το πολιτικό προσωπικό έχει απαξιωθεί πλήρως, η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς ακυβερνησίας και ο θίασος που παριστάνει την κυβέρνηση φαίνεται έτοιμος να επιβεβαιώσει το ρητό «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού».

Η Άννα Διαμαντοπούλου, στην εκδήλωση-πρόκληση που διοργάνωσαν διάφορα εκσυγχρονιστικά σιχάματα την περασμένη Κυριακή, δήλωσε πως η διεξαγωγή εκλογών θα σήμαινε «νίκη του λαϊκισμού» και ζήτησε να δοθεί χρόνος στην κυβέρνηση του κλητήρα, η οποία θα πρέπει να κλείσει τα αυτιά της «σε όλες αυτές τις βουερές, τις θορυβώδεις και βίαιες μειοψηφίες, που είναι μπροστά μας σε κάθε προσπάθεια αλλαγής». Και ήταν όλοι εκεί να χειροκροτήσουν. Νεοφιλελεύθεροι ιδεολόγοι, σοβαροί καθηγητές, ρεαλιστές πολιτικοί, προοδευτικοί δήμαρχοι, ελευθερόφρονες ιστορικοί, μαχώμενοι δημοσιογράφοι και όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί» άνθρωποι που χρησιμοποιήθηκαν από το πολιτικό σύστημα ως «προοδευτικό άλλοθι», για να περάσουν τις ιδεολογικές επιταγές του συστήματος στην κοινωνία. Οι εποχές της ευημερίας και του «είσαι ό,τι δηλώσεις» τελείωσαν και στον κοινωνικό πόλεμο που ζούμε, η εξουσία επιστρατεύει όλες τις δυνάμεις της.

Η ανανέωση του πολιτικού προσωπικού μοιάζει αδύνατη, αν και δεν αποκλείονται εντυπωσιακές κινήσεις: Ήδη ο Καρατζαφέρης «υπέγραψε» τον ταλαντούχο Παπα-Τσάκαλο (που αποκάλεσε τον νέο του Πρόεδρο: «Τσάβες της Μεσογείου»). Με το πολιτικό σύστημα σε πορεία αυτοκατάργησης, οι δρόμοι που διαφαίνονται είναι δύο. Ή θα οδηγηθούμε στην πλήρη κατάργηση της πολιτικής, με την εξουσία να παραδίδεται σε διάφορους τεχνοκράτες, υπαλληλίσκους και τρόφιμους του Χάρβαρντ και του Λόντον Σκουλ οφ Ικονόμικς, των διαφόρων ιδρυμάτων, συγκροτημάτων και ντενεκέδων σκέψης (θινκ-τανκς), ή θα βγουν στο προσκήνιο οι «βουερές και θορυβώδεις αυτές μειοψηφίες».

Τα διάφορα εγχειρήματα και πρωτοβουλίες που ξεπηδούν κάθε μέρα στις γειτονιές της χώρας δίνουν μια ελπίδα. Στο χέρι τους είναι να αποδείξουν ότι μπορούν να προσφέρουν στην κοινωνία εναλλακτικές λύσεις, απέναντι στην υποταγή και τον ραγιαδισμό που αντιτείνουν οι λογής λογής «σοβαροί» και «ρεαλιστές»...

εφημερίδα Ανατροπή, φ. 5, 27 Ιανουαρίου 2012

υδρογονάνθρακες ο θησαυρός...

2012-01-27T19:08:00.006+02:00

Και κει που θέλουν να μας πείσουν κάποιοι κάποιοι επιτήδιοι ότι έχουμε ένα σωρό προβλήματα, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και εθνικά, έρχονται κάποιοι άλλοι, σωτήρες, να μας διαβεβαιώσουν ότι όλα είναι καλά φτιαγμένα και το μόνο που χρειάζεται είναι να κάνουμε ένα δυο πραματάκια -να, τόσο απλά- και όλα θα λυθούν...

Αιγαίο; Πετρέλαια;
Δισεκατομμύρια! Τρισεκατομμύρια! Θα γίνουμε Ντουμπάι!

που; ποιός θα τα βγάλει; πως θα τα βγάλει; πότε θα τα βγάλει; ποιός θα τα πάρει; ποιός θα κερδίσει; εμείς τι θα πάρουμε; ποιοί θα πάρουμε;
Αυτά είναι λεπτομέρειες. Το σημαντικό είναι ότι δεν χρειάζεται να αλλάξουμε ούτε ζωή, ούτε μυαλά. Αρκεί να αποθέσουμε τη ζωή μας στους σωστούς ανθρώπους και αυτοί θα φροντίσουν για μας. Όπως κάνανε τόσοι και τόσοι τόσα χρόνια, ε;

εφημερίδα Ρήξη, τ. 81, Ιανουάριος 2012

hasta la banco siempre!

2011-12-19T18:02:00.008+02:00

Κυκλοφορεί από την Ξύλα-Πέτρες Προντάκσιονς το νεοφιλελεύθερο ημερολόγιο γραφείου του 2012, με αφορμή την πρόσφατη εξέγερση του λούμπεν τραπεζιταριάτου και την εγκαθίδρυση αμεσοδντκρατικών θεσμών στην Ελλάδα.

Τιμάται 3 ευρώ (προσεχώς 3.000 δραχμές) και θα το βρείτε στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο (Θεμιστοκλέους 37, Εξάρχεια) και την καφετέρια Ακροβάτης (25ης Μαρτίου 21, Χαλάνδρι).

Patria o muerte!*

2011-12-10T19:48:00.008+02:00

*Patria o muerte: Πατρίδα ή θάνατος. Κιτς ρεφορμιστικό σύνθημα που φώναξε ο Τσε Γκεβάρα στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (11/12/1964)

«Για να βγούμε από την κρίση, πρέπει οι εργάτες να αναλάβουν τον έλεγχο των εργοστασίων». Aυτό διακήρυξε με περισπούδαστο ύφος ο κεντρικός ομιλητής σε εκδήλωση κόμματος της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, τον Ιούλιο που μας πέρασε. Ίσως να φαντασιώνονταν ότι ζει στην Αγγλία του 19ου αιώνα και να μην πρόσεξε ότι στην Ελλάδα του 2011 δεν υπάρχουν πλέον εργοστάσια. Στον πολιτικό μικρόκοσμό του, όμως, (εν προκειμένω, το υπομονετικό κοινό των 30 ατόμων) μια τέτοια διαπίστωση περίττευε, μιας και το χειροκρότημα ήταν δεδομένο. Η εμμονή των διάφορων πολιτικών χώρων να ζουν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν (άλλος στην Αγγλία του 1800, άλλος στο Παρίσι του 1871, ή του 1968, άλλος στην Βαρκελώνη του 1936 κι άλλος στην Βαρκελώνη του... σήμερα) δεν μπορεί παρά να έχει άμεσο αντίκτυπο και στην πολιτική δραστηριότητά τους. Εγχειρήματα με περιορισμένη εμβέλεια, απευθυνόμενα σε στενό κύκλο «εκλεκτών και φίλων», αυτοαναφορικότητα, αντίγραφα πρωτοβουλιών του εξωτερικού που αποτυγχάνουν να βρουν ερείσματα στην τοπική κοινωνία.

Ο μεταπρατισμός, κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα των πολιτικών, οικονομικών και πνευματικών ελίτ της χώρας, είναι κυρίαρχος και στους χώρους της κατεστημένης αμφισβήτησης. Όχι μόνο στο πεδίο της πολιτικής σκέψης και πράξης, αλλά και στο πεδίο της κουλτούρας, του πολιτισμού, της νοοτροπίας. Έχοντας υιοθετήσει όλο το ιδεολογικό οπλοστάσιο του φιλελευθερισμού, μεγάλα τμήματα της αριστερής διανόησης έσπευσαν να βοηθήσουν στην διάλυση κάθε συλλογικής ταυτότητας. Ξεχνώντας ότι για να υπάρχει διεθνισμός θα πρέπει να υπάρχουν και έθνη (ένα ερμηνευτικό λέξικο θα βοήθαγε), θεώρησαν την «αποεθνικοποίηση» της κοινωνίας βασικό μέλημά τους, υιοθετώντας έναν δήθεν προοδευτικό, αλλά άκρως φιλελεύθερο κοσμοπολιτισμό, κυριάρχο και κατεστημένο, σήμερα, σε ολόκληρη την παγκοσμιοποιημένη Δύση. Ξέχασαν τον Ρουσώ, που προειδοποιούσε εδώ και 200 χρόνια: «Μην εμπιστεύεσαι τον κοσμοπολίτη. Θα σου πει ότι αγαπάει τους Τατάρους, επειδή δεν είναι ικανός να αγαπήσει τον γείτονά του».

Ένα παράδειγμα είναι τα κινήματα της λατινικής Αμερικής, που χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης στην Ελλάδα. Ενώ, όμως, γίνονται συνεχώς αναφορές στις πολιτικές και κοινωνικές πλευρές των κινημάτων αυτών, δεν ισχύει το ίδιο για την εθνική και πολιτισμική τους διάσταση. Ενώ οι λαοί της λατινικής Αμερικής παλεύουν –εκτός των άλλων– και για την παράδοση και την κουλτούρα τους, πολλοί θιασώτες τους στην Ελλάδα αρνούνται να κάνουν το ίδιο. Αποφεύγουν, ως γραφική, την δική τους παράδοση και κουλτούρα, αγνοούν το αντιστασιακό ήθος του λαού τους, την μεγάλη κοινοτιστική του παράδοση, περιφρονούν την ιστορία του. Αντ’ αυτού προτιμούν την μίμηση. Αντί να παραδειγματιστούν από τα κινήματα που επικροτούν, προτιμούν απλώς να αντιγράψουν τα συνθήματα και τις προκηρύξεις τους, τα σχέδια και τα ρούχα τους... Και αναρωτιώνται, μετά, γιατί τα ανυποψίαστα λαϊκά στρώματα δεν ακούνε σκα και ρέγκε, δεν πίνουν ζαπατιστικό καφέ και δεν πολυκαταλαβαίνουν τις μπριγάδες και τις ροσινάντες τους (για να είσαι αριστερός στην Ελλάδα, πλέον, χρειάζεσαι και δίπλωμα ισπανικών).

Οι χώροι της κατεστημένης αμφισβήτησης στην Ελλάδα έφτασαν, σε μεγάλο βαθμό, να απεχθάνονται ο,τιδήποτε ελληνικό. Η Ελλάδα βαφτίστηκε «Αμερική των Βαλκανίων», ο πατριωτισμός –αυτή η «αφελής προδιάθεση» των απλών ανθρώπων να αγαπάνε τον τόπο τους– κρίθηκε ανεπιθύμητος, οι ελληνικές σημαίες εξαφανίστηκαν από τις κινητοποιήσεις. Έτσι όμως, βγάζοντας την πατριωτική διάσταση από το κίνημα, αποσυνέδεσαν το κίνημα από την κοινωνία, κλείστηκαν ακόμη περισσότερο στον φαντασιακό τους κόσμο και, εντέλει, προσέφεραν τα λαϊκά στρώματα βορά στα χέρια της ακροδεξιάς.

Εδώ και ένα χρόνο ζούμε την μεταστροφή αυτής της κατάστασης. Σε μία πορεία που κορυφώθηκε στο Σύνταγμα, η κοινωνία αναλαμβάνει για πρώτη φορά την πρωτοβουλία των κινήσεων. Το κίνημα διαχέεται πλέον στην κοινωνία και, καθώς διαχέεται, αλλάζουν και τα χαρακτηριστικά του. H μεταφορά της κινηματικής πρωτοβουλίας από τις «φωτισμένες πρωτοπορίες» στον λαό έχει, μεταξύ άλλων, επιφέρει και την «επανεθνικοποίηση» του κινήματος. Ο «απολίτικος» λαός υιοθετεί μία σειρά από πρακτικές, δράσεις, ιδέες και αιτήματα που μέχρι πέρυσι ανήκαν στην «δικαιοδοσία» της Αριστεράς και του ελευθεριακού χώρου. Συγκροτεί τοπικές πρωτοβουλίες, χωρίς, όμως, να απευθύνεται μόνο σε «εκλεκτούς και φίλους», μιλάει για άμεση δημοκρατία, χωρίς όμως να την ντύνει με μια κουλτούρα παντελώς ξένη προς την παράδοσή του, προχωράει σε εγχειρήματα εναλλακτικής οικονομίας, συνδέοντας, όμως, τους καταναλωτές των πόλεων με τους παραγωγούς της επαρχίας και όχι με παραγωγούς εξωτικών προορισμών. Φτάνει, πλέον, να καταφύγει ακόμα και σε συγκρουσιακές λογικές (όπως έδειξε η Κερατέα), χωρίς, όμως, να καταλήγει στον φετιχισμό της βίας.

Δεν πρόκειται για «εκφυλισμό» του κινήματος, ούτε «κάνει εκπτώσεις» στην ιδεολογία του, προκειμένου να συμπεριλάβει και τον «απολίτικο κοσμάκη». Ίσα ίσα που ο «απολίτικος κοσμάκης» θέτει το κίνημα σε πιο υγιείς βάσεις, καθώς το συνδέει με τα προβλήματα, τους πόθους και τους καημούς του (και, βεβαίως, και τα κουσούρια του – πως αλλιώς;). Οι πρωτοπορίες καλούνται πλέον να ακολουθήσουν αυτές τον λαό. Και για να το κάνουν, θα πρέπει πρώτα να επιστρέψουν από τα Λονδίνα και τα Παρίσια, τα Βερολίνα και τις Βαρκελώνες που νόμιζαν ότι ζούσαν μέχρι τώρα. Το πρώτο σημάδι αυτής της αλλαγής είναι ότι σπάει το «ταμπού» της ελληνικής σημαίας, που, από το Σύνταγμα και μετά, καθιερώνεται στις κινητοποιήσεις.

Η εισαγωγή της πατριωτικής διάστασης στο κίνημα, δίπλα στην κοινωνική, δεν αποτελεί έναν «συμβιβασμό» με τους «εθνικόφρονες», προκειμένου να μαζικοποηθούν οι πορείες. Ούτε είναι ένα διαφημιστικό τρυκ για να μαζέψει κόσμο. Ούτε συνιστά μια οπισθοδρόμηση του κινήματος από την «επαναστατικότητα» στον «ρεφορμισμό». Ή μια υποχώρηση για να χωρέσει το κίνημα ανθρώπους που δεν έχουν αποκτήσει ακόμα «ταξική συνείδηση». Ή μια συγκαταβατική χείρα φιλίας στους «αφελείς που σκέπτονται ακόμη με σύμβολα». Ή μια πρόσκαιρη «ανακωχή, μέχρι να πάρουμε το πάνω χέρι». Η πατριωτική διάσταση στο κίνημα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να επανασυνδεθεί το κίνημα με την κοινωνία. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει επιτέλους το κίνημα να εκφράσει τις ανάγκες και τις επιθυμίες του λαού, και όχι τα φετίχ και τις φαντασιώσεις της εκάστοτε πρωτοπορίας.

