καλή αποκριά!

πηγή

καμπάνια Say No

Στα πλαίσια της επιχείρησης αυτογελοιοποίησης του πολιτικού συστήματος, οι εκκολαπτόμενοι ντενεκέδες της Νέας Δημοκρατίας, γνωστοί και ως ΟΝΝΕΔ, σκέφτηκαν την καμπάνια «Say No», στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας ενάντια στη βία με γενικό τίτλο “η βία δεν έχει χρώμα” στην πολιτική σκέψη και δράση στη χώρα μας. Στήσανε λοιπόν μια μοδέρνα κιτς ιστοσελίδα, την say-no.onned.gr, λινκ εδώ , εδώ και εδώ, όπου κατεβάζεις ένα εκπληκτικής καλαισθησίας σκιτσάκι:

και μετά το τραβάς φωτογραφία:

 και το αναρτάς πίσω στη σελίδα, μαζί με κάποιο εμπνευσμένο σχόλιο-ατάκα, όπως αυτό:

Extremism is not an ideology!

 Επειδή ως γνωστόν τα άτομα που προσελκύει ο εν λόγω πολιτικός χώρος δεν φημίζονται για την ευφυία και πρωτοτυπία τους, μέχρι στιγμής οι φωτογραφίες είναι μάλλον αδιάφορες (κάτι βλήματα που κολλάνε το σκιτσάκι στη μούρη τους, ή το πετάνε απο δω και απο κει), ενώοι ατάκες είναι από γελοίες, έως εξοργιστικές.

Το xilapetres, στα πλαίσια της ευαισθητοποίησης των μελών του (δηλαδή εμένα και του Εddie) στις ομάδες ατόμων με ειδικές ανάγκες (όπως η ΟΝΝΕΔ), αποφάσισε να συμβάλλει στην καμπάνια, με μια δική του εικόνα, μεστή πολιτικού νοήματος. Δυστυχώς στη σχετική ιστοσελίδα μας γνωστοποιήσαμε ότι δεν μπορούμε να την αναρτήσουμε. Οπότε την βάζουμε εδώ, ώστε να την πάρουν οι σύντροφοι της ΟΝΝΕΔ, να την βάλουν αυτοί. Με αίσθηση κοινωνικής ευθύνης καλούμε όλους τους αναγνώστες του ιστολογίου να συμβάλλουν στη σπουδαία τούτη καμπάνια.

εκ της διευθύνσεως

Αρπάζω χρυσό Α.Ε.

Η σιχαμένη διαφήμιση της eldorado με τους φουκαράδες εργαζόμενους και την ατάκα αλά Γεωργιάδη  «Δείχνουμε τα πρόσωπά μας και σας κοιτάμε στα μάτια» κυκλοφόρησε αρκετά στις εφημερίδες. Έχουν ρίξει χρήμα οι άνθρωποι, τόσο στον έντυπο, όσο και στον ηλεκτρονικό τύπο. Το επιχείρημα απλό: «Για να καταστρέψουμε τον τόπο και να κλέψουμε τον πλούτο σας χρειαζόμαστε κάποιους υπαλλήλους να δουλεύουν. Οπότε βουλώστε το γιατί εμείς συμβάλλουμε στην ανάπτυξη». Μια καλή ιδέα θα ήταν να βγάλει και η τρόικα μια αντίστοιχη διαφήμιση για το μνημόνιο, με φωτογραφίες υπαλλήλων, κλητήρων και λογιστών, λέγοντας «το μνημόνιο προσφέρει τόσες δουλειές στον τόπο». Το ίδιο και η κυβέρνηση. Να κάνει μια αφίσα με μαγαζάτορες-μαυραγορίτες «αγοράζω χρυσό» και να λέει «Μην γκρινιάζετε για την εξαθλίωσή σας, κοιτάξτε πόσες νέες επιχειρήσεις άνοιξαν!».

Η υπόθεση της eldorado προσφέρει και ένα καλό μάθημα πολιτικής σκέψης σε όσους αφελείς ακούνε και λένε ολημερίς και ολονυχτίς για τα τρισεκατομμύρια που κάθονται στον πάτο του Αιγαίου, τα πετρέλαια και τα φυσικά αέρια. Αν και εκεί δεν παίζουν μπάλα μόνο Μπομπολαίοι και Καναδοί. Εκεί χοντραίνει το παιχνίδι.

