και λίγη μουσικούλα

Και λίγη καλοκαιρινή μουσική, να πάρουμε δυνάμεις για τον επερχόμενο (φορολογικό) χειμώνα!

περισσότερες πληροφορίες εδώ!

δεν είμαι τρελός, είμαι ο Υπουργός!

Άδωνις φορ πρέσιντεντ λέμε!

η ΕΡΤ μπήκε στον γύψο

Τριγμοί εις την Τραπεζοσωτήριον Κυβέρνησιν των Συντροϊκανών, κατόπιν της γυψώσεως της ραδιοτηλεοράσεως. Ο πανίσχυρος Αρχηγός της Τριανδρίας ΠαπαΝΔόπουλος κρατεί αυστηράν στάσιν. Ο δεύτερος τη τάξει, ο κος ΠΑταΚΟΣ, αντιδρά, αναγνωρίζοντας όμως την αδύναμον θέσιν του, ενώ ιδιαιτέρως θλιβερά καθίσταται η θέσις του τρίτου πυλώνος της κυβερνήσεως μνημονιακής σωτηρίας ΔΗΜΑκαΡέζου. Αναμένονται εξελίξεις, κατόπιν εισόδου αναρχικών και διαλυτικών της τάξεως στοιχείων εις τον περίβολον του ραδιοτηλεοπτικού μεγάρου.

α, και μη ξεχνιώμαστε

Οτσαλάν redoux

αλλαγή σήματος σταθμού

Εσάς, ποια γενοκτονία σας αρέσει;

Αρκετός ντόρος έγινε πρόσφατα με την επιστολή της –γραφικής  πλέον– Μ. Ρεπούση, σχετικά με το ενδεχόμενο να μπλεχτούν στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο οι… καλές γενοκτονίες με τις… κακές. Αν η σχολή ιστοριογραφίας που εκπροσωπεί δεν χάνει ευκαιρία να στηλιτεύει τη «χρήση της Ιστορίας για πολιτικούς σκοπούς», δεν προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι κάνει ακριβώς αυτό το οποίο καταγγέλλει. Είναι βασική αρχή της προπαγάνδας να αποδίδεις στους αντιπάλους σου τις δικές σου αδυναμίες. Την ώρα, όμως, που οι «μοντέρνοι» ιστορικοί στην Ελλάδα πληροφορούν τους Έλληνες ότι δεν υπήρξε γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, συνάδελφοί τους στην Τουρκία πληροφορούν τους Τούρκους για το αντίθετο. Και ενώ οι «αποδομητές» στην Ελλάδα απολαμβάνουν την υλική και ιδεολογική στήριξη της εξουσίας,  οι συνάδελφοί τους στην Τουρκία αντιμετωπίζουν πραγματικές διώξεις.
Α ν η Ρεπούση προτιμά τις… ξένες γενοκτονίες (καθώς οι ντόπιες κρίνονται ύποπτες κρυπτοεθνικισμού), υπάρχουν από την άλλη και οι τενεκέδες της Χρυσής Αυγής, που βρήκαν ευκαιρία να αυξήσουν και άλλο τα ποσοστά τους. Με ένα νέο κρεσέντο γραφικότητας υπέβαλαν σχέδιο νόμου «για την πάταξη του ρατσισμού κατά των Ελλήνων», στο οποίο, με τη σειρά τους, κρατάνε τις ντόπιες γενοκτονίες και αφήνουν απέξω… τις ξένες. Η τροπή της υπόθεσης «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» είναι αρκετά βολική και για τις δύο πλευρές. Από τη μία το νομοσχέδιο αυξάνει τα ποσοστά της ΧΑ και από την άλλη η παρουσία της ΧΑ επιτρέπει στην κατεστημένη ιδεολογία να εμφανίζεται ως «προοδευτική». Έτσι είναι και οι δύο ικανοποιημένοι.
Η χρησιμότητα της ακροδεξιάς μπουρδολογίας είναι, λοιπόν, προφανής. Διά της αποσιώπησης εμφανίζεται η αποδομητική ιστοριογραφία ως η μοναδική ακαδημαϊκή άποψη, και η αντίθετη άποψη επιτρέπεται να παρουσιαστεί μόνον από τον Μιχαλολιάκο και τη συμμορία του. Όπως και στο παρελθόν, όπου τα ΜΜΕ παρουσίαζαν ως μοναδική φωνή αντίδρασης στο βιβλίο Ιστορίας της 6ης δημοτικού τον Άνθιμο και τον Καρατζαφέρη. Δεν είναι τυχαίο το ότι, στον δημόσιο διάλογο γύρω από μία σειρά θέματα, μεταξύ αυτών και η Ιστορία, υπάρχουν ακαδημαϊκές απόψεις και ολόκληροι πολιτικοί χώροι που αποσιωπώνται συστηματικά. Έτσι κατασκευάζονται τα αντίπαλα στρατόπεδα, καταπώς συμφέρει τις άρχουσες τάξεις. Στο τηλεοπτικά κατασκευασμένο, λοιπόν, δίπολο «παγκοσμιοποίηση vs φασισμός», πολλοί πατήσανε την μπανανόφλουδα. Έτσι, λοιπόν, η Ρεπούση εμφανίζεται ως θύμα, ως μάρτυρας που πληρώνει το θάρρος της γνώμης της (ενώ στην πραγματικότητα το υποτιθέμενο θάρρος αυτό δεν αποτέλεσε παρά το διαβατήριο που οδήγησε μια άσημη καθηγήτρια γαλλικής φιλολογίας στο… κοινοβούλιο και την εξουσία).
Την ίδια στιγμή ο Σύριζα και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες ετοιμάζουν δικά τους νομοσχέδια, το ΚΚΕ φοβάται μήπως η ποινικοποίηση της γνώμης πιάσει και τον κομμουνισμό (αλλιώς δεν έχει πρόβλημα…), ενώ η εξωκοινοβουλευτική αριστερά και ο αναρχικός χώρος προτιμούν να αντιμετωπίσουν τη ΧΑ σε επίπεδο… στρατιωτικό. Συμβάλλουν, λοιπόν, ο καθένας με τον τρόπο του, στη διατήρηση της ΧΑ στο επίκεντρο της δημοσιότητας και στην αύξηση της επιρροής της. Ο φιλελεύθερος κοσμοπολιτισμός και «αντιεθνικισμός» της αριστεράς δεν μπορούν να συμβάλλουν στην καταπολέμηση του φασισμού. Μόνο στην ενίσχυσή του. Η ΧΑ δεν έπεσε από τον ουρανό – εκμεταλλεύεται υπαρκτά προβλήματα και πολιτικά κενά. Η απάντηση στα προβλήματα αυτά είναι το ζητούμενο και όχι η αγνόησή τους. Αυτό όμως θα απαιτούσε πολιτικές και ιδεολογικές υπερβάσεις που το σημερινό πολιτικό προσωπικό δεν φαίνεται διατεθειμένο να κάνει.