εφημερίδα Ανατροπή, φύλλο 4

Άξεστοι χωριάτες, μειωμένης ταξικής συνείδησης, κάπου στο Μεξικό

βιρ κόμμεν! (ερχόμαστε!)

2011-12-06T12:22:00.005+02:00

η προηγούμενη ανάρτηση έδειχνε τα διάφορα στρατιωτικά μέσα των γερμανικών δυνάμεων. Εδώ σας παρουσιάζουμε το υπερόπλο τους (βούντερβάφε). Το νέο τάνκ-μπανκ-υπερκαραμπαμπάνκ!

αι στρατιωτικαί δυνάμεις του Δ΄ Ράιχ

2011-12-02T13:55:00.016+02:00

Συνοπτικός, εικονογραφημένος οδηγός της σιδηρόφρακτης στρατιάς του ενδόξου τετάρτου Ράιχ.

Υπό την διοίκηση του Στρατάρχου Φον Ράιχενμπαχ, έρχεται στην Ελλάδα για να φέρει την ανασυγκρότηση, την πρόοδο και την ευημερία, σύμφωνα με το όραμα της Φράου Μέρκελ για την «Νέα Ευρώπη» του 21ου αιώνα.
Ο πίνακας αυτός προσφέρει μια πρώτη γνωριμία με τις δυνάμεις της αλλαγής και της προόδου. Εμπρός, λοιπόν, για την Ελλάδα που όλοι ονειρευόμαστε!

ΧΑ-ΣΤΟΥΚΑΦορομπήχτες καθέτου εφορμήσεως. Κάμπτουν το φρόνημα των αντιπάλων με απανωτά φορολογικά χαστούκια.

ΠΑΝΤΣΕΡ Α.Ε.Μηχανοκίνητες ομάδες επιχειρηματιών εισβάλλουν στην ελληνική αγορά αγοράζοντας και «αξιοποιώντας» ό,τι βρουν στο πέρασμά τους.

ΣΥΜΜΑΧΙΚΟΝ ΓΕΝΙΚΟΝ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟΝΚαταστρώνει σχέδια επιχειρήσεων και αναλαμβάνει να συντάξει τον νέο χάρτη της Ελλάδας, συντονίζοντας το μοίρασμα ανάμεσα στους Συμμάχους.

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ (SS)Τραπεζίτες, οικονομολόγοι, διευθυντές, μάνατζερ. Άρτια εξοπλισμένοι, εκπαιδευμένοι και φανατισμένοι, αναλαμβάνουν όλες τις δύσκολες και «βρώμικες» δουλειές (έως και την πρωθυπουργία).

ΑΓΕΛΕΣ «ΛΥΚΩΝ»Ύπουλα Μέσα Μαζικής Υστερίας. Δημιουργούν ζώνη αποκλεισμού από την ενημέρωση, τορπιλίζοντας κάθε σκέψη αντίστασης.

Δρ. ΚΟΜΑΝΤΟΔιανοούμενοι Υπηρεσίας. Εμφανίζονται από το πουθενά για να σπείρουν τον πανικό και την σύγχυση στις γραμμές του αντιπάλου.

ΓΚΕΣΤΑΠΟΈνοπλα τμήματα περιπολούν ανά την επικράτεια εντοπίζοντας σπίτια, καταθέσεις και κάθε περιουσιακό στοιχείο των ιθαγενών.

Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣΤσαρουχοκίνητες ομάδες ιθαγενών αντιστέκονται στις δυνάμεις του Ράιχ, ψελλίζοντας ασυναρτισίες περί εθνικής ανεξαρτησίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Προσκολλημένοι στο χθες, προσπαθούν να σαμποτάρουν το έργο του εκσυγχρονισμού και της προόδου. Να τους αποφεύγετε με κάθε τρόπο.

Πηγή: Τα στοιχεία του παρόντος πίνακα προέρχονται από διάφορα δημοσιεύματα της Καθημερινής, των ετών 1941-1944 και 2009-2011

περιοδικό Άρδην, τ.87, Νοέμβριος 2011

Ο Καραγκιόζης κορόιδο

2011-11-22T14:10:00.008+02:00

Την σήμερον, το λαϊκόν θέατρον σκιών παρουσιάζει την παράσταση «Ο Καραγκιόζης κορόιδο και το τέλος της μεταπολίτευσης». Πρωταγωνιστούν όλες οι γνωστές φιγούρες της μεταπολίτευσης που μας ταλαιπώρησαν τόσα χρόνια! Θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε (ξανά...)!
Εμφανίζονται:

ο Καραγκιόζης
Ο συνήθης ύποπτος. Τώρα τελευταία κάτι έχει αρχίσει να υποψιάζεται...

ο Χατζηαβάτης
Πίστεψε στο όραμα της ισχυρής Ευρώπης, της ΟΝΕ, των Ολυμπιακών Αγώνων και της Γιουροβίζιον. Έτσι άνοιξε προποτζίδικο για να συμβάλλει στην εθνική προσπάθεια.

ο Σιορ Διονύσιος
Καλλιτέχνης και διανοούμενος με άποψη. Τα ευρωπαϊκά κονδύλια βοήθησαν πολύ στην ιδεολογική του συγκρότηση.

ο Μορφονιός
Ιδιωτικός υπάλληλος. Η μαμά του του είπε ότι θα γίνει ο καλύτερος μάνατζερ του κόσμου. Προς το παρόν παίρνει 300 ευρώ το μήνα, αλλά ελπίζει ότι θα βρει την ευκαιρία να δείξει τα προσόντα του.

ο Μπαρμπα Γιώργος
Πρώην τσέλιγκας, έκανε τη στάνη ρουμς του λετ. Τα 'χει με τον Νομάρχη που του έταξε κονδύλια για αγροτσελιγκοτουρισμό.

ο Σταύρακας
Δημόσιος υπάλληλος. Πρόεδρος, γραμματέας, ταμίας και μέλος του Σωματείου Μαστιχομασουλητών.

ο Πασάς
Αντιεξουσιαστής στο Σαράι. Παρέλαβε χάος, αλλά κάνει ό,τι μπορεί για να σώσει την πατρίδα...

εφημερίδα Ρήξη, τ. 79, Νοέμβριος 2011

η προδοσία των διανοουμένων και ο ρόλος μας

2011-11-18T20:01:00.011+02:00

Οι αληθινοί «αγανακτισμένοι» έχουν διαφορετική συμπεριφορά. Δεν χρησιμοποιούν τα παιδιά τους, δεν κουνάνε σημαίες, δεν μετέχουν στο φτηνό χιούμορ περί χοντρών πολιτικών που τρώνε και δεν δίνουν, δεν κρεμάνε πανό με ασυναρτησίες και συνωμοτικά σενάρια.

Σταύρος Θεοδωράκης, 30 Μαΐου 2011

«Και ποιά είναι, λοιπόν, η πρότασή σας;» διερωτάται με ύφος ιεροεξεταστή ο κάθε δημοσιογράφος-καθηγητής-διανοούμενος (πραγματικός ή κατά φαντασίαν) που δυσφορεί, όταν συνειδητοποιεί πως οι μούντζες και οι κατάρες του λαού στις πλατείες και τους δρόμους περιλαμβάνουν στους αποδέκτες τους και... τον εαυτό του.

Οι διανοούμενοι που εγκατέλειψαν τον λαό στην τύχη του, συνωστιζόμενοι μπροστά στις κρατικές επιδοτήσεις, ευρωπαϊκά προγράμματα, τις Μ.Κ.Ο. και το Μέγαρο ή αποσυρόμενοι στον γυάλινο κόσμο τους, είναι πάντα έτοιμοι να σηκώσουν απειλητικά το δάκτυλο, καταγγέλλοντας τον μέσο μεροκαματιάρη, που κατεβαίνει στο Σύνταγμα χωρίς να έχει πέντε πτυχία και τρία διδακτορικά, ώστε να έχει έτοιμες λύσεις στα προβλήματά του. Η μούτζα, οι φωνές, τα «γηπεδικά» συνθήματα και –για πολλούς προπαντώς– οι ελληνικές σημαίες αποτελούν δείγμα ανωριμότητας, καθυστέρησης, επαρχιωτισμού. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η έλλειψη απαντήσεων στο ερώτημα «τι κάνουμε;» δείχνει την ανεπάρκεια και την απουσία των ίδιων των διανοουμένων. Δεν μπορούν να παραδεχθούν ότι τα αδιέξοδα της κοινωνίας φανερώνουν την δική τους γύμνια. Άλλωστε, στο βασίλειο του ελιτισμού και της αλαζονείας η αυτοκριτική και η συγγνώμη είναι εξαιρετικά σπάνιες.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η τέχνη. Οι προοδευτικοί καλλιτέχνες μας είναι πάντα έτοιμοι να στηλιτεύσουν παρωχημένες μορφές ελέγχου, που έχει καταργήσει και αντικαταστήσει ο ίδιος ο καπιταλισμός, μα δεν δείχνουν την ίδια συνέπεια στις σύγχρονες μεθόδους εκβαρβαρισμού και αποκτήνωσης την κοινωνίας μας. Στο φαντασιακό τους η κοινωνία είναι και πάλι στη θέση του κατηγορούμενου – του απαίδευτου αγροίκου επαρχιώτη. Μοναδική τους έγνοια, να «αποδομήσουν», όπως λένε, οποιαδήποτε συλλογική έκφραση του λαού – οποιοδήποτε στήριγμα του έχει απομείνει, πριν κατρακυλήσει στην βαρβαρότητα μιας κοινωνίας-ζούγκλας, όλων εναντίον όλων. Με έναν «προοδευτισμό» και μια «επαναστατικότητα» που, περιέργως, ανταμείβεται απλόχερα με επιχορηγήσεις, αξιώματα και βραβεία. Μα –θα πείτε– υπάρχουν εξαιρέσεις. Σίγουρα. Αλλά λίγες. Και είμαι σίγουρος ότι οι εξαιρέσεις αυτές θα είναι οι πρώτοι που θα συμφωνούσαν με τις διαπιστώσεις μου.

O λαός, λοιπόν, έχει μείνει μόνος του και η ευθύνη του τώρα είναι διπλή. Δεν αρκεί πια να κάνει την σωστή επιλογή – να βρει, επιτέλους την σωστή ηγεσία. Τώρα πια πρέπει να το πάρει πάνω του – και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Την ώρα που διανοούμενοι και καλλιτέχνες μαζεύουν υπογραφές για να στηρίξουν την καταρρέουσα σαπίλα της Μεταπολίτευσης (όπως υπέγραφαν πιο παλιά για το σχέδιο Ανάν, την Ρεπούση κ.λπ. – πάντα πρόθυμοι να στηρίξουν με το κύρος τους τις επιλογές του συστήματος), ή κρύβονται πίσω από την σιωπή τους, ξεχνώντας τον ρόλο τους στην κοινωνία, ο λαός πρέπει να πάει ένα βήμα παραπέρα και να αναλάβει ΚΑΙ αυτόν τον ρόλο. Δεν αρκεί πια η σκέτη αγανάκτηση, δεν αρκούν οι καφενειακές κουβέντες και οι λεονταρισμοί «κάντε με πρωθυπουργό για μια μέρα» (ή, αν προτιμάτε, «κάντε με καπετάνιο για μια μέρα»). Δεν μπορεί να κυνηγάει εσαεί φαντάσματα και συνομωσίες, προκειμένου να καλύψει και να παραμυθιάσει την άγνοιά του. Τα πράγματα σοβαρεύουν και αν δεν θέλουμε να αφήσουμε για άλλη μια φορά τις ζωές μας στα χέρια των όποιων «ειδικών» (που μας πρόδωσαν κατ’ επανάληψη), θα πρέπει να σοβαρευτούμε και εμείς. Από όλες τις απόψεις. Και πρώτα πρώτα να ξεπεράσουμε τα δικά μας ταμπού και τις δικές μας «απόλυτες αλήθειες».

Και προπαντός, θα πρέπει οπωσδήποτε να απαντήσουμε στο βασανιστικό ερώτημα «γιατί απέτυχαν οι προηγούμενοι από εμάς;». Μάλλον κάτι λείπει. Ο Σαββόπουλος ξεκίνησε την καριέρα του εκφράζοντας τους πόθους μιας ολόκληρης γενιάς και την έκλεισε κατρακυλώντας στον βούρκο των κόκκινων χαλιών, του Μεγάρου και της σόου-μπιζ. Η πορεία του αντικατοπτρίζει την πορεία ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας στην διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Κάτι πήγε στραβά – κάπου εξοκείλαμε. Τι φταίει; Και αυτό, δυστυχώς, το ερώτημα θα πρέπει να το απαντήσουμε μόνοι μας. Φοβάμαι πως η απάντηση δεν είναι όσο εύκολη δείχνει.

Mα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί.
Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους;

Μπ. Μπρεχτ

εφημερίδα Ανατροπή, φ.3, 12 Νοεμβρίου 2011

ανθ' ημών ο Μπουμπούκος...

2011-11-16T17:54:00.010+02:00

σύνθεση του http://wonderjlawwall.blogspot.com/

«Ανθ΄ ημών ο Γουλιμής» είχε πει ο Τρικούπης, όταν από Πρωθυπουργός έφθασε να μην εκλεγεί ούτε καν βουλευτής - (έχασε στην περιφέρειά του, από κάποιον Γουλιμή, για λίγους ψήφους). Έτσι και τώρα, εκεί που οι κινητοποιήσεις της 28ης Οκτωβρίου έδειχναν ότι η κυβέρνηση θα έπεφτε και θα πηγαίναμε για εκλογές, κατάφερε -την τελευταια στιγμή- το σύστημα να διασωθεί.

Και αντί να κληθεί ο λαός να ψηφίσει, κλήθηκε ο έμπειρος κλητήρας να κυβερνήσει. Και κλήθηκε και ο μπουμπούκος να πάρει την αμοιβή του και να συμπληρώσει την αυτογελοιοποίηση της πολιτικής.

Σε μια κοινωνία που η πολιτική έχει υποταχθεί στην οικονομία, την αγορά και το θέαμα και οι πολιτικοί έχουν αντικατασταθεί από «διαχειριστές» και τεχνοκράτες, η υπουργοποίηση γελωτοποιών και σιχαμάτων όπως ο Μπουμπούκος (ή, πιο πριν ο Πάγκαλος) είναι απολύτως φυσιολογική. Δείχνει απλούστατα την έκλειψη της πολιτικής. Όλα παίζονται πια με όρους θεάματος. Από τους πολίτες που αποστρέφονται την πολιτική, αναζητώντας παραμυθία, παραμύθια, μαγικά κουμπιά και «σωτήρες», μέχρι τις ελίτ, που προωθούν στην πολιτική ντενεκέδες και γλάστρες. Άλλωστε ο νεοφιλελευθερισμός δεν έχει και ιδιαίτερες απαιτήσεις από την πολιτική. Το μόνο που ζητάει είναι η κατάργησή της. Και το κατάφερε με τον πλέον θεαματικό τρόπο. Με την διεξαγωγή της πολιτικής με όρους μεσημεριανάδικου. Ε, τώρα μάλιστα. Ναι, αυτό είναι φασισμός. Γνήσιος.

Ο «πατριωτισμός» του Άδωνη μπορεί να ειδωθεί μόνο με όρους λάιφ-στάιλ, όπως με όρους λάιφ-στάιλ υιοθετούν διάφορες ιδεολογίες-πακέτα πολλοί πολίτες στην μοντέρνα απολιτική κοινωνία. Η ιδεολογία ως εμπόρευμα περιλαμβάνει μία σειρά από κλισέ και κανόνες (από συγκεκριμένο ντύσιμο μέχρι συγκεκριμένα χόμπυ), που συνήθως έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: καμία σχέση με την κοινωνία και την πολιτική. Έτσι, το ιδεολογικό πακέτο με το brand name «πατριωτισμός» περιλαμβάνει από ταινίες του Χόλυγουντ και ατάκες για αναρχοάπλυτους συριζαίους, μέχρι προκάτ τομείς επιστημονικού ενδιαφέροντος, εν προκειμένου μία μελέτη της ιστορίας, και κυρίως της αρχαιότητας, με όρους αμερικανικού τηλεπαιχνιδιού.

Και πολιτική; Πουθενά. Φαίνεται και στην συμπεριφορά του Άδωνη στην βουλή. Στερούμενος παντελώς πολιτικής σκέψης, πολιτεύεται με όρους γηπέδου. Περιμένει να δει τι θα πει το ΚΚΕ ή ο Σύριζα, για να βγει μετά και να πει τα ανάποδα. Και κάθε φορά που μιλάει, πανηγυρίζει τις ηλιθιότητες που λέει, διότι κατάφερε να «την πει» στους αντιπάλους του. Και το κάνει με τον ίδιο τρόπο που «την λέει» ένας γαύρος σε έναν βάζελο στο καφενείο. Και νομίζει ότι αυτό είναι πολιτική…

ο πρόεδρος του Λάος στο ξεκίνημα της καριέρας του. Όπως βλέπετε, δεν άλλαξε ποτέ επάγγελμα.

Το υφυπουργείο πάντως δεν το πήρε τυχαία. Βλέπετε ο Καρατζαφέρης έχει από παλιά παρτίδες με την εξουσία. Έτσι, τις προάλλες που η εξουσία έβαλε τα καλά της και βγήκε για έναν νυχτερινό περίπατο, εκεί περπατούσε αμέριμνη (και αφού αγνόησε την Ντόρα που της την έπεσε με στυλ), έπεσε πάνω στον Καρατζαφέρη. Ο Καρατζαφέρης θύμισε τις παλιές τους σχέσεις. Ο Άδωνης, ο παράνομος καρπός του Καρατζαφέρη έπρεπε να αποκατασταθεί. Η εξουσία δεν μπορούσε να αρνηθεί το παράνομο τέκνο της...

έφυγε...

2011-11-09T18:07:00.002+02:00

εσείς τι ψηφίζετε;

2011-11-01T13:31:00.011+02:00

δημοψήφισμα; ποιο δημοψήφισμα;

εγώ μία απάντηση ξέρω σε οποιαδήποτε ερώτηση του Τζέφρυ και της συμμορίας του.

κούρεμα; ποιό κούρεμα;

Εγώ ένα κούρεμα ξέρω για τον Τζέφρυ και τη συμμορία του.

πηγή

επ' ευκαιρία της εθνικής επετείου

2011-10-26T16:34:00.007+03:00

Εκεί που πριν υπήρχε μια σημαία, σήμερα υπάρχει ένα εμπορικό κέντρο.

Εκεί που υπήρχε μια ιστορία, σήμερα υπάρχει ένα φασφουντάδικο.

Εκεί που άνθιζαν λουλούδια, σήμερα υπάρχει ένας έρημος τόπος.

Εκεί που υπήρχε μνήμη, σήμερα υπάρχει λήθη.

Στη θέση της δικαιοσύνης, ελεημοσύνη.

Στη θέση της Πατρίδας, ένας σωρός ερείπια.

Στη θέση της μνήμης, το άμεσο και το εφήμερο.

Στη θέση της ελευθερίας, ένας τάφος.

Στη θέση της δημοκρατίας, ένα διαφημιστικό σποτ.

Στη θέση της πραγματικότητας, οι αριθμοί.

Αυτοί, οι από πάνω, μας λένε: αυτό είναι το μέλλον που σας υποσχόμαστε. Απολαύστε το. Αυτό μας λένε και ψεύδονται. Αυτό το μέλλον μοιάζει πολύ με το παρελθόν.Κι αν κοιτάξουμε με προσοχή, ίσως δούμε ότι οι από πάνω είναι οι ίδιοι με χτες. Αυτοί που, όπως και χτες, μας ζητάνε σήμερα υπομονή, ωριμότητα, λογική, παραίτηση και παράδοση. Αυτά τα έχουμε ήδη δει και τα έχουμε ακούσει και πριν.

Σήμερα, ο νέος και σύνθετος μανδύας με τον οποίο ντύνεται η βία των κερδών για τους λίγους εις βάρος των πολλών, φέρνει στο προσκήνιο έναν πραγματικό παγκόσμιο πόλεμο ενάντια στην ανθρωπότητα.

Ολόκληρα έθνη ρημάζονται.

Εδάφη κατακτούνται.

Επανακαθορίζεται η παγκόσμια γεωγραφία.

Γκρεμίζονται τα τείχη για τα χρήματα κι ορθώνονται για τους λαούς.

Οι ιστορικές κουλτούρες των λαών μας, πρόκειται να αντικατασταθούν από επιπόλαιες ελαφρότητες.

Σε μερικές χώρες, αντί για εθνικές κυβερνήσεις υπάρχουν τοπικές διοικήσεις.

Ξεπουλιούνται οι φυσικοί πόροι, η γη, η ιστορία. Και πάνω στις οροσειρές που διατρέχουν κι ενώνουν τη Λατινική Αμερική, από το Μπράβο στο Βορρά, μέχρι τη Γη του Πυρός, θέλουν να βάλουν μια πινακίδα που να ανακοινώνει και να απειλεί: Πωλείται.

αποσπάσματα από το πρόσφατο μήνυμα του Υποδιοικητή Μάρκος στον λαό της Χιλής

πηγή

Νισάφι!

2011-10-22T01:18:00.009+03:00

«Δώστε μας αύξηση στο μισθό» φωνάζουν οι συνδικαλιστές της Αριστεράς, με το ΚΚΕ να πλειοδοτεί: «Κατώτατος μισθός 1400 ευρώ». «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» συμπληρώνουν οι «μαύροι», συνθέτοντας τον καμβά των αιτημάτων του… πρωτοπόρου κομματιού του ελληνικού λαού. Την ώρα που η χώρα καταστρέφεται, κάθε συντεχνία, πολιτικός χώρος, μαγαζί και παραμάγαζο εξακολουθεί να ασχολείται με τις φαντασιώσεις και τα φετίχ που καλλιέργησε σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, δίνοντας λίγη ή καθόλου σημασία στο τι γίνεται εδώ κάτω, στον πλανήτη Γη. Μέσα σε όλον αυτό τον ορυμαγδό συνθημάτων, στη μέση της πλατείας Συντάγματος, ένα μοναχικό πλακάτ (υποθέτω κάποιου «κοιμισμένου, Ελληνάρα, απολίτικου πρόβατου») βρισκόταν εκατό χρόνια μπροστά από όλα τα υπόλοιπα πανώ, συνθήματα και αιτήματα: «Θεέ μου, βοήθησε να μην φαγωθούμε μεταξύ μας».

Έξι μήνες πριν, τον Μάιο, ο πόλεμος όλων εναντίον όλων ήταν προ των πυλών. Επεισόδια στη πορεία, ανοιγμένα κεφάλια από τα ΜΑΤ, δολοφονία οικογενειάρχη για μία κάμερα, πογκρόμ Χρυσαυγιτών, μολότοφ στο Α.Τ. Εξαρχείων και τη λαϊκή αγορά. Οι διάφοροι πολιτικοί χώροι είχαν καταλήξει: εμφύλιος. Έναν μήνα μετά, στις πλατείες της χώρας, ο ελληνικός λαός αποφάσισε το ανάποδο. Οι ερασιτέχνες αγανακτισμένοι είχαν διαφορετική άποψη από τους επαγγελματίες. Γι’ αυτό και οι τελευταίοι, σε μεγάλο βαθμό, σνομπάρανε και ειρωνεύτηκαν το κίνημα το πλατειών ή συμμετείχαν με… βαριά καρδιά. Οι αγανακτισμένοι δεν επέμεναν στον ειρηνικό χαρακτήρα του κινήματός τους επειδή έχουν λουλουδάτες αυταπάτες ή επειδή είναι φοβιτσιάρηδες (όπως αυτάρεσκα πιστεύουν ορισμένοι ματσό Σταλόνε της Αριστεράς). Απλώς ο λαός συνειδητοποιεί ότι το τελευταίο οχυρό του συστήματος είναι να ξεσπάσει ένας κοινωνικός πόλεμος όλων εναντίον όλων. Και αποφάσισε για πρώτη φορά να διαδηλώσει με τον δικό του τρόπο, χωρίς να αφήσει –όπως στο παρελθόν– τον έναν ή τον άλλο εργολάβο της επανάστασης να χαντακώσει το κίνημά του.

Σήμερα, καθώς το καθεστώς Πασόκ καταρρέει, καταστρέφοντας παράλληλα ολόκληρη τη χώρα, το κίνημα των πλατειών έχει κλείσει τον κύκλο του. Η κατάθλιψη έχει επιστρέψει και ο κόσμος αναζητεί και πάλι μορφές και τρόπους οργάνωσης της οργής του. Δύσκολο, καθώς βαδίζει στα τυφλά: Οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην οργάνωση του λαού –διανοούμενοι, πολιτικοί, κόμματα, συνδικάτα, «πρωτοπορίες»– τον έχουν κατ’ επανάληψη προδώσει και εξαπατήσει. Όσο περνάει ο καιρός και ο λαός συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχουν μαγικά κουμπιά και από μηχανής Θεοί, καταλήγει στην μόνη πρόταση για μια καλύτερη κοινωνία: Πρέπει να το πάρει πάνω του. Πρέπει να αφήσει τις αυταπάτες της μεσολάβησης και να χτίσει ο ίδιος το (όποιο) καινούριο. Και πάλι εμφανίζονται ως αυτόκλητοι σωτήρες οι επαγγελματίες, με την δική τους αντιπρόταση – την μόνη που έχουν: εμφύλιος.

Χθες, μέλη της πρωτοπορίας του Περισσού και μέλη της πρωτοπορίας των Εξαρχείων συγκρούστηκαν, διεκδικώντας αμφότεροι το δικαίωμα στο… νταβατζηλίκι της λαϊκής αγανάκτησης. Και οι μεν και οι δε απέδειξαν για άλλη μια φορά ότι βρίσκονται σε άλλο κόσμο. Απολιθώματα της Μεταπολίτευσης που δεν συνειδητοποιούν ότι το ποτάμι τους έχει προσπεράσει. Όπως θα’ λεγε και ο Γιωργάκης, η Αριστερά στην Ελλάδα «ή θα αλλάξει ή θα βουλιάξει». Και το καθαρό μυαλό δεν είναι συχνό προσόν αυτών των χώρων. Και η φύση απεχθάνεται το κενό…

Το δίλημμα είναι απλό: ή λαός, ή ολοκληρωτισμός. Η βία και το χάος, αν δεν έχει την λαϊκή νομιμοποίηση (όπως π.χ. είχε στην Κερατέα) θα έχει μία και μόνη κατάληξη. Ανεξαρτήτως προθέσεων και προσδοκιών, οποιαδήποτε πολιτική εξέλιξη-δράση-αντίδραση γίνει ερήμην του λαού (ή ενάντια στην θέλησή του) θα οδηγήσει σε περισσότερο ολοκληρωτισμό, περισσότερη χούντα, περισσότερο φασισμό. Ή ο λαός θα πάρει το πράγμα πάνω του, ή θα μας πάρει όλους ο Διάολος. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

διώξεων συνέχεια

2011-10-10T17:44:00.006+03:00

4 συλλήψεις μετρά πλέον η αφισοκόλληση του εντάλματος καταδίωξης του χοντρού και του λιγνού μπετόβλακα. Δύο πριν τη ΔΕΘ και άλλες δύο την περασμένη εβδομάδα. Τα σχόλια του κοινού, πάντως, είναι θετικότατα. Σε μία, ζωγραφίσανε κερατάκια και μυτερά δόντια στους καταζητούμενους και γράψανε δίπλα «Σατανάδες, να σας πέσει το πουλί!».

Πάντως η αφισοκόλληση συνεχίζεται κανονικότατα, σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Βόλο!

εφημερίδα Ρήξη, τ. 78, Οκτώβριος 2011

Τάσος Αναστασίου

2011-10-04T11:20:00.007+03:00

Αφιερώνουμε την ανάρτηση αυτή στον Τάσο Αναστασίου, λαμπρό σκιτσογράφο, συνεργάτη επί χρόνια της κωλοφυλλάδας του Λαμπρακιστάν Τα Νέα, που απολύθηκε διότι... είχε «αντιπολιτευτικές τοποθετήσεις»...

Όπως λέει ο ίδιος στην επιστολή που έστειλε στην ΕΣΗΕΑ:

Το δημοσιογραφικά απαράδεκτο καθεστώς πολιτικής λογοκρισίας και φίμωσής μου επιδεινώθηκε εδώ και έξι μήνες περίπου, με τον πλήρη αποκλεισμό μου από κάθε δημοσίευση. Αυτό συνέβη όταν μου προτάθηκε ανεπισήμως να παραιτηθώ (με αποζημίωση) κι εγώ φυσικά αρνήθηκα. Έκτοτε, δεν έχει δημοσιευτεί ούτε μία από τις γελοιογραφίες που ανελλιπώς παραδίδω στη σύνταξη καθημερινά.

Ακολούθησε συνάντηση με τον κ.Μεμή (διευθυντής των Νέων), κατά την οποία μου ανακοίνωσε την απόφασή του να με απολύσει – ενώ υποστήριξε ότι οι γελοιογραφίες μου δεν δημοσιεύονται… για να συνηθίσω. Ως κύρια αιτία της επικείμενης απόλυσής μου επικαλέστηκε τους συνήθεις οικονομικούς λόγους, στη συνέχεια όμως της συζήτησής μας τόνισε ότι στις τρέχουσες συνθήκες πολιτικής έντασης δεν μπορεί η εφημερίδα να «αντέξει» αντιπολιτευτικές τοποθετήσεις.

Την συμπαράστασή μας στον Τάσο, και του ευχόμαστε να βρει καινούρια δουλειά σε κάποια άλλη εφημερίδα.

καλή σχολική χρονιά

2011-09-13T16:16:00.004+03:00

εφημερίδα Ρήξη, τ.77, Σεπτέμβριος 2011

Από τις πλατείες στις γειτονιές

2011-09-12T16:13:00.005+03:00

Το κίνημα των πλατειών μπαίνει ήδη σε μία δεύτερη φάση. Με την γκρίνια της κάθε λογής «πρωτοπορίας» για την έλλειψη «ιδεολογίας» και «προγράμματος» στις πλατείες (υποσυνείδητη παραδοχή ότι οι ίδιες είναι ανίκανες να παίξουν ένα τέτοιο ρόλο, καθώς έχουν ήδη ενταχθεί στο υπό κατεδάφιση «σύστημα»), ο κόσμος των πλατειών καλείται να πάει ένα βήμα παραπέρα.

Το Σύνταγμα προσέφερε στους Έλληνες ένα σημείο αναφοράς για να εκδηλώσουν την «αγανάκτησή» τους, ένα μέρος για συζήτηση, πολιτικοποίηση και συμμετοχή σε συλλογικές δομές έκφρασης, δράσης και κοινωνικής χειραφέτισης. Το ζητούμενο πλέον είναι το «πνεύμα του Συντάγματος» να φτάσει σε κάθε γειτονιά και οι «αγανακτισμένοι» να παλέψουν για την έμπρακτη εφαρμογή του «πνεύματος» αυτού στην καθημερινότητά τους.

λαϊκή συνέλευση Χαλανδρίου - κάθε Πέμπτη

Ήδη το Σύνταγμα «γέννησε» 58 τοπικές συνελεύσεις σε όλη την Ελλάδα, ενώ πληθαίνουν οι τοπικές πρωτοβουλίες και κινήσεις πολιτών. Αυτές οι τοπικές πρωτοβουλίες αποτελούν ένα ποιοτικό άλμα. Εκεί εδράζεται και η επιτυχία που γνώρισε η Σπίθα του Μίκη Θεοδωράκη στα πρώτα της βήματα. Μακριά από τα «Ανάκτορα» και τα παρασκήνιά τους, τα μέλη της κίνησης –ιδιαίτερα στην επαρχία– είχαν την ευκαιρία να δημιουργήσουν τοπικές επιτροπές, να γνωριστούν μεταξύ τους, να παρέμβουν στο επίπεδο της γειτονιάς τους και να φτιάξουν τοπικούς πυρήνες, πολλοί εκ των οποίων φαίνεται πως θα διαρκέσουν πολύ περισσότερο από την ίδια την Σπίθα. Η πορεία της Σπίθας μπορεί να αποτελέσει μια μικρογραφία ολόκληρης της κοινωνίας. Από την μία παράγοντες και ηγετίσκοι, δημαγωγοί και νέοι «Αντρέες», μέτωπα «εξιλέωσης» και εκλογικοί μηχανισμοί και από την άλλη ομάδες, πρωτοβουλίες και επιτροπές πολιτών που, εξερχόμενοι από την αυταπάτη της μεταπολίτευσης, αναζητούν νέους τρόπους πολιτικής έκφρασης και νέες μορφές συλλογικής εκπροσώπησης και δράσης.

η ταπεινή συνεισφορά του ξύλα πέτρες στον αισθητικό στολισμό του Συντάγματος. (Η αγανακτισμένη γιαγιά μας τίμησε δεόντως)

Στο τοπικό επίπεδο, λοιπόν, οι πρωτοβουλίες αυτές μπορούν να δώσουν τους πρώτους καρπούς. Συνελεύσεις κατοίκων, μορφές εναλλακτικής οικονομίας, πρωτοβουλίας για ζητήματα τοπικής αυτοδιοίκησης, δεσμοί και θεσμοί έμπρακτης αλληλεγγύης, προσπάθειες για διατήρηση της αξιοπρέπειας και της ανθρωπιάς, σε μία κοινωνία που βυθίζεται ολοένα στο χάος και την ανημπόρια. Και το κυριώτερο, προσωπικοί δεσμοί μεταξύ των κατοίκων κάθε γειτονιάς και συνοικίας. Πραγματικοί δεσμοί μεταξύ προσώπων, στα πλαίσια μιας οιονεί κοινότητας και όχι απλώς ευκαιριακοί δεσμοί μεταξύ συναδέλφων σε κάποια συντεχνία ή πολιτική οργάνωση. Άλλωστε, στο επίπεδο των διαπροσωπικών σχέσεων είναι –μεταξύ άλλων– που καλούμαστε να ξεπεράσουμε τον ατομισμό και τον «εκπασοκισμό» που μας κληροδότησε η μεταπολίτευση. Στην καθημερινή μας πρακτική είναι που θα αποδείξουμε ότι η συνείδηση αυτού του λαού έχει αρχίσει να αλλάζει. Και στο επίπεδο της γειτονιάς είναι που θα κληθούμε –όσο βαθαίνει η κρίση– να αναπτύξουμε δεσμούς πραγματικής αλληλεγγύης και συλλογικής υπευθυνότητας. Σε τοπικό επίπεδο είναι που ο ελληνικός λαός θα αρχίσει και πάλι να γίνεται… λαός.

Σε εποχές κοινωνικής και ηθικής εκπτώχευσης, σε εποχές που προωθείται ένας γενικευμένος πόλεμος όλων-εναντίον-όλων, η κάθε παρέα, η κάθε πολιτική συντροφιά καθίσταται –ούτε λίγο ούτε πολύ– μια πρακτική… άκρως επαναστατική!

εφημερίδα Ρήξη, τ.77, Σεπτέμβριος 2011

Καλό χειμώνα (λέμε τώρα)

2011-09-12T15:52:00.003+03:00

Καλοκαιράκι τέλος, τα κεφάλια μέσα, τα σχολεία ανοίγουν και ο γάιδαρος πετάει.

Μετά από μεγάλη διαδικτυακή απουσία, το ξύλα πέτρες και πάλι κοντά σας.

Καλό χειμώνα λοιπόν, με τις πλατείες μας, τα νέα μέτρα μας, την κατάθλιψή μας (που επανέρχεται) και την αγανάκτισή μας (που επιμένει).

Και μέσα σε όλα αυτά έχουμε και το αυτιστικό που κρύβεται... Ως κύριος «Αναγνώστου» έκελεισε, λέει, δωμάτιο ο πρωθυπουργός της σφαλιάρας! Αλλά όπου και να πάει τον παίρνουνε πλέον χαμπάρι...

Πασοκειάδα 2011

2011-07-11T18:10:00.007+03:00

Για πρώτη φορά, στο Σύνταγμα, βλέπουμε με τέτοια καθαρότητα το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στον ελληνικό λαό και τις ελίτ της χώρας. Από την μία άνθρωποι όλων των κοινωνικών ομάδων και τάξεων (κι ας αφρίζουν οι αριστεροί των μεσαίων και ανώτερων στρωμάτων), από όλους τους πολιτικούς χώρους και όλων των ιδεολογικών τάσεων και από την άλλη σύσσωμη η πολιτική ελίτ, τα κόμματα (από την Παπαρήγα μέχρι τον Μπουμπούκο), οι... πρωτοπορίες, οι ψυχανώμαλοι, τα ρετάλια του καθεστώτος, οι διανοούμενοι υπηρεσίας, τα ΜΜΕ, ο τύπος κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ...

Και στη μέση ο Γιωργάκης. Με τον Πάγκαλο και τον Βενιζέλο και τον Παπουτσή. Και τα ΜΑΤ. Και τους ασφαλίτες και τους μπάχαλους και κάτι παλληκάρια της ΕΘΕΛ. Και από την άλλη ο λαός. ΟΛΟΣ. και συνεχίζουμε...

καλό καλοκαίρι!

όποιος με ξαναπεί «υπερβολικό» και «κολλημένο» που δεν θέλω να υπάρχει συσκευή τηλεόρασης στο σπίτι θα τον πάρει ο διάολος και θα τον σηκώσει

2011-07-01T23:19:00.004+03:00

η ψηφιακή αφόδευση αλιεύθηκε υπό του κυρίου Κ

περί οργής ή η δημοκρατία του μαλόξ

Σαλπάρουμε στο Σύνταγμα, με βάρκα την ελπίδα

2011-06-12T19:22:00.004+03:00

Συνοπτικός εικονογραφημένος οδηγός για τους κινδύνους, της ναυσιπλοίας σε «αγανακτισμένες» θάλασσες

εφημερίδα Ρήξη, τ.75, Ιούνιος 2011

Ρεκόρ και πρωτιές των αγανακτισμένων

2011-06-02T18:05:00.007+03:00

Για πρώτη φορά, το βράδυ της Τρίτης, (σύμφωνα με την αστυνομία) μία διαδήλωση καταφέρνει να περικυκλώσει ολόκληρη τη βουλή.

Για πρώτη φορά οι βουλευτές δεν γυρίζουν σπίτι τους με λιμουζίνες, αλλά με τα πόδια (συνοδευόμενοι από πυροσβέστες με φακούς).

Για πρώτη φορά ο ελληνικός λαός επιθυμεί να κάνει οικονομικές θυσίες υπέρ των βουλευτών του, προσφέροντας δωρεάν ολόκληρα ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΑ για την μετακίνησή τους.

Για πρώτη φορά ένα πλήρες πολιτικό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση και αλλαγής του πολιτικού συστήματος καταφέρνει να συνοψιστεί σε 4 μόνο γράμματα: ΟΥΣΤ!

Για ΑΛΛΗ ΜΙΑ φορά ο Παπακωνσταντίνου βγαίνει και δηλώνει την υποστήριξή του για ο,τιδήποτε γίνεται.

Για πρώτη φορά μαζικές διαδηλώσεις με κύριο αίτημα την πραγματική δημοκρατία χαρακτηρίζονται από τους πολιτικούς ως κίνδυνος για την δημοκρατία.

Στην προσπάθεια καπελώματος της λαϊκής συνέλευσης, βλέπουμε για πρώτη φορά στα χρονικά την πολυθρύλητη «ενότητα της Αριστεράς».

Για πρώτη φορά, όλοι όσοι πάσχιζαν να κάνουν τους Έλληνες απολίτικους, γκρινιάζουν επειδή οι Έλληνες είναι απολίτικοι.

Για πρώτη φορά, όλοι όσοι πάσχιζαν να σηκώσουν τους Έλληνες από τον καναπέ, γκρινιάζουν επειδή οι Έλληνες σηκώθηκαν από τον καναπέ.

Για πρώτη φορά, η συμμετοχή της «πολιτικοποιημένων» και «έμπειρων» μελών της Αριστεράς σε μία συνέλευση που κυριαρχούν «απολίτικοι» και «άπειροι» πολίτες καταφέρνει να ΡΙΞΕΙ το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου, αντί να το ανεβάσει.

Για πρώτη φορά, μετά από 40 χρόνια, ο ελληνικός λαός προσπαθεί να ξαναγίνει λαός.

Για ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ φορά ο ελληνικός λαός διαδηλώνει εναντίον του καθεστώτος της μεταπολίτευσης.

Αγανακτείστε ελεύθερα, κάνει καλό!

2011-05-29T22:13:00.005+03:00

Ε, λοιπόν, έγινε! Ο λαός της φράπας (και της φάπας) σηκώθηκε από τον καναπέ. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο.

Προς το παρόν.

Δεν είναι η πρώτη φορά – ξανάγινε στις πρώτες γενικές απεργίες, μετά το μνημόνιο, μέχρι τον περασμένο Μάιο, οπότε και η δολοφονία των υπαλλήλων της Μαρφίν, τα δακρυγόνα και το ξύλο, τα μπάχαλα και οι μολότοφ έκαναν πάλι τη δουλειά τους. Ο φετινός Μάιος, όμως, είναι διαφορετικός – δεν πατάει στη γνωστή συνταγή που αποτυγχάνει κάθε τρεις και λίγο, εδώ και τρεις δεκαετίες. «Ξυπνήσαμε», είπαν οι πρωτεργάτες και δώσανε το σύνθημα. «Κάλλιο αργά παρά ποτέ», είπαν πολλοί και έσπευσαν να γεμίσουν την πλατεία. «Απολίτικο, αλλά ενδιαφέρον», είπαν κάποιοι άλλοι, και έσπευσαν να φορέσουν τη στολή του πολιτικού επιστήμονα και να ψυχαναλύσουν το πόπολο. «Χουλιγκάνοι και φεησμπουκάδες», είπαν κάποιοι ινστρούχτορες και έσπευσαν... στον καναπέ. Λίγο παράδοξο μου φαίνεται: να σηκώνεται ο λαός από τον καναπέ, και –σαν απάντηση– να κάθεται στον καναπέ η ναρκισσιστικά αυτοανακηρυχθείσα... πρωτοπορία!

Η φετινή αποκαναπεδίαση είναι ειρηνική και ακομμάτιστη. Μαζική και διαρκής. Και εκεί έγκειται η επιτυχία της. Ο ελληνικός λαός, ένα χρόνο τώρα, συλλογικοποιείται και πολιτικοποιείται. Και αυτό είναι το σημαντικότερο και πλέον ελπιδοφόρο γεγονός, ασχέτως των πολιτικών εξελίξεων. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η πρωτοβουλία αυτή έχει ήδη επιτύχει: ο λαός ξαναγίνεται λαός. Και αποφάσισε να διαδηλώσει με τον τρόπο που θεωρεί αυτός σωστό: χωρίς κομματικά λάβαρα, χωρίς γηπεδικούς διαχωρισμούς «οι αποδώ και οι αποκεί» και χωρίς βία.

Οι Έλληνες δεν ψάχνουν, πλέον, αυτά που τους χωρίζουν, αλλά αυτά που τους ενώνουν. Στέκουν κριτικά απέναντι σε κόμματα και ιδεολογίες και αναζητούν ένα νέο όραμα, μια νέα πρόταση. Πρόταση που να συνθέτει όλες τις μικρές επιμέρους αλήθειες, που κρατούσαν ως τώρα εργολαβικά τα διάφορα μαγαζάκια: αληθινή και άμεση δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, αντίσταση στην υποτέλεια τραπεζών, πολυεθνικών και λοιπών επικυριάρχων, εθνική ανεξαρτησία, αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια. Ένα όραμα συνθετικό, που έρχεται από το μέλλον.

Και στις πλάτες αυτού του κόσμου που έρχεται από το μέλλον, έχουμε τα ρετάλια του παρελθόντος να κάνουν αυτό που πάντα ήξεραν να κάνουν: μία τρύπα στο νερό. Η Αριστερά, συνεπής στην μακρά και αγωνιστική πορεία εκτός ελληνικής πραγματικότητας που έχει διαγράψει, ασχολείται με τα –κατ’αυτήν– σοβαρά ζητήματα των ημερών: την ανάγκη απουσίας ελληνικών σημαιών σε ένα ελληνικό λαϊκό κίνημα (αντίφαση την οποία δεν αντιλαμβάνεται, λόγω των πολλαπλών ιδεολογικών εγκεφαλικών που έχει υποστεί), την αισθητική φύση των συνθημάτων («γηπεδικά» όπως τα χαρακτηρίζουν οι φιλόλογοι της πολιτικής ορθότητας), τις ενδυματολογικές επιλογές του κόσμου (καθώς το αριστερίστικο λάιφ στάιλ προβλέπει ειδικό ντρεσκόουντ για τις διαδηλώσεις), το διαιτολόγιο του κινήματος («διαδήλωση με μπύρες και σουβλάκια» κοροϊδεύουν οι ούλτρα-επαναστάτες, που εδώ και τριάντα χρόνια κάνουν συνεχώς διαδηλώσεις με μπύρες και σουβλάκια) κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ. Ορισμένοι εξ’ αυτών έφτασαν να χωρίσουν την πλατεία στα δύο: επάνω, στον δρόμο, οι χουλιγκάνοι, φασίστες, απολιτίκ γηπεδόβιοι και κάτω, στη συνέλευση, οι δημοκράτες, προοδευτικοί, συνειδητοποιημένοι. Απ’ ότι φαίνεται, για κάποιους, η ύπαρξη κάποιου ανεγκέφαλου, φασίστα, χειραγωγούμενου «άλλου» είναι απαραίτητο –ίσως και το μοναδικό– στοιχείο πολιτικού αυτοπροσδιορισμού...

Αν η Αριστερά θεωρεί πως ο «απολίτικος λαουτζίκος» συνιστά «υποκείμενο προς αξιοποίηση», η Δεξιά θεωρεί πως ο «απολίτικος λαουτζίκος»... είναι εξ’ ορισμού δεξιός! Ίσως επειδή η Δεξιά έχει χάσει από καιρό κάθε επαφή με την πολιτική και την ιδεολογία, νομίζει πως κάθε πολίτης που διαδηλώνει χωρίς κομματική ταυτότητα είναι... δικός της. Πως μία διαδήλωση με ελληνικές σημαίες συνιστά νομιμοποίηση της μισανθρωπίας των Χρυσαυγιτών ή... γκάλοπ υπέρ του Σαμαρά!

Όλες οι ιδεολογικές, πολιτικές ή απλώς... πνευματικές αναπηρίες που συσσώρευσε η μεταπολίτευση στην πολιτική και πνευματική ελίτ της χώρας, βγαίνουν τώρα στο φως. Φαίνεται στην αμηχανία που επιδεικνύουν απέναντι στη μαζική και ειρηνική αυτή κινητοποίηση. Βλέπεις, χρόνια τώρα, όλοι καταδίκαζαν και κατηγορούσαν τον καναπέ, αλλά –κατά πώς φαίνεται– η κατάσταση αυτή τους βόλευε. Φώναζαν να σηκωθεί ο λαός από τον καναπέ αλλά κατά βάθος το απεύχονταν. Γιατί; Γιατί τώρα που ο λαός σηκώθηκε, αποδεικνύεται η χρεοκοπία όλων αυτών των ρεταλιών της μεταπολίτευσης. Φαίνεται ξεκάθαρα η γύμνια τους. Γι’ αυτό και όλη αυτή η απαξίωση, ο σκεπτικισμός, οι γραφικές προσπάθειες καπελώματος, ως και η ανοιχτή αντίθεση. Το «ξύπνημα» του ελληνικού λαού καθιστά όλα τα κόμματα, τα μαγαζιά και τα παραμάγαζα δεινόσαυρους. Απολιθώματα του χθες, που αδυνατούν να κατανοήσουν πως η ελληνική κοινωνία μπαίνει σε μια νέα ιστορική περίοδο, στην οποία οι ίδιοι δεν έχουν θέση...

Δεν ξέρω που θα οδηγήσει και τι μορφή θα πάρει αυτή η νέα περίοδος. Το μόνο που ξέρω είναι ότι δημιουργείται μια νέα κοινωνία και είναι στο χέρι μας να γίνει καλύτερη από την τωρινή.

Το νέο γεννιέται.

Ας είμαστε εκεί.

Όψεις νεοφιλελευθερισμού στην μεταμοντέρνα Ελλάδα

2011-05-25T16:06:00.007+03:00

Σταχυολόγηση από τον καθεστωτικό τύπο

Έχω βαρεθεί να ακούω διαρκώς τον κάθε αφελή να εκστομίζει άρες-κατάρες εναντίον των Μ.Μ.Ε. Η κριτική (υστερική και αφοριστική) είναι άδικη. Εγώ λαμβάνω την πληρέστερη και συνοπτικότερη ενημέρωση, χωρίς κόπο και ψάξιμο. Τρεις σελίδες από την Καθημερινή, μια φορά την εβδομάδα, και έχεις απλά και συνοπτικά όλη τη κυβερνητική πολιτική, τις επιδιώξεις του Τζέφρυ και των Τραπεζών, της Τρόικας και του ΔΝΤ. Όλο το δωσιλογικό κατεστημένο σε πέντε αράδες, με απλά ελληνικά, για να μην έχει κανείς αμφιβολίες.

Ενδεικτικά, από την τελευταία κυριακάτικη Καθημερινή:

Σκληρά διλήμματα

Ο Αλέξης Παπαχελάς προτείνει να ξεπουληθεί η χώρα, προκειμένου να μην ξεπουληθεί η χώρα:

Η τραγωδία των Ελλήνων πολιτικών ηγετών είναι πως δεν αντιλαμβάνονται ότι δεν υπάρχει μαγική λύση στο πρόβλημά τους. Όσο δειλιάζεις να απολύσεις 10.000 υπαλλήλους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, τόσο πιο σίγουρο κάνεις ότι θα αναγκασθείς σε λίγους μήνες να απολύσεις 100.000.

Ανάγκη λαϊκού ηγέτη

Ο Κώστας Iορδανίδης περιγράφει την φασίζουσα δομή των σύγχρονων δημοκρατιών και προτείνει το ιδανικό προφίλ ενός νέου δικτάτορα:

Εγείρεται το ερώτημα, κατά συνέπεια, εάν σε μια χώρα, όπου ισχύει το αντιπροσωπευτικό σύστημα διακυβερνήσεως, μπορεί να εφαρμοσθούν ριζοσπαστικές αλλαγές. Πρόκειται φυσικά για ψευδεπίγραφο δίλημμα, διότι δεν υπάρχει πρόταση -ακόμη και η πιο ολέθρια για τα συμφέροντα των πολιτών- σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία που να μην γίνεται αποδεκτή, εάν υπάρχει ηγέτης να την διοχετεύσει στις «μάζες» καταλλήλως. […] Διέφυγε της προσοχής των «εκσυγχρονιστών» της κυβερνήσεως του κ. Παπανδρέου ότι οι μεγαλύτεροι ηγέτες της Δύσης, δεν ήταν ούτε σοσιαλιστές ούτε συντηρητικοί - με την τρέχουσα σημασία της λέξεως. Ήταν ριζοσπάστες λαϊκιστές. […] Αυτό που στην παρούσα φάση έχει ανάγκη η Ελλάς είναι λαϊκό ηγέτη, με την παραδοσιακή σημασία της λέξεως, που θα δημιουργήσει στους πολίτες την επιθυμία να αγωνισθούν.

Ο κλαυθμός για το Δημόσιο

Ο Πάσχος Mανδραβέλης, ως συνήθως, αναλαμβάνει να εκλαϊκεύσει, με έξυπνα τσιτάτα και ατάκες, τις απαιτήσεις του ΔΝΤ:

Με τις ιδιωτικοποιήσεις δεν πρόκειται να χαθούν θέσεις εργασίας. Θα χαθούν θέσεις πληρωμένης αεργίας.

Ηγεσίες σε αδιέξοδο

Ο Στέφανος Μάνος, όπως πάντα, αποφασίζει και ανακοινώνει την κυβερνητική πολιτική του επόμενου διαστήματος. Αυτή τη σαιζόν η συνταγή περιλαμβάνει κυβέρνηση (αντ)εθνικής συνεννόησης, ώστε να εφαρμοστεί το νέο μνημόνιο:

Στην ερώτηση για τον βασικότερο υπεύθυνο για το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος, μόλις 2% απαντά «τα δάνεια και ο υπερδανεισμός». Η σωστή και απλή απάντηση ότι «ξοδεύουμε περισσότερα από όσα βγάζουμε» δεν αναφέρεται καν! […] Είμαστε σε πραγματικό αδιέξοδο που ελπίζω να κατανοήσουν όσοι διατηρούν καθαρό μυαλό στο ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. και να δράσουν αναλόγως.

Oι προτάσεις Mάνου

Ο Χρήστος Γιανναράς αναλαμβάνει το φιλολογικό επίχρησμα, ώστε να πιάσει και το πιο απαιτητικό, φιλολογικά, κοινό (Μανδραβέλης από την ανάποδη):

Δεκαετίες τώρα ο κ. Mάνος καταθέτει σταθερά ένα πολιτικό λόγο εκπληκτικής (για τα δεδομένα του ελλαδικού σκηνικού) συνέπειας σε στόχους ορθολογικού νοικοκυρέματος του κράτους. Έχει το χάρισμα να λύνει προβλήματα, είναι προικισμένος με την πολιτική ευφυΐα της τετράγωνης λογικής. […] H επιβίωση ανεξάρτητου ελλαδικού κράτους μετράει μέρες, το ίδιο και το όποιο υπόλειμμα έννομης τάξης. H εφαρμογή των προτάσεων Mάνου είναι κατεπειγόντως επιτακτική.

σκατά στα μούτρα μας

2011-05-14T23:01:00.009+03:00

Φόβος και παράνοια στις φαβέλες της Αθήνας

Ένα χρόνο πριν, στις 5 Μαίου, τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στο υποκατάστημα της Μαρφίν στη Σταδίου. Ποιος έφταιγε; Οι εύκολοι στόχοι προφανείς: Οι δολοφόνοι με τις μολότοφ, η αστυνομία που ήταν απούσα, ο Βγενόπουλος που δεν φρόντισε την πυρασφάλεια και τούτο και κείνο. Φταίνε όλοι αυτοί; Ναι. Φταίνε μόνο αυτοί; Όχι. Και ποιος άλλος φταίει; Και κάπου εκεί το πράγμα ζορίζει. Εκεί θα βρούμε ένα ολόκληρο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που δέχθηκε τη μολότοφ σα παιχνίδι του κάθε δεκατριάχρονου και μετέτρεψε τα μπάχαλα σε θέαμα λαϊκής κατανάλωσης. Διαμορφώθηκε ένα νοσηρό κλίμα που έδωσε την ηθική νομιμοποίηση σε δυο-τρεις, πέντε ψυχανώμαλους, που νομίζουν ότι κοινωνία και αλληλεγγύη σημαίνει να μισείς τον γείτονά σου, να πάνε και να κάψουν τρεις ανθρώπους ζωντανούς.

Έναν χρόνο μετά, η κυβέρνηση συνεχίζει να ρίχνει λάδι στη φωτιά. Η δολοφονική μανία των ΜΑΤ δεν απέδωσε τα αναμενόμενα – δεν είχε την απάντηση που θα ήθελε. Αυτή τη φορά, όμως, το χάος ήρθε από αλλού.

Ο κύκλος του αίματος συνεχίστηκε, αυτή τη φορά στις φαβέλες του κέντρου. Στις συνοικίες εκείνες που επελέγησαν να δεχθούν το κοινωνικό κόστος του μεταναστευτικού προβλήματος. Και πάλι οι υπεύθυνοι είναι προφανείς. Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών αποδέχθηκαν πρόθυμα τον ρόλο που επιφύλαξαν οι επικυρίαρχοι για την Ελλάδα του Μολ, του Μέγκα και της Τζούλιας: ανθρώπινη χωματερή, στο επίκεντρο των διεθνών μεταναστευτικών ρευμάτων. Αποθήκη ψυχών για την στοίβαξη των συνεπειών της Αποικιοκρατίας, της διεθνούς εκμετάλλευσης, της παγκοσμιοποίησης, της «ελεύθερης μετακίνησης κεφαλαίων, προϊόντων και ανθρώπων», του «πόλεμου των πολιτισμών» ανάμεσα στη Δύση και το φονταμενταλιστικό Ισλάμ. Οι ελίτ της χώρας (μαζί με κάποιους αφελείς) έσπευσαν να δεχθούν αδιαμαρτύρητα το νέο ρόλο της Ελλάδας. Επέλεξαν τους χώρους και τις συνοικίες που θα στοιβάξουν την ανθρώπινη εξαθλίωση και το μίσος, έσπευσαν να επωφεληθούν πρώτες από την κατάρρευση των εργασιακών κεκτημένων, χειροκρότησαν πρώτες την διάλυση της κοινωνικής συνοχής του ελληνικού λαού.

Και πάλι, οι υπεύθυνοι δεν είναι μόνο αυτοί. Και πάλι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας κοίταζε επιδεικτικά το δέντρο και όχι το δάσος. Και πάλι διαμορφώθηκε ένα νοσηρό κλίμα που έδωσε την ηθική νομιμοποίηση σε δυο-τρεις, πέντε ψυχανώμαλους, που συγχέουν τον πατριωτισμό με τα ιδρωμένα και γεροδεμένα αγόρια των χολλυγουντιανών υπερπαραγωγών, να αρχίσουν τα κυνηγητά, τα μαχαιρώματα, το αίμα.

Ναι, σε όλες τις περιπτώσεις ο ελληνικός λαός είναι το θύμα – αυτός αιμορραγεί διαρκώς στο κέντρο, πότε από την κρατική καταστολή, πότε από τις οργανωμένες συμμορίες, πότε από τους αυτόκλητους σωτήρες, πότε από τον κάθε πεινασμένο ή σταυροφόρο του Ισλάμ. Η αναγνώριση αυτή, όπως και η απόδοση των ευθυνών, είναι απαραίτητη, αλλά όχι επαρκής.

Ας μην μακρηγορώ. Ο ελληνικός λαός πρέπει να ξαναγίνει λαός. Και όποιος νομίζει ότι κατέχει την αλήθεια – αυτός και άλλοι πέντε – να κάτσει να την ξανασκεφτεί. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Αλλιώς οι τελευταίες μέρες μας δείχνουν που πάει το πράγμα: Σε έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων. Μια ανθρωποσφαγή που θα μας περιλάβει όλους – όλους, εκτός από αυτούς που πρέπει. Αυτοί είναι για άλλη μια φορά στο απυρόβλητο: κοιτάνε από μακρυά μια χώρα να καταστρέφεται. Δεν αρκεί, λοιπόν, να βρίζουμε την κυβέρνηση και το σύστημα και τους μπατσοιμουνιά. Δεν αρκεί η κριτική – χρειάζεται και αυτοκριτική. Ζόρικο πράγμα, αλλά απαραίτητο.