εφημερίδα Ρήξη, τ. 91, Μάρτιος 2013

H κρίση φέρνει τους λαούς πιο κοντά!

Δεν είμαι πια Γάλλος, αλλά Ευρωπαίος 

 Μεγάλες ανακατατάξεις στη Γαλλία, μετά την απόφαση της κυβέρνησης να αυξήσει τη φορολογία στα μεγάλα εισοδήματα. Ένας ένας οι Γάλλοι κροίσοι φεύγουν από τη Γαλλία και εγκαθίστανται σε άλλες χώρες, με μικρότερο φορολογικό συντελεστή. Τελευταίο κρούσμα ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ, ο οποίος μετακόμισε στο Βέλγιο, ένα τσιγάρο δρόμο από τα γαλλικά σύνορα, για να μην πληρώσει φόρο. Ο Γάλλος πρωθυπουργός δήλωσε: «Ο Ντεπαρντιέ είναι ένας μεγάλος σταρ, όλος ο κόσμος τον αγαπάει σαν καλλιτέχνη. Αλλά το να μετακινηθεί στην άλλη πλευρά τον συνόρων, μόνο και μόνο για να μην πληρώνει φόρους, είναι αξιοθρήνητο». Και ο εκατομμυριούχος σταρ του σινεμά απάντησε: «Σας επιστρέφω το γαλλικό μου διαβατήριο και την κάρτα κοινωνική ασφάλισης, την οποία ποτέ δεν χρησιμοποίησα. Δεν έχουμε πια την ίδια πατρίδα, είμαι ένας γνήσιος Ευρωπαίος, ένας πολίτης τού κόσμου, όπως με δίδαξε ο πατέρας μου». 

 Έτσι, λοιπόν, ένας ακόμη άνθρωπος της σόου μπιζ είδε το φως το αληθινό και έγινε «πολίτης του κόσμου». Χειραφετήθηκε από τα δεσμά του να ανήκεις σε ένα έθνος, να μοιράζεσαι την ίδια ταυτότητα με άλλους, να συνδέεις την τύχη σου με την τύχη ενός τόπου. Είναι πια ελεύθερος να πάει όλου θέλει (τουλάχιστον όπου έχει χαμηλή φορολογία). Ίσως λοιπόν με την κρίση μπορέσουν οι λαοί να έρθουν πιο κοντά. Και στην Ελλάδα, όλο και πιο πολλοί ανακαλύπτουν τα πλεονεκτήματα του να είσαι πολίτης του κόσμου. Καταθέσεις στην Ελβετία, μπίζνες στη Γερμανία, διαμέρισμα στο Λονδίνο. Τώρα που το άθλιο, κακορίζικο κρατίδιο που ζούμε διαλύεται, όλο και περισσότεροι Έλληνες ασπάζονται τις αρχές του κοσμοπολιτισμού. Αφήνουν πίσω τους καθυστερημένους Ελληνάρες, με τα σημαιάκια και τα κομποσχοίνια και τα σκυλάδικα και ανοίγουν πλώρη για τας Ευρώπας. Γίνονται γνήσιοι Ευρωπαίοι, χωρίς πατρίδα, όπως ο Ντεπαρντιέ. 

Στον αγύριστο

Ο πράσινος ήλιος και το ασχημόπαπο

 

Τίνος είναι βρε γυναίκα το παιδί;;;

Το Κόμμα (το πασόκ, φυσικά, τι νομίζατε;) φεύγει, τα απόνερα μένουν. Διότι, κύριε, ποιός σας είπε ότι το πασόκ είναι κόμμα; Τρόπος ζωής ολόκληρος είναι, ανεξαρτήτος κόμματος. Έτσι  εύκολα θα ξεμπερδεύαμε, νομίζεις; Το καταψηφίζουμε και καθαρίσαμε; Αμ δε!

Αγνώστου πατρός, λοιπόν, η Χρυσή Αυγή. Τίνος είναι τέλος πάντων αυτό το ασχημόπαπο, που κανείς δεν το θέλει, αλλά όλοι χαζεύουν στην τιβί τα «κατορθώματά» του;

Αλήθεια, τι ψηφίζει ο οργισμένος και προδομένος πασόκος; Αυτός Νεα Δημοκρατία; Μπα, εκεί πήγαν τα ρετιρέ. Σύριζα; Όχι, εκεί πάνε οι πασόκοι που έχουν ακόμα ελπίδες. Καμμένο; Πφφ, πολύ δεξιός. ΚΚΕ; Πφφ, πολύ αριστερό. Δημάρ; Πφφ, πολύ κέντρο. Βαρετοί φαφλατάδες, βολεμένοι κομπιναδόροι. Ο προδομένος πασόκος ήθελε, προσπάθησε, ΗΤΑΝ φαφλατάς και κομπιναδόρος, αλλά όχι πια. Τώρα η κρίση τον πετάει στα σκουπίδια, οπότε τα κόμματα αυτά δεν του λένε τίποτε. Είναι για όσους διασώθηκαν, ή για όσους ακόμα ελπίζουν. Αυτός δεν ελπίζει τίποτα, και φοβάται τα πάντα. Είναι πασόκος.

Ο προδομένος πασόκος θέλει τον μάγκα τον νταή τον τσίφτη, τον καραμπουζουκλή. Θέλει Κόκκαλη, θέλει Μάκαρο, θέλει Ακάλυπτο. Που δε μασάει τα λόγια του, γιατί απλούστατα δεν λέει και τίποτα. Θέλει τον τσάμπα μάγκα που ανέθρεψε η πασοκάρα όλα αυτά τα χρόνια, απλά τον θέλει σε συσκευασία κρίσης. Το μοντελάκι πασόκου της εποχής της μάσας πέρασε, δεν είναι πια της μόδας (μόνο για τους λίγους και εκλεκτούς υπάρχει στοκ – οι μαρίδες και οι ψιλικατζήδες μείναν απόξω απ’ το μαγαζί). Το μοντελάκι πασόκου της εποχής της κρίσης είναι τώρα το νέο τρεντ. Λαϊκός, μάγκας, θα ρίξει και το μπινελίκι και τη σφαλιάρα του άμα λάχει, θα βρίσει θεούς, δαίμονες, χερουβείμ και σεραφείμ, και, τελικώς, θα βγάλει το άχτι του στον υπάλληλο, στον φτωχοδιάβολο, στον φουκαρά (ή τη γυναίκα του ή το παιδί του, κ.λπ κ.λπ). Μόνο τα ρετιρέ δεν θα αγγίξει γιατί εκεί ζορίζει το πράμα. Εκεί θέλει κότσια. Και το μοντελάκι του τσάμπα-μάγκα πασόκου δεν περιλαμβάνει τέτοια – ποτέ δεν περιελάμβανε τέτοια.

Μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που μεγάλωσε στη μάσα, τη ρεμούλα, τη διαφθορά, την ανηθικότητα, τον κάθε είδους παρτακισμό, σουσουδισμό, μαϊμουδισμό, φεύγει κι αφήνει πίσω της συντρίμμια. Τι θα ψήφιζε, λοιπόν, αυτή η γενιά; Ο μόνος που μπορούσε να κόψει ψήφους από τη Χρυσή Αυγή ήταν η Τζούλια. Για αυτό τα Μ.Μ.Ε. θάψανε την υποψηφιότητά της. Και τώρα ξεμείναμε με τους κανίβαλους. Είχαν βλέπεις όλο το πολιτικό πρόγραμμα της Τζούλιας, αλλά το είχαν στο πιο μπρουτάλ, πιο τσαμπαμαγκέ. Λογικό, λοιπόν, να τους προτιμήσει ο πρώην πασόκος.

Aς είναι. Δεν φταίνε αυτοί. Μην τα ρίχνουμε όλα στον φουκαρά πρώην-πασόκο-ψηφοφόρο.

Άλλοι είναι από πίσω…

 

η λίστα Λασάρντ

Ο ανθός της ελληνικής νεολαίας

H χαμένη αθωότητα του φιλελευθερισμού

H χαμένη αθωότητα του φιλελευθερισμού

Αντιαντικομφορμιστικό σχόλιο για το θέατρο, το σινεμά και το παστίτσιο 

 Είδαμε τις τελευταίες ημέρες, στο θέατρο Χυτήριο, άλλη μία παράσταση από το χιλιοπαιγμένο έργο «φονταμενταλισμός εναντίον φιλελευθερισμού». Είχαν προηγηθεί ένα βιντεάκι και κάτι σκίτσα για τον Μωάμεθ σε Γαλλία και ΗΠΑ, και η σύλληψη του «Γέροντος Παστιτσίου». Το έργο αυτό κρατάει αρκετούς αιώνες, αν και όχι με τους ίδιους όρους. Δεν είμαστε πια στην εποχή της Ιεράς Εξέτασης, όπου ο «Σκοταδισμός» κυνήγαγε τα φωτισμένα πνεύματα, αλλά στην εποχή που ο καπιταλισμός επιβάλλει τη φιλελεύθερη ιδεολογία σε ολόκληρο τον πλανήτη. Έτσι, δεν μπορεί η διαμάχη αυτή να αντιμετωπίζεται πια με τους όρους του 17ου και του 18ου αιώνα.

Black Metal, παγανισμός και φασισμός

Μπλακ Μέταλ, παγανισμός και φασισμός

Η παραθρησκεία ως όπιο του μεσοαστού

Από το αφιέρωμα στη Χρυσή Αυγή του περιοδικού Άρδην που κυκλοφορεί

Σε μια κοινωνία που έχει χάσει κάθε συλλογική αναφορά, η θρησκεία μετατρέπεται, από κοινό βίωμα της κοινότητας, σε ατομικό χόμπι και εναλλακτική ψυχοθεραπεία. Στα πλαίσια της «αμερικανοποίησης» της ελληνικής κοινωνίας ξεπήδησαν και τα διάφορα ξενόφερτα φρούτα του εσωτερισμού και του παγανισμού. O αχταρμάς χριστιανικών, αρχαιοελληνικών και παγανιστικών αναφορών, που συναντάμε στα περιοδικά και τις ιστοσελίδες της ακροδεξιάς, είναι ενδεικτικός: Ο Χριστός, ο Δίας και ο Πάνας συναντάνε τον Όντιν και τον Εωσφόρο, μπλέκοντας σε κάθε είδους παραθρησκευτική και… παραφιλοσοφική αρλούμπα.

Η Αγία Ψωροκώσταινα

Για τη πλέμπα τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: «Σκάσε και δούλευε». Πάνω κάτω όπως και πριν, με κάποιες περικοπές στη Σαββατιάτικη έξοδο (αντί για ταβέρνα σουβλατζίδικο κλπ)

Για τους μεγαλοκαρχαρίες τα πράγματα είναι επίσης ξεκάθαρα: «Άμα είσαι και λεφτάς, με την αράδα σου θα πας». Πάνω κάτω όπως και πριν, με κάποιες περικοπές στη μάσα και τη μίζα.

Για τους ενδιάμεσους το πράγμα περιπλέκεται, καθότι ο τρόπος ζωής τους δεν προβλέπεται στο σημερινό μπίζινες - πλαν του καπιταλισμού για τη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή. 

Οπότε υπάρχουν δύο επιλογές. Ή πάνε στο χωριό και πιάνουμε τα αμπελοφάσουλα, ή επιστρέφουνε στη πλέμπα που ήτανε στην προ Σημιτικού θαύματος εποχή, ή μπαρκάρουνε στο άγνωστο με βάρκα την ανάγκη διατήρησης της καταναλωτικής τους ευμάρειας. Οι επιλογές δύο: Στη Δύση, στη νέα γερμανική Ευρώπη, όχι πια ως στέλεχος πολυεθνικής αλλά ως γκασταρμπάιτερ (έχει ο καιρός γυρίσματα), ή στην Ανατολή, στο νέο μπαμπά που προθυμοποιείται να αντικαταστήσει το ελληνικό κράτος-μπαμπά και την Ευρωπαϊκή Ένωση-μπαμπά, τώρα που ζορίσανε τα πράγματα. Στην τελική, για όσους δεν έχουν και πολλές αναστολές ή τύψεις, υπάρχει και το αθάνατο αμέρικαν ντρημ...

εφημερίδα Ρήξη, φ. 87, Οκτώβριος 2012