οι φίλοι μας, τα ζώα #2

όξωωω!

όξω Τζέφρυ απ΄τη παράγκα!

Σύ.Φιλ.Α.

Που είναι ο Σύριζα, οέο;

Περίεργο το φαινόμενο, η κοινωνία να καταρρέει, η οικονομία να διαλύεται, η χώρα να γίνεται έρμαιο των τραπεζών, ο λαός να εξοργίζεται, η απελπισία να φουντώνει και η Αριστερά να… πατώνει!

Μα πως; Αυτοί οι υπερεπαναστάτες; αυτοί οι υπερευαίσθητοι; Αντί να εκτιναχθούν στα ύψη και να βγουν μπροστάρηδες στους λαϊκούς αγώνες που φαντασιώνονται, βρίσκονται ένα βήμα πριν τη διάλυση!

Ε, μεταξύ μας, είναι λογικό. Πως είναι δυνατόν να εκπροσωπήσει τον λαό ένας χώρος που μισεί, απεχθάνεται, χλευάζει, πρώτα και κύρια, αυτόν τον ίδιο το λαό; Τι περιμένανε, δηλαδή, όλοι αυτοί οι φραγκοπασαλειμένοι πεπολυπολιτισμένοι εστέτ αργόσχολοι; Ότι με την κρίση, ο ελληνικός λαός, που τόσο σιχαίνονται, ο άξεστος, χωριάτης, απολίτιστος, Ελληνάρας, θα στραφεί σε αυτούς;

Αλέξης Τσίπρας, συνεχίζοντας την παράδοση των life style ηγετών-βιτρίνα του φιλελευθερισμού (από τον Ρόναλντ Ρήγκαν, μέχρι την Σεγκολέν Ρουαγιάλ και την… Τσιτσιολίνα). Εδώ από παλιά συνέντευξή του στο Schooligans, το περιοδικό του οργανισμού Λαμπράκη, για την προώθηση του νεανικού ναρκισσισμού και αυτισμού.

Ίσα ίσα, είναι τα πρώτα θύματα της κρίσης. Γιατί παύουν, πλέον, να έχουν πέραση οι ιδεοληψίες τους. Και φαίνεται, ξεκάθαρα, ότι όλα τα ιδεολογήματα που υπηρετούσε αυτός ο χώρος, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η ιδεολογική επικάλυψη του οικονομικού συστήματος που φέρνει τη χώρα στη διάλυση.:

Παγκοσμιοποίηση και πολυπολιτισμός.

Η ελεύθερη αγορά και η ελευθερία μετακίνησης (εκούσιας ή βίαιης) εργατικού δυναμικού, προϋποθέτει και την αντίστοιχη κουλτούρα. Της «ανοχής», των «ανοιχτών συνόρων», του «παγκόσμιου χωριού». Θέλει ανθρώπους χωρίς ρίζες, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς καμία απολύτως ταυτότητα. Ανέστιους κοσμοπολίτες εαυτούληδες. Η υποταγή του έθνους-κράτους σε υπερεθνικούς οργανισμούς (Παγκόσμια Τράπεζα, ΔΝΤ, ΕΕ, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου κλπ) χρειάζεται τις ανάλογες Μ.Κ.Ο. (Μη Κοινωφελείς Οργανώσεις) και τα σύγχρονα δόγματα του υστερικού «αντιεθνικισμού» και του υποκριτικού «αντιρατσισμού». Η διάλυση της κοινωνικής συνοχής και ο «εξαμερικανισμός» της χώρας απαιτεί μία πνευματική ελίτ απόλυτα εναρμονισμένη με το πνεύμα της πεφωτισμένης Δύσης. Μία ελίτ που αγνοεί, και γι’αυτό και σιχαίνεται, οτιδήποτε ελληνικό. Οτιδήποτε ντόπιο. Που αντιλαμβάνεται τον όρο πατρίδα είτε ως δείγμα φασιστικής νοοτροπίας, είτε ως ένα έθνικ, φολκλορικό ντεκόρ, του στυλ «οι κουζίνες των λαώνε».

Το σούργελο Γρηγόρης Ψαριανός, στη Ferrari του. Χαρακτηριστικός τύπος ντενεκέ της σύγχρονης Αριστεράς. Ο άνθρωπος που έγινε βουλευτής με μοναδικό του προσόν, το ότι έβγαινε στο ραδιόφωνο και μιλούσε σα δωδεκάχρονο που έμαθε τις πρώτες του κακές λεξούλες…

Γι’αυτό και βλέπεις ακραιφνείς νεοφιλελεύθερους, τύπου Μάνου και Ανδριανόπουλου, να συνομιλούν τόσο εύκολα με την «ριζοσπαστική» Αριστερά.