εφημερίδα Ρήξη, τ. 94, Ιούνιος 2013

βίβα λα δραχμολουθιόν

Στον δρόμο για τις εκλογές ένα πιασάρικο σύνθημα αξίζει πολύ περισσότερο από ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα. Όπως και στα τηλεπαράθυρα, όπου μια ωραία ατάκα αξίζει πολύ περισσότερο από μια συνεπή επιχειρηματολογία. Στην πολιτική δεν έχει σημασία το τι θες να κάνεις, το πρόγραμμα, οι στόχοι, οι πράξεις. Σημασία έχει ο εύκολος εντυπωσιασμός - εξω απτην Ευρώπη, έξω απτην δραχμή, έξω οι βάσεις του θανάτου, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο. Μόνο που όταν μένεις στα συνθήματακαι τους αφορισμούς, αργά ή γρήγορα έρχεται η ώρα της γαργάρας... Το καραβάκι της δραχμής ανοίγει τα πανιά του σε αχαρτογράφητες θάλασσες και οι τολμηροί δραχμοθαλασσοπόροι ξανοίγονται στο άγνωστο με βάρκα την παρόλα...

εφημερίδα Ρήξη, τ. 93, Μάιος 2013

θέατρο σκιών και σάτιρα

 Θέατρο Σκιών και σάτιρα
από το αφιέρωμα στο Θέατρο Σκιών του περιοδικού Άρδην που κυκλοφορεί.

Αν στο παρελθόν το Θέατρο Σκιών ψυχαγωγούσε και ταυτόχρονα διαπαιδαγωγούσε το σύνολο του ελληνικού λαού, αποτελώντας βασικό συστατικό διαμόρφωσης της κουλτούρας του, σήμερα που έχει περιοριστεί κατά κανόνα σε ένα παιδικό κοινό, ή μεμονωμένους θεατρόφιλους και διανοούμενους, τον ρόλο αυτό έχει αναλάβει η τηλεόραση. Στο κείμενο αυτό επιχειρούμε μια παράθεση των στοιχείων που καθορίζουν την κοινωνική σάτιρα του Θεάτρου Σκιών και μία αντιστοίχισή τους με την σημερινή –εν πολλοίς τηλεοπτική– σάτιρα.

Η σκέψη πως στοιχεία του Θεάτρου Σκιών μπορούν σήμερα να ανιχνευθούν στα θεατρικά σκετς του Μάρκου Σεφερλή είναι για κάποιους αρκετά εξοργιστική ώστε να σταθεί έστω και ως υπόθεση εργασίας. Ίσως πιο εύκολα δεκτή να είναι η αντιστοίχιση του Καραγκιόζη με τον Λαζόπουλο των «Μικρών Μήτσων» ή τις παλαιότερες περσόνες του Χάρυ Κλυν – αν και οι ομοιότητες εδώ είναι μάλλον λιγότερες. Βέβαια, το ζητούμενο εδώ δεν είναι ο σχολιασμός του ταλέντου κάθε καλλιτέχνη αλλά η φιλοσοφία και η λειτουργία της τέχνης του. Άλλωστε, η λαϊκή φαντασία και το λαϊκό χιούμορ σπανίως συμβαδίζουν με την εκάστοτε πολιτική ορθότητα και η ιστορία του Θεάτρου Σκιών βρίθει από «καθώς πρέπει» σχόλια απόγνωσης και αηδίας για το χαμηλό επίπεδό του.

Τhe witch is dead!

 

πέθανε η Θάτσερ.

οι Άγγλοι πανηγυρίζουν.

και στα δικά μας.

 

 

η Κύπρος είναι πάρα πολύ μακριά!

Τι έγινε ρε παιδιά; Άδειασε το ταμείο; Και τώρα; Που πήγαν τα λεφτά; Οι αγωγοί; Τα πετρέλαια; Οι τουρίστες; Οι Ευρώπες; Ο εκσυγχρονισμός; Ο Νταλάρας; 

εφημερίδα Ρήξη, τ. 92, Απρίλιος 2013

Και ένα σκιτσάκι του Κύπριου Πιν, για να μην πέσουμε (πάλι) από τα σύννεφα.