Κοινωνία, λαός, πατρίδα, ελευθερία, αγώνας . . . Έχουμε αρκετές έννοιες που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε. Και πολύ λίγο χρόνο. Εμπρός.

Στον πόλεμο που μας στήσανε πρέπει να αρνηθούμε να πάρουμε μέρος.

Την ζούγκλα διαδέχεται η έρημος.

ένα ασύληπτο κορόιδο

2011-05-09T00:07:00.001+03:00

εφημερίδα Ρήξη, τ.74, Μάιος 2011

Ήρωες και άνθρωποι

2011-05-08T23:35:00.008+03:00

«Μπήκαν στην Αθήνα μας μια Κυριακή κι έστησαν αμέσως την πολεμική τους σημαία σ' έναν ψηλό κοντό, πάνω στα αθάνατα μάρμαρα της Ακρόπολης. Άπειρα μάτια ελληνικά εδάκρυσαν το πρωινό εκείνο, βλέποντας το σύμβολο των Ούννων να λερώνει το μοναδικό μνημείο του πολιτισμού και της λευτεριάς, τον Παρθενώνα. Έτσι εδάκρυσαν και τα δικά μου.»

Με αυτά τα λόγια ξεκινούσε την αφήγησή του ο Λάκης Σάντας, περιγράφοντας την πρώτη μέρα που οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα του. Αλήθεια, πόσοι Αθηναίοι θεωρούμε την Αθήνα «Αθήνα μας»; Ίσως αυτό το μας να έσπρωξε τον δεκαεννιάχρονο τότε Σάντα στην αποκοτιά: να κατεβάσει την σημαία του Γερμανού κατακτητή από τον ιστό. Την ίδια αποκοτιά που τόλμησε το 1956 ο δεκαπεντάχρονος Ευαγόρας Παλληκαρίδης, κατεβάζοντας και σκίζοντας τη σημαία του Άγγλου κατακτητή στο σχολείο του, κατά τους εορτασμούς στέψης της βασίλισσας Ελισάβετ. Την ίδια αποκοτιά που τόλμησε, μισό αιώνα μετά, ο Σολωμός Σολωμού.

Και στις τρεις περιπτώσεις η σκέψη ήταν απλή. Ο Σάντας εξηγεί: «Ήταν πολύ απλό μα και πολύ Μεγάλο. Μια σημαία σήκωσε στις 25 Μαρτίου 1821 ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, μια σημαία θα κατεβάζαμε και μεις στις 31 Μαΐου 1941. Συμβολικό το πρώτο, συμβολικό και το δεύτερο. Μια φούχτα άνθρωποι τότε απειλούσαν την Πανίσχυρη Τουρκική Αυτοκρατορία. Δυο παιδιά εμείς, θα προσβάλλαμε το φοβερό τότε Γ΄ Ράιχ.» Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν χωράει πολλή σκέψη και ανάλυση. Με αυτές τις απλές σκέψεις ο Λάκης Σάντας και ο Μανώλης Γλέζος πέρασαν στην ιστορία.

Αυτές τις μέρες ο Λάκης Σάντας έφυγε από την ζωή, κάνοντας πολλούς να αναπολήσουν μια εποχή που έβγαζε πραγματικούς ήρωες. Την ίδια στιγμή έφυγε από την ζωή και ο Θανάσης Βέγγος, κάνοντας πολλούς να αναπολήσουν μια εποχή που έβγαζε πραγματικούς ανθρώπους. Ίσως η συγκυρία να απαντάει σε κάποια ερωτήματα. Ίσως ο παλιός αγωνιστής και ο κωμικός ηθοποιός να μην είναι τόσο άσχετοι μεταξύ τους.

Δεν ξέρω αν είχαν συναντηθεί ποτέ οι δυο τους, ο Βέγγος με τον Σάντα. Η συνάντησή τους θα θύμιζε ένα αντίστοιχο περιστατικό από το θέατρο σκιών. Είναι η στιγμή – από την παράσταση Ο Μέγας Αλέξανδρος και το καταραμένο φίδι – που ο απλός λαϊκός άνθρωπος, ο Καραγκιόζης, συναντά για πρώτη φορά τον ήρωα, τον Μέγα Αλέξανδρο. Παραξενεμένος από το εντυπωσιακό παρουσιαστικό, τον ερωτά: «Ποιος είσαι εσύ;» για να πάρει την απάντηση του ήρωα: «Μα δεν με αναγνωρίζεις; Εχουμε συναντηθεί πολλές φορές. Εγώ είμαι … εσύ». Ο Καραγκιόζης κάνει πώς δεν καταλαβαίνει, αλλά οι θεατές από κάτω έχουν καταλάβει πολλά…

εφ. Ρήξη, τ.74, Μάιος 2011

μνημόσυνο

2011-05-03T13:08:00.004+03:00

σε μια τέτοια κοινωνία...

βγαίνουν τέτοιοι άνθρωποι...

που κάνουν τέτοια πράγματα...

άλλες εποχές, άλλη πάστα ανθρώπων...
φεύγουν ένας-ένας
και μεις μένουμε με τους Κανάκηδες και τους Μουζουράκηδες...

μητρόπολη και περιφέρεια

2011-04-13T18:04:00.003+03:00

Να γίνουμε Ευρώπη, λένε οι μεν, «κοιτάξτε τους Γερμανούς και τους Δανούς»!
Να γίνουμε Λατινική Αμερική, λένε οι δε, «κοιτάξτε τον Τσάβες και τον Κορέα»!
το δίλημμα πάντα παρόν. Μητρόπολη ή περιφέρεια; Εκβιομηχανισμένος Βορράς ή καθυστερημένος Νότος; Και γιατί είναι οι μεν μπροστά και οι δε πίσω; Και με ποιόν μοιάζουμε εμείς οι Έλληνες; Πώς μας συμπεριφέρονται οι Ευρωπαίοι; Σαν ισότιμους Ευρωπαίους, ή σαν... λατινοαμερικάνους;
Το παρακάτω βίντεο από επίσκεψη Ευρωπαίου (Τσέχου) ηγέτη σε λατινοαμερικανική χώρα (Χιλή) μας διδάσκει ότι οι συνήθειες των αποικιοκρατών και η αφέλεια των αποικιοκρατούμενων καλά κρατούν...

δηλώσεις τεχνοκρατών

2011-04-08T13:37:00.007+03:00

«Μην ανησυχείτε για την πετρελαιοκηλίδα. Είναι σχετικά μικροσκοπική συγκρητικά με τον τεράστιο ωκεανό»
Tony Hayward, διευθύνων σύμβουλος της BP

«Το θετικό με το ΔΝΤ σε σύγκριση με την ευρωζώνη είναι ότι διαθέτει πολύ περισσότερη πείρα και κυρίως ότι μπορεί να παίρνει γρήγορες κρίσιμες αποφάσεις χωρίς να χάνεται σε ατέλειωτες ασήμαντες λεπτομέρειες.»

Στέφανος Μάνος, πρόεδρος του κόμματος-think tank «Δράση»

«Ζητώ συγγνώμη για τον προβληματισμό και την ταλαιπωρία που προκάλεσα.»Masataka Shimizu, πρόεδρος της TEPCO, ιδιοκτήτριας του πυρηνικού εργοστασίου στην Φουκουσίμα

«Η Ελλάδα πρέπει να πιεστεί να νοικοκυρέψει τα του οίκου της, αλλά δεν νομίζω να την αφήσουν να χρεωκοπήσει.»

George Soros, διεθνής κερδοσκόπος, συνομιλητής του Τζέφρυ Τσαντ Παπανδρέου

Πίσω στον πλανήτη Γη, οι δηλώσεις των απλών θνητών χαλούνε κάπως την χαρούμενη αυτή αρμονία...

«Έβαλα μέσον γνωστούς μου σε δύο πιτσαρίες για παρτ-τάιμ ντελίβερι, αλλά δεν με πήρανε»φίλος Χαλανδραίος, άνεργος εδώ και μήνες

περί τρομογιαουρτοϋστερίας

2011-04-01T15:35:00.023+03:00

εφ. Ρήξη, τ.73, Απρίλιος 2011

Πληθαίνουν οι καταγγελίες του κυρίου Αντιπροέδρου για την παράνομη, τρομοκρατική, προβοκατόρικη και, εν τέλει, εγκληματική συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ. Η νεανική ηγετική ομάδα του κυρίου Τσίπρα έχει επιδοθεί σε ένα όργιο κατατρομοκράτησης του κυρίου Αντιπροέδρου με καταστροφικές συνέπειες... Κάτοικοι της Κερατέας, φοιτητές στη Γαλλία, ενοικιαζόμενοι Αλβανοί, χούλιγκανς των γηπέδων, ο Χίος και ένα σωρό άλλοι κατηγορούνται ότι αποτελούν το πλέγμα τρομοκρατίας που έχει σπείρει το νηπιαγωγείο του Τσίπρα γύρω από τον κύριο Αντιπρόεδρο...

...και μία αιρετική προέγγισις του θέματος υπό του σκιτσογράφου Δημήτριου Χατζόπουλου, που έκαμε τον κύριον Αντιπρόεδρον να ζητεί φιλάκια και λουλούδια από τον νεανίσκο του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα στ η Βουλή...

Εις το πνεύμα υπευθυνότητος που χαρακτηρίζει το μπλονγκ τούτον, απεφασίσαμε να ασχοληθόμε με το θέμα του γιαουρτόματος. Δια λόγους αισθητικής αρμονίας, θεωρούμεν το γιαούρτωμα «κιτς». Είναι απρόσωπον, παρωχημένον, μπανάλ. Κάθε πολίτης οφείλει να εκσφενδονίζει τα ανάλογα σκευάσματα που προσιδιάζουν εις την κοινωνικήν ομάδαν, εις ην ανήκει. Προτείνομε:

Μερέντα
δια τους θορυβώδεις μαθητάς

Βαζελίνη
δια την αθυρόστομον νεολαίαν

Ρυζόγαλον
δια τα τιμημένα γηρατειά

Τοματοπελτές
δια την επιμελήν οικοκυράν (δια να μην λερωθείτε, να τον εκσφενδονίζετε μαζί με την κονσέρβαν)

Φυστικοβούτυρον
δια τους αμερικανόφιλους

Ρώσικη Σαλάτα
δια τους ρωσόφιλους

Τζατζίκιον
δια τους εθνικόφρονας

Οδοντόπαστα
δια τους φαρμακοποιούς (προτιμάτε ελληνικά προϊόντα - προτιμάτε Ούλοντεντ)

Λυματολάσπη
δια οικολόγους, φυσιολάτρας, Κερατείς

και φυσικά... Κοπριά
δι' όλους τους κοπρίτας!

επετειακόν

2011-03-25T15:46:00.003+02:00

Τρεις Τούρκοι τρεις γενίτσαροι και οι τρεις τον Γιάννο θέλουν
για να τον παραδώσουνε στις πύλες του Σουλτάνου.
- Σαν τι κακό του έκαμα μπρέ Τούρκοι του Σουλτάνου;
- Μα πώς δεν τώκανες κακό που δεν τον προσκυνάεις.
- Ούτε τον επροσκύνησα ούτε τον προσκυνάω.

φουστανελάδες και νεογενίτσαροι

2011-03-22T15:50:00.006+02:00

το δεύτερο μέρος του άρθρου «μπερθ οφ α νέισιον», στο Άρδην που κυκλοφορεί

βερέμειος ιστορία του ελληνικού έθνους

2011-03-22T15:36:00.012+02:00

Συνοπτική, εικονογραφημένη

Βερέµειος Ιστορία του Ελληνικού Έθνους

Αναθεωρημένη και επικαιροποιημένη υπό του Αλαφούζειου Ιδρύματος για την Ειρήνη και την Συμφιλίωση στην Ψωροκώσταινα

18ος αιώνας: Η άλλοτε προοδευτική και ανεκτική Οθωµανική Αυτοκρατορία έχει µετατραπεί σε ένα διεφθαρµένο δηµοσιοϋπαλληλικό κράτος.

1800: Βαλκάνιοι διαφωτιστές στην δυτική Ευρώπη κατασκευάζουν µία φαντασιακή κοινότητα µε το brand name «ελληνικό έθνος».

1800-1820: Οι πεφωτισµένοι διαφωτιστές φωτίζουν τοπικούς πολέµαρχους των βάρβαρων φυλών της νοτίου Βαλκανικής και τους µετατρέπουν σε Έλληνες.

1821: Όχλος κουκουλοφόρων, ΣΤΑΖιέρ και ανέργων του ΟΑΕΔ ισοπεδώνει και λεηλατεί την Τριπολιτσά. Διακρίνεται ο συνδικαλιστής Θ. Κολοκοτρώνης.

1822: Οι Φιλέλληνες βοηθούν τους επαναστάτες µε οµόλογα και χαµηλότοκα δάνεια, ενώ ο Λόρδος Μπάυρον διοργανώνει τηλεµαραθώνιους υπέρ των Ελλήνων.

1823-1825: Εµφύλιος πόλεµος ανάµεσα στην εκσυγχρονιστική πτέρυγα της πολιτικής ηγεσίας και την κλεφταρµατωλική δηµοσιοϋπαλληλική φαυλοκρατία.

1826: Οι πολιορκηµένοι νεοφιλελεύθεροι του Μεσσολογγίου προσπαθούν να σπάσουν τα µπλόκα των αγροτών που εµπόδιζαν τον ανεφοδιασµό της πόλης, ζητώντας οθωµανικές επιδοτήσεις για τα προϊόντα τους.

1827: Οι Προστάτιδες Δυνάµεις, πεισµένες για τον αγνό, γνήσιο και ανόθευτο νεοφιλελευθερισµό των επαναστατών, καταβυθίζουν τον στόλο του οθωµανικού δηµοσίου στο Ναυαρίνο και κηρύττουν την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

1828: Ο οικονοµολόγος Ι. Καποδίστριας διορίζεται κυβερνήτης από την Τρόικα (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσσία). Οι Έλληνες, εξαγριωµένοι από το άνοιγµα των κλειστών επαγγελµάτων και άλλες µεταρρυθµίσεις του, τον δολοφονούν.

παραγωγή:

η Αριστερά μπροστά στην κρίση

2011-03-19T17:21:00.004+02:00

«η Αριστερά μπροστά στην κρίση» είναι ο τίτλος της νέας ταινίας που προβάλλεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους. Ένα κοινωνικό δράμα που δείχνει την επαφή της Αριστεράς με τον λαό, τα προβλήματά του και την ίδια την πραγματικότητα.

Εξασφαλίσαμε μία χαρακτηριστική σκηνή από το φιλμ:
Η ώρα πλησιάζει. Η κρίση χτυπά την πόρτα της Ελλάδας και ο λαός, απελπισμένος, ετοιμάζεται για την μεγάλη ανατροπή. Το σχέδιο έχει ετοιμαστεί με κάθε λεπτομέρεια. Το σύνθημα έχει δοθεί και τα χαράματα η πλατεία Συντάγματος θα μετατραπεί σε πλατεία Ταχρίρ. Ο λαός, λοιπόν, ψάχνει κάποιον να τον οδηγήσει. Να μπει μπροστάρης και να του δείξει το δρόμο.

Η ελληνική Αριστερά είναι παρούσα. Ο λαός πηγαίνει στο Κόμμα για καθοδήγηση και αυτό στέλνει την πρωτοπορεία να τον διαφωτίσει. Να του πει τι φταίει και τι πρέπει να κάνει. Στην γωνία, όμως, παραμονεύει ο Αλαβάνος, με νέο κούρεμα και μούσι. Προσπαθεί με ρητορείες και σοφιστείες να κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού και να πάρει αυτός την ηγεσία της επανάστασης. Ο αγώνας ανάμεσα στις δύο πλευρές αναμένεται αδυσώπητος...

όταν το κατς έγινε κιτς

2011-03-17T02:02:00.009+02:00

«Θα δείρει ο Σουγκλάκος τον Τούρκο;»

Με τέτοιους τίτλους καλούσαν οι αφίσες παλαιότερα τον κόσμο να παρακολουθήσει αγώνες κατς. Θρυλικές μορφές του… «αθλήματος» όπως ο Σουγκλάκος και ο Πεφάνης και ατρόμητες περσόνες, όπως ο Τρομάρας και ο Μασκοφόρος είχαν δημιουργήσει ένα προσφιλές λαϊκό θέαμα που, στις καλές του, γέμιζε ολόκληρα γήπεδα. Όπως και πολλά άλλα λαϊκά θεάματα, λιγότερο η περισσότερο ποιοτικά, συνδύαζε τον ερασιτεχνισμό με το θέαμα, το αστείο με το σοβαρό, τον αθλητισμό με τον χαβαλέ. Όλα αυτά, βέβαια, παρακμάσανε με την επέλαση της τηλεόρασης και σήμερα είναι από περιθωριακά έως εξαφανισμένα.

Βέβαια η δίψα για τέτοιου είδους θεάματα παραμένει. Και πρέπει να παραδεχθούμε ότι ανέκαθεν πουλούσε το ταβερνόξυλο και τα κλωτσομπουνίδια. Δεν χρειάζεται να αναλωθούμε σε ηθικολογίες και ψυχολογικές αναλύσεις για την γοητεία του… ξύλου, κάτι τέτοιο θα μας πήγαινε αρκετά πίσω στον χρόνο. Άλλωστε είναι γνωστό πως το λαϊκό γούστο σπανίως συμβαδίζει με την πολιτική ορθότητα. Μπορούμε να σταθούμε όμως στις κοινωνικές προεκτάσεις του ζητήματος. Είναι προφανές ότι από το αυθόρμητο ενδιαφέρον των ανθρώπων κάθε φορά που ακούγεται η κραυγή «ξύλο, ξύλο!», μέχρι την εμπορευματοποίηση της βίας η απόσταση είναι μεγάλη. Όπως είναι εξίσου μεγάλη η απόσταση ανάμεσα στο «ιδεώδες του αθλητισμού» και τα αμερικανόφερτα πανηγύρια μποξ, κικμποξ, τάι τσι, μάι ταϊ, τσινγκ τσονγκ, ζίου ζίτσου, πινγκ πονγκ, φενγκ σούι κ.λπ κ.λπ. Η λίστα είναι ανεξάντλητη, καθώς οι λαοί της Άπω Ανατολής έχουν άπειρες πολεμικές τέχνες και τεχνικές που μπορεί η σύγχρονη βιομηχανία του θεάματος να χρησιμοποιήσει / ξεφτιλίσει (ελπίζω το δικό μας παγκράτιο να έχει προς το παρόν γλιτώσει την… αξιοποίηση!)

Τα πανηγύρια αυτά, είτε είναι επαγγελματικά και «σοβαρά» (βλέπε πυγμαχία), είτε είναι απλώς γελοία (βλέπε κατς) μοιράζονται κάποιες κοινές σταθερές. Έχουν όλα τον ίδιο ρόλο, το ίδιο στήσιμο, την ίδια φαντασμαγορία και την ίδια θέση στην βιομηχανία του θεάματος. Μεγαλοπρεπείς φιέστες, αστραφτερές διοργανώσεις, κόκκινα χαλιά, συγκινητικές ιστορίες και χρήμα. Πολύ χρήμα!

Εσχάτως τα θεάματα αποκτήσανε και έναν επιπλέον ρόλο στην κοινωνία. Αποτελούν κομμάτι του νέου εκσυγχρονισμένου… πατριωτισμού, νεόπλουτης κοπής. Από τότε που οι ελίτ της χώρας ξεπούλησαν κάθε έννοια αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας, κλήθηκαν η τηλεόραση και οι σελέμπριτις να προσφέρουν νέες αφορμές για ψυχική... ανάταση και υπερηφάνεια. Στην πρώτη γραμμή κρούσης μπήκε ο αθλητισμός (ακολούθησε το τραγούδι και η γιουροβίζιον!). Και δώσ’ του Ολυμπιάδες και μετάλλια και γιούρο και μπάσκετ και… ξύλο! Κάπως έτσι απολαύσαμε τις προάλλες έναν νέο εθνικό θρίαμβο. Την ώρα που ο Νταβούτογλου αλώνιζε στη Θράκη και τη Θεσσαλονίκη, ο «Άιρον Μάικ» πλάκωνε στο ξύλο κάποιον αυθάδη Τούρκο τσαμπουκαλή. Ρίγη συγκίνησης στο κοινό από την μεγάλη εθνική νίκη!

Το νόημα το είχαν πιάσει και οι παλιοί. «Θα δείρει ο Σουγκλάκος τον Τούρκο;» ρώταγε η αφίσα, και η απάντηση ήταν προδιαγεγραμμένη. Άλλωστε, στο πνεύμα τον καιρών, ο Σουγκλάκος είχε τουλουμιάσει και έναν Σκοπιανό (αν και οι φήμες λένε ότι ο φοβερός Σκοπιανός Ντούσκοφ τελικώς ήταν από… τα Πετράλωνα!). Η διαφορά έγκειται και πάλι στις κοινωνικές προεκτάσεις. Τα λαϊκά πανηγύρια της εποχής εκείνης δεν ήταν τίποτε άλλο από… πανηγύρια! Ενώ σήμερα τα αντίστοιχα πανηγύρια έχουν μετατραπεί σε γεγονότα υψίστης σημασίας! Οι πρόχειρες εγκαταστάσεις έχουν αντικατασταθεί από πανάκριβες διοργανώσεις, με χορηγούς, τηλεοπτική κάλυψη, ακόμη και σελέμπριτις μεταξύ του κοινού. Οι αγώνες αυτοί, για τους οπαδούς τους, μετατράπηκαν από περιστασιακή απόλαυση και ευκαιρία για χαβαλέ και εκτόνωση σε πάθος. Και στη σημερινή εποχή ένα πάθος δεν μένει ποτέ ανεκμετάλλευτο από την βιομηχανία του θεάματος! Σε αντίθεση με τον αξέχαστο Σουγκλάκο, ο Άιρον Μάικ έχει μετατραπεί σε… ήρωα! Το κατς πλέον μπήκε στα κοσμικά σαλόνια. Και έγινε υπερθέαμα. Και έχασε κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Άρα, έγινε κιτς.

Διευκρίνιση: Η παρούσα ανάρτηση δεν έχει καμία πρόθεση να μειώσει τον Μιχάλη Ζαμπίδη. Απλώς τον αντιμετωπίζει σαν αθλητή, και όχι σαν «ήρωα». Οι οποιεσδήποτε αθλητικές επιδόσεις μπορεί συχνά να ευχαριστούν, να εντυπωσιάζουν, να συγκινούν, αλλά δεν αποτελούν δείγμα ηρωισμού. Το ίδιο ισχύει και για το στραβωμένο ύφος, το θυμωμένο βλέμμα, τις επιθετικές γκριμάτσες, τα χοντρά μπράτσα, τα κλωτσομπουνίδια κ.λπ κ.λπ.

Για τα μικρά παιδιά που παρακολουθούν το μπλογκ και δυσκολεύονται να κατανοήσουν την ακριβή έννοια του ηρωισμού, έχουμε το παρακάτω κουίζ:

Κουίζ: Βρείτε τον ήρωα

Ένας από τους παρακάτω ήταν ήρωας. Βρείτε τον!

Η σωστή απάντηση εδώ

φύτεψε και συ ένα διόδιο - μπορείς!

2011-03-06T16:32:00.003+02:00

εφημερίδα Ρήξη, τ.72, Μάρτιος 2011

δικτάτορες

2011-03-05T19:24:00.005+02:00

εφημερίδα Ρήξη, τ 72, Μάρτιος

Τελικά η φωνή του δικτάτορα είναι ίδια, σε όποια γλώσσα και να μιλάει...
Όπως είναι ίδια και η φωνή των λαών που αγωνίζονται για την αξιοπρέπειά τους.
Η οποία απαιτεί πολιτική ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία.
Και η φωνή του δικτάτορα αντηχεί τις γνωστές λέξεις: χάος... καταστροφή... ρεαλισμός... ησυχία... ηρεμία...
Στο μεταξύ όλα τα κοράκια της υφηλίου παρακολουθούν τις εξελίξεις και ετοιμάζονται να επέμβουν.
Και οι λαοί αντιδρούν. Τόσο στην εγχώρια χούντα, όσο και στην εισαγώμενη. Άλλωστε συνήθως αυτές οι δύο πάνε πακέτο.

Στην Λιβύη οι εξεγερμένοι ανεμίζουν τη Σημαία που καθιερώθηκε το 1951, όταν η Λιβύη απέκτησε την ανεξαρτησία της. (Ο Καντάφι επέβαλε την πράσινη σημαία, του Ισλάμ).
Είναι προφανές ότι οι λαοί της περιοχής αντιτίθενται τόσο στην εξάρτηση από τη Δύση, όσο και στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Προς το παρόν χαμένοι είναι τόσο οι Αμερικάνοι, όσο και οι Ταλιμπάν.
Και στο μεταξύ, όλες αυτές τις γεωπολιτικές αλλαγές στην περιοχή καλείται να τις αντιμετωπίσει η Ελλάδα υπό... τον Τζέφρυ! Είναι προφανές ότι για άλλη μια φορά οι ελληνικές ελίτ είναι ανίκανες, όχι μόνο να λάβουν ενεργό ρόλο στα τεκταινόμενα στην περιοχή, αλλά ούτε καν να καταλάβουν τι συμβαίνει γύρω τους. Περιμένουν τις ειδήσεις των οκτώ και τα δελτία τύπου της αμερικάνικης πρεσβείας (ή του ΕΛΙΑΜΕΠ) για να πάρουν γραμμή...
Αλήθεια, τι θα γινόταν αν στο Αλ Τζαζίρα δούλευε ο Πρετεντέρης; Την απάντηση μας δίνει ο σκιτσογράφος Γεωργοπάλης στο καλύτερο σκίτσο που κυκλοφορεί για τα τεκταινόμενα στις αραβικές χώρες:

οδηγίες προς εξεγερμένους

2011-02-13T03:48:00.004+02:00

καταλάβατε, ή να κάνω και κακά;

περισσότερες οδηγίες εδώ

όψεις και προσεγγίσεις του μεταναστευτικού

2011-02-08T20:13:00.024+02:00

Θέλοντας να συμβάλλουμε στο δημόσιο προβληματισμό για το μεταναστευτικό πρόβλημα, προσπαθήσαμε να δούμε πως αντιλαμβάνονται το θέμα διάφορες ομάδες του πληθυσμού...

1. Πασόκ

Πρόβλημα: οι ψηφοφόροι μας γερνάνε και δεν βρίσκουμε καινούριους...

Λύση: Τους βρήκαμε! Και δούλοι, και ψηφοφόροι!

2. Νέα Δημοκρατία

Πρόβλημα: Αμάν! Αυτοί μαζεύουν ψηφοφόρους!

Λύση: Καλά ήταν στα χωράφια, αλλά όχι και να ψηφίζουν!

3. Χρυσή Αυγή

Πρόβλημα: μοναξιά, φόβος, σύμπλεγμα κατωτερότητας, ναρκισσισμός

Λύση: γκρουπ θέραπυ με ξυλοδαρμούς, τραμπουκισμούς και ικανοποίηση εφηβικών απωθημένων

4. Αριστερά

Πρόβλημα: Σύμφωνα με το manual δεν έχουμε επαναστατικό υποκείμενο (τα τελευταία 150 χρόνια)...

Λύση: Το βρήκαμε! (Στη φωτό συνοικία του κέντρου της Αθήνας μετά την ανάπλασή της από την αριστερή πρωτοβουλία «Πεινάστε ζώα, μπα και βάλετε μυαλό και έρθετε στο κόμμα»)

5. Συμμαχία Εξαρχείων-Εκάλης

Πρόβλημα: Ο ελληνικός λαός αποτελείται από ζώα. (Στη φωτό νεαρά κοπέλα εκ Πακιστολάνδης προσεγγίζει ιθαγενή Έλληνα μαγαζάτορα, κάπου στη Κυψέλη)

Λύση: Ο ελληνικός λαός αποτελείται από ζώα. (Στη φωτό αφίσα που μας πληροφορεί πως για τα χαμηλά μεροκάματα φταίνε οι εργαζόμενοι που δεν έχουν ταξική συνείδηση. Ενώ αν κοπροσκυλιάζανε μέχρι τα 30 στη Βαρκελώνη και το Βερολίνο, θα αποκτούσανε)

6. Καλλιτέχνες

Πρόβλημα: Γύρισα στην Ελλάδα και δεν αντέχω! Όλοι οι μπουρτζόβλαχοι μαζεμένοι! Κλαρίνα, νταούλια, μουστάκες, κομπολόγια! Τρε μπανάλ!

Λύση: Να γίνουμε Ευρώπη! Να γίνουμε Νιου Γιορκ βρε παιδί μου! Λόντον! Μπερλίν! Με λογιών λογιών χρώματα και εστιατόρια, για να μην πλήττουμε!

7. Ανεπτυγμένες χώρες

Πρόβλημα: έπεσε ο Ντάου Τζώνης!

Λύση: παγκοσμιοποίηση, πολυπολιτισμός, ανοικτά σύνορα, αποικιακή εκμετάλλευση χωρών περιφέρειας, ελεύθερη μετακίνηση εργατικού δυναμικού, εξαθλίωση λαϊκών στρωμάτων, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, διάλυση συνοχής των κοινωνιών, και κείνος ο απείθαρχος τσομπάνος στο Σουδάν να μας γίνει και λίγο χρήσιμος τέλος πάντων! Να κάνει και καμιά δουλειά! Να εκσυγχρονιστεί επιτέλους!