Και αμερικανολάγνους «διανοούμενους», τύπου Μίχα ή Δήμου, να βρίσκουν καταφύγιο στον χώρο αυτό. Το κομματίδιο-θινκτανκ «Δράση» είναι ενδεικτικό της συμπόρευσης αυτής, μιας και συγκεντρώνει αρκετά μπουμπούκια του αριστεροδεξιού νεοφιλελεύθερου προοδευτισμού…

Έτσι διαμορφώνονται οι δύο πόλοι του συστήματος, σοφά διαχωρισμένοι, ώστε να ανταποκρίνονται στις ευαισθησίες των πολιτών, εθνικές οι μεν, κοινωνικές οι δε, και παράλληλα να διατηρούν την ψευδαίσθηση της «επιλογής» και της «δημοκρατίας». Από τη μία η «συντηρητική» Δεξιά, να υπηρετεί το οικονομικό σύστημα, βδελυσσόμενη, παράλληλα, την ιδεολογία του. Και από την άλλη η «προοδευτική» Αριστερά, να υπηρετεί την ιδεολογία αυτή, βδελυσσόμενη, παράλληλα, το οικονομικό σύστημα που την δημιουργεί… Ιδανικός συνδυασμός για έναν τεχνητό διχασμό της κοινωνίας.

Γι’αυτό και το Πασόκ είναι ο απόλυτος εκπρόσωπος του συστήματος αυτού. Γιατί συνδυάζει και τα δύο. Φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και πολυπολιτισμός πακέτο!

2 σε 1!

Ο εφιάλτης κάθε πολιτισμένου, ευαισθητούλη αναρχοαριστερού: Ένα μάτσο άξεστοι άντρες, ιθαγενείς χωριάτες, να παρελαύνουν φορώντας στρατιωτικά ρούχα και κρατώντας όπλα και τη σημαία της πατρίδας τους.

Μα, θα μου πεις, αν τους βγάλεις αυτούς, τι θα μείνει; Οι νοσταλγοί του Στάλιν, από τη μία, και της Χούντας, από την άλλη; Η μόνη απάντηση στον φιλελευθερισμό, δηλαδή, είναι ο ολοκληρωτισμός; Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα; Ναι, έτσι είναι. Γι’ αυτό και η οργή του κόσμου δεν μπορεί να εκφραστεί μέσα από κάποιο πολιτικό χώρο. Βλέπουμε με τρόμο και οργή το σύστημα να δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο και, παράλληλα, απογοητευόμαστε όταν αντικρίζουμε τις εναλλακτικές λύσεις. Γιατί είναι όλοι τους ξοφλημένοι.

Υπάρχει διέξοδος; Ναι, υπάρχει. Και θα φανεί πιο καθαρά, όσο περνάει ο καιρός και τα κατεστημένα ιδεολογήματα, της μίας ή της άλλης πλευράς, θα καταρρέουν. Όσο βαθαίνει η κρίση και η απογοήτευση θα αρχίσουμε και πάλι να πιάνουμε το πραγματικό νόημα των λέξεων «Λαός» και «Πατρίδα». Και θα κληθούμε να επιλέξουμε δρόμο. Ή θα ακολουθήσουμε το δρόμο του ατομισμού και του μηδενισμού, του μίσους και του συμφέροντος, οπότε θα οδηγηθούμε σε έναν πόλεμο «όλων εναντίον όλων», σε έναν κοινωνικό εμφύλιο –τελευταία ελπίδα επιβίωσης του συστήματος. Ή θα ακολουθήσουμε τον δρόμο της παράδοσής μας, της αντίστασης και της αλληλεγγύης, του πατριωτισμού και της αξιοπρέπειας, οπότε και θα μπορέσουμε, επιτέλους, να φτιάξουμε κάτι καινούριο. Κάτι δικό μας. Κάτι σωστό.

Ρομαντισμός;

Ναι!

«Όσο είν' ό κλέφτης ζωντανός, πασά δέν προσκυνάει
κι άν πέσει το κεφάλι του, δεν μπαίνει στο ταγάρι.
Το παίρνουν οι σταυραετοί να θρέψουν τα παιδιά τους
να κάνουν πήχυ το φτερό και πιθαμή το νύχι.»