8. Υπανάπτυκτες χώρες

Πρόβλημα: μας στερούν την πατρίδα μας, τον πλούτο μας, τα παιδιά μας, την ανεξαρτησία μας, την κουλτούρα μας, την αξιοπρέπειά μας.

Λύση: YA BASTA!

νέον ιστολόγιον

2011-02-08T20:03:00.006+02:00

Καλωσορίζουμε τον φίλτατο Katz και το μπλογκ του
«μπαντιέρα ρόσσα με μπλε και πράσινους κόκκους»
στην διαδικτυακή ομήγυρη.

Διαβάστε μια «αιρετική» ἀποψη για τα γεγονότα της Νομικής εδώ:
Οι εργολάβοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
μέρος 1ο
μέρος 2ο

και μια αναδημοσίευση για τα γεγονότα στην Αίγυπτο εδώ:
Η εξέγερση του αραβικού έθνους ενάντια στην παγκοσμιοποίηση

Καλές αναρτήσεις!

Μπερθ οφ α νέισιον

2011-02-04T16:11:00.013+02:00

Birth of a nation

Έτσι τιτλοφορήθηκε το 1905 μία αμερικάνικη κινηματογραφική παραγωγή, σχετική με τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο και την ανοικοδόμηση των Η.Π.Α. Θεωρήθηκε πρωτοπόρα για τα κινηματογραφικά δεδομένα της εποχής της, προκάλεσε, όμως, και πολλές αντιδράσεις για την ερμηνεία της ιστορίας που προέβαλλε ( και κυρίως για την ηρωοποίηση της Κου Κλουξ Κλαν). Τον ίδιο τίτλο επέλεξε και το συγκρότημα Αλαφούζου για τη νέα τηλεοπτική υπερπαραγωγή 1821: η γέννηση ενός έθνους (προσθέτοντας, τελικώς, και τη λέξη «-κράτους»).

Το θλιβερό πρώτο επεισόδιο ακολούθησαν οι αναμενόμενες αντιδράσεις για την ερμηνεία της ιστορίας που προκρίνει –και προωθεί– η σειρά. Αναπαράγει όλα τα ιδεολογήματα της σημερινής κατεστημένης ιστορικής σκέψης: ωραιοποίηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, απόκρυψη των διωγμών των Ελλήνων, ανακήρυξη του έθνους σε φαντασιακή κατασκευή που επινόησαν οι αστοί διανοούμενοι του 18^ου αιώνα, αποσιώπηση των καταστροφικών συνεπειών που είχε διαχρονικά η αποικιακή εξάρτηση της περιοχής μας από τις Μεγάλες Δυνάμεις και εν γένει αυθαίρετη, ανιστόρητη και σχηματική κατασκευή της ελληνικής ιστορίας, βάσει προτύπων που (σαν γνήσιοι μεταπράτες της διανόησης) αντέγραψαν από άλλες, ευρωπαϊκές, χώρες.

Κι αν οι επαναστάτες του 1821 χρησιμοποιούσαν διαρκώς λέξεις όπως ελευθερία, πατρίδα, θρησκεία, κ.λπ, για τον υπεύθυνο της σειράς, Θάνο Βερέμη, «Η μέγιστη προσφορά του 1821 είναι ότι συνιστά ένα εκσυγχρονιστικό γεγονός»…

Στη συζήτηση που ακολούθησε μετά το δεύτερο επεισόδιο, ο παρουσιαστής κύριος Τατσόπουλος απολογήθηκε για την απόκρυψη πολλών ιστορικών δεδομένων με το παιδαριώδες επιχείρημα ότι ο περιορισμένος χρόνος δεν επέτρεπε την παράθεση όλων των γεγονότων της Τουρκοκρατίας. Λες και η επιλογή των γεγονότων που θα προβληθούν έγινε τυχαία –με κληρωτίδα– και δεν υπαγορεύθηκε από συγκεκριμένες ιδεολογικές επιταγές.

Από το πρώτο επεισόδιο ο κύριος Τατσόπουλος μας είχε αποκαλύψει, με ύφος νάρκισσου ινστρούχτορα, πως «κάθε εποχή ξαναεφεύρει την ιστορία της και προβάλλει πάνω στην ιστορία τις εμμονές της, τις εμπάθειές της και τις επιδιώξεις της». Δεν μας είπε, όμως, ποιες εμμονές, εμπάθειες και επιδιώξεις έχει ο ίδιος, καθώς και οι υπόλοιποι συντελεστές της παραγωγής. Διότι, ως γνωστόν, οι «πεφωτισμένοι» καθηγητές μας σχετικοποιούν και ξαναγράφουν την ιστορία μας, ισχυριζόμενοι ότι είχε γραφεί με τρόπο που να εξυπηρετεί τις πολιτικές, ιδεολογικές και κοινωνικές αντιλήψεις της εκάστοτε εξουσίας. Αποφεύγουν όμως να προβάλουν αυτή την ανάλυση και στους εαυτούς τους…

Οι ιδιότητες του κυρίου Βερέμη (πρώην πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ, πρώην πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας, συνεργάτης της Καθημερινής και μέλος του νεοφιλελεύθερου κόμματος «Δράση») καταδεικνύουν ότι η σειρά δεν αποτελεί ένα αδιάφορο ντοκυμαντέρ του Νάσιοναλ Τζεογκράφικ, αλλά μία τηλεοπτική παραγωγή με καταφανείς πολιτικές συνεπαγωγές. Είναι μία περίπτωση ανάλογη του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού της κυρίας Ρεπούση, του ιδρύματος CDRSEE. Οι θιασώτες της κατεστημένης ιστορικής σκέψης δεν μπορούν εύκολα να μας πείσουν ότι ο Τζ. Σόρος, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, οι θαμώνες της λέσχης Μπίλντεμπεργκ και οι υπόλοιποι χρηματοδότες του ΕΛΙΑΜΕΠ και του CDRSEE διέθεσαν τα χρήματά τους για να μας διδάξουν την ακριβή ημερομηνία έναρξης της ελληνικής Επανάστασης. Δεν πείθεται εύκολα κανείς ότι ο διεθνής κερδοσκόπος Τζ. Σόρος έχασε τον ύπνο του σκεπτόμενος ότι οι Έλληνες αγνοούν αν η Επανάσταση έγινε Τετάρτη ή Παρασκευή. Είναι προφανές ότι το ζήτημα βρίσκεται αλλού. Δεν πρόκειται απλώς για μια ακαδημαϊκή διαφωνία. Οι ίδιοι οι ιστορικοί αυτοί μας υπενθυμίζουν διαρκώς (όπως π.χ. όταν υπέγραφαν υπέρ του σχεδίου Ανάν) ότι τα κίνητρά τους δεν περιορίζονται στην ικανοποίηση της επιστημονικής τους περιέργειας.

Όπως επίσης δεν είναι εύκολο να μας πείσουν πως όποιος διαφωνεί μαζί τους είναι αγράμματος, γραφικός, εθνικιστής, housewife (sic) και ό,τι άλλο χαρακτηρισμό αποδίδουν σε όποιον αμφισβητήσει τα φαντασιόπληκτα ιδεολογήματά τους. Με όλο τον ελιτισμό και την αλαζονεία που διακρίνει τις ελληνικές ελίτ (πολιτική, οικονομική και κυρίως πνευματική) προσπαθούν να μας πείσουν πως οι μόνες πιθανές ερμηνείες της ιστορίας είναι αυτές των φραγκοπασαλειμμένων ελίτ από τη μία και των Λιακόπουλου και Άδωνη από την άλλη. Οι μόνοι που πείθονται, βέβαια, είναι όσοι ταυτίζονται ιδεολογικά μαζί τους, άντε –το πολύ- και ένα κομμάτι της μεταμοντέρνας αριστεράς, που υιοθετεί άκριτα τα ιδεολογήματα του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης, αρκεί να ικανοποιούν το «αντιεθνικιστικό» φετίχ της. Δεν είναι διόλου τυχαίο το γεγονός πως η ίδια νοοτροπία και φρασεολογία διακρίνει και την πολιτική μας ελίτ. Όποιος διαφωνεί με το μνημόνιο είναι άσχετος, γραφικός, εθνικιστής κλπ. Η ίδια φρασεολογία επαναλαμβάνεται κάθε φορά που η πολιτική και η ιδεολογία του καθεστώτος γίνονται αντικείμενο κριτικής. Το εκβιαστικό δίλημμα «ΕΛΙΑΜΕΠ ή Λιακόπουλος» παραπέμπει εύστοχα στο δίλημμα «Μνημόνιο ή καταστροφή», για να μη θυμηθούμε το «Καραμανλής ή τανκς»… Και αποκαλύπτει τον χυδαίο ολοκληρωτισμό που χαρακτηρίζει τη νοοτροπία της εξουσίας, της κατεστημένης διανόησης και των θλιβερών παπαγάλων τους.

εφημερίδα Ρήξη, τ.71, Φεβρουάριος 2011

Αποκάλυψη: η αληθινή κοινωνική διαστρωμάτωση της Ελλάδας!

2011-01-26T15:04:00.006+02:00

Είδατε που τόσο καιρό τα είχαμε μπερδέψει; Και πιστεύαμε άλλ' αντ' άλλων;
Ευτυχώς που χάρη στις άοκνες προσπάθειες και τους αγώνες τόσων δημοσιογράφων, πολιτικών, καθηγητάδων και λοιπών αναξιοπαθούντων, αρχίζουμε σιγά σιγά να ανακαλύπτουμε την πραγματικότητα! Ποιοί τραπεζίτες και ποιοί βουλευτάδες, ωρέ αμόρφωτοι! Αυτοί σας φταίνε; Τους φαρμακοτρίφτες δεν τους βλέπετε; Τα γερόντια που κοπροσκυλιάζουν όλη μέρα στα ΚΑΠΗ, ξεκοκκαλίζοντας συντάξεις και επιδόματα δεν τα βλέπετε; Τώρα δεν έχετε δικαιολογία. Τώρα ξέρετε τι συμβαίνει!

περιοδικό Άρδην, τ.83, Ιανουάριος 2011

αποστολή εξετελέσθη!

2011-01-19T10:51:00.003+02:00

Μνημόνιο εψηφίσθη STOP Μεταρρυθμίσεις ολοκληρώθηκαν STOP Χώρα επωλήθη STOP Μέλλον υποθηκεύθη STOP Αναμένω αναγνώρισιν και συνταξιοδότησιν STOP Και καινούριο ποδήλατο OVER

παράδοση και εκσυγχρονισμός: βίδεα, πάρτ ουάν

2011-01-19T00:19:00.005+02:00

παράδοση ή εκσυγχρονισμός;
εγχώριο ή εισαγώμενο;
παλιό ή μοντέρνο;
Μήπως χρειάζεται μία χρυσή τομή; Μία σύνδεση παλιού και νέου, εγχώριου και ξένου, που να απορρίπτει ταυτόχρονα τη στείρα προοδοπληξία και τη στείρα παραδοσιολαγνεία; Κάποιοι προσπάθησαν. Κάποιοι τόλμησαν. Όχι, απαραίτητα, με τα καλύτερα αποτελέσματα... Αλλά, η προσπάθεια μετράει, έτσι;

Εδώ και λίγους μήνες εγκαινιάσαμε μία σειρά από βίδεα, στο κάτω μέρος του μπλόγκ. Παρουσιάζουμε μαζί τις μέχρι τώρα παρουσίες, εκθέτοντάς τες στη κρίση και τον σχολιασμό σας.

1. Έφη Θώδη - Facebook

το μέλλον των διαπροσωπικών σχέσων, τραγουδισμένον επί το λαϊκόν!

2. Alan Jackson - Country boy

Για τους πιο σκληροπυρηνικούς υπάρχει και αυτό

3. Peter Nalich - Guitar

Ξένο τραγούδι σε ντόπια εκτέλεση

4. Χάρυ Κυνν - Rasputin

τραγούδι και χιλιάρικο ο Jr. Άλα τις !

5. Γιάννης Μηλιώκας - Ποιμενικόν ροκ

και τα μυαλά στα κάγκελα

6. Εξόριστοι - Δόξα και τιμή

πανοπλία και timberland πάει; πάααααει!

7. Krokus - Eat the rich

μουσικά όργανα τύπου Κόναν (ή μάλλον Λόρδαν)

Εννοείται ότι αναμένω και ψηφοφορία!

Μην ταίζετε τον Πάγκαλο

2011-01-17T12:50:00.003+02:00

εφημερίδα Ρήξη, τ.70, Ιανουάριος 2011

Για μια ακόμη φορά, ό,τι και να πούμε περιττεύει...
Πολιτικό που να ηδονίζεται τόσο πολύ βρίζοντας τον λαό του, είχαμε καιρό να δούμε...
Θα μου πεις, τι σχέση έχει ο Πάγκαλος και ο κάθε Πάγκαλος με τον λαό, σάμπως τον βλέπει και ποτέ;...
Είπε, λοιπόν, ο τεράστιος (κυριολεκτικά) πως είμαστε διεφθαρμένοι, επειδή την Επανάσταση του 1821 την έκαναν κάτι αγράμματοι χωριάτες... Να υποθέσουμε πως αν την επανάσταση την έκαναν αμερικανοσπουδαγμένα πασοκολαμόγια της Εκάλης θα φτιάχναμε καλύτερα τη χώρα μας;
Θα μου επιτρέψει ο μέγιστος, να διαφωνήσω.

να ευχόμαστε να'ναι πολύ πολύ μακρύς ο δρόμος!

2011-01-17T12:22:00.008+02:00

εφημερίδα Ρήξη, τ.70, Ιανουάριος 2011

Μεγάλες στιγμές για την παγκόσμια διπλωματία. Ο Μέτερνιχ της Ελλάδος, ο Μακιαβέλι του 21ου αιώνα πήε στο Ερζερούμ και τους έψησε το ψάρι στα χείλη! Μεγάλη επιτυχία! Σαν να κάθεσαι να σε βιάσουν, και να διαπραγματεύεσαι τη στάση!

Και ένα σκιτσάκι, σχετικόν, του συμπαθέστατου Γεωργοπάλη
Εν τω μεταξύ, αυτός ο ηλίθιος δικέφαλος εξακολουθεί να με συφιλιάζει...

Έχω δει δικέφαλους και δικέφαλους, με σπαθιά, στέμματα, σταυρούς, σπασμένα μπουκάλια (έλα ρε ζμπαοκάρα!), αλλά δικέφαλο μετροσέξουαλ να κάνει σκι, πρώτη φορά βλέπω.
Εδώ που τα λέμε, οι Τούρκοι δεν ήταν και ποτέ διάσημοι για τις καλλιτεχνικές επιδόσεις τους...

Και μην ξεχνιόμαστε! Η Ρήξη είναι στα περίπετρα!