αντιμεταμοντερνισμοί 9

Ο αθλητισμός στην υπηρεσία της πολιτικής, ή αλλιώς ένα απαραίτητο εργαλείο για την οικοδόμηση του 4ου δρόμου του μεταμοντέρνου, νεοφιλελεύθερου, μπανανιότροπου, δουλόφρονου, ολίγον σοσιαλισμού. Στα πλαίσια του σεμιναρίου (γουόρκ-γκρουπ) «Πώς να πουλήσεις τη χώρα σου, διατηρώντας το χαμόγελο και την ψυχολογία ενός πλασιέ», η Σοσιαλιστική Διεθνής Α.Ε. παρουσιάζει το νέο πρόγραμμα επιμόρφωσης διευθυντικών στελεχών. Η «σοσιαλιστική γυμναστική» απευθύνεται σε πολιτικούς που θεωρούν ότι η παραδοσιακή πλύση εγκεφάλου μέσω των ΜΜΕ δεν επαρκεί για την αποτελεσματική διαφημιστική προώθηση ενός σοσιαλιστή ηγέτη. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τα ακόλουθα αθλήματα:

Η ποδηλασία τονίζει το προφίλ του έξυπνου ηγέτη, που ξέρει να κρατάει την ισσοροπία του και να στέκει ορθός παρά τις εκάστοτε αντιξοότητες. Ο καλός ποδηλάτης είναι προπάντων εύστροφος - καταφέρνει να ξεπερνάει κάθε αναποδιά, διατηρώντας παράλληλα την πορεία του. Εκτός, βέβαια, κι αν του βγει η αλυσίδα...

Το κολύμπι ανοίγει το στέρνο, φουσκώνει το στήθος και κάνει γερές πλάτες. Αυξάνει δηλαδή την αρρενωπότητα (μασκουλίνιτι) του ηγέτη. Παράλληλα, η συχνή εμφάνιση με κολυμβητικό σκουφάκι προετοιμάζει την κοινή γνώμη για την σταδιακή υιοθέτιση και άλλων χαριτωμένων καπέλων, όπως φέσι, κιπά κ.λπ...

Το κανώ κάνει γερά μπράτσα, κάνοντας τον ηγέτη να φαίνεται αρκετά δυνατός ώστε να σηκώσει τα βάρη της πολιτικής. Επίσης, η πολύωρη κωπηλασία περνάει το μήνυμα ότι ο ηγέτης είναι ένας έμπειρος καπετάνιος που ξέρει να προσανατολίζεται και να βρίσκει τον δρόμο του μέσα στις φουρτούνες της πολιτικής. Αρκεί, βέβαια, να μη χαθεί...

Σε περίπτωση που το πόπολο συνειδητοποιήσει την εκποίηση της χώρας του και αντιδράσει, ο ηγέτης θα πρέπει να διαθέτει μία ακόμη αρετή: γερά πόδια! Με το τζόγκινγκ μαθαίνει ο πολιτικός να διαφεύγει με ταχύτητα από κάθε δυσάρεστο συναπάντημα. Όπως λέει και ο λαός: Του φευγάτου η Μάργκαρετ δεν έκλαψε ποτέ...

περιοδικό Άρδην, τ.81, Σεπτέμβριος 2010

οι φίλοι μας τα ζώα #1

Αλλαξοφιλίες

εφημερίδα Ρήξη, τ.66, Σεπτέμβριος 2010

Ο Κίσινγκερ των Βαλκανίων, ο Μακιαβέλλι του 21ου αιώνα, ο Μέτερνιχ της Ελλάδας, ο διπλωματικός Κολοσσός Jeffrey Chad Papadreou, ελίσσεται ανάμεσα στα θηρία, κάνοντας τολμηρά ανοίγματα, ρεαλιστικές συμμαχίες και δυναμικές παρεμβάσεις, φέρνοντας τα πάνω κάτω στη διεθνή διπλωματική σκακιέρα!

Αφήνει πίσω την κομπλεξική ψωροκώσταινα και αναβαθμίζει τη χώρα σε σημαντικό εταίρο των μεγαθηρίων της περιοχής. Και οι αγνώμονες Έλληνες τον φτύνουν...
Ντροπή σας!!!

γκαλερί «η Χάλκη»

«Ιχνηλατώντας την Κωνσταντινούπολη» τιτλοφορείται το νέο επεισόδιο στη συνεργασία της ελληνικής και της τουρκικής καλλιτεχνικής κοινότητας, συνεχίζοντας μια μακρά σειρά από επιτυχημένες συναυλίες, παραστάσεις, γκαλά μόδας και σαπουνόπερες. Πρόκειται για μία έκθεση εικαστικών έργων 101 Ελλήνων καλλιτεχνών, που εγκαινιάστηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και φιλοξενείται στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και το Σισμανόγλειο Mέγαρο της Κωνσταντινούπολης. Τον Οκτώβριο θα φιλοξενηθεί στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων. Η βραδιά των εγκαινίων έκλεισε με κοκτέιλ στο προαύλιο της Σχολής. (Ο νέος ρόλος της Θεολογικής Σχολής, ως αίθουσας εκδηλώσεων, ενισχύεται ακόμη περισσότερο, καθώς έχει προγραμματιστεί για τις 18 Σεπτεμβρίου συναυλία με τους Ευανθία Ρεμπούτσικα, Σιχάν Οκάν και Ντιλέκ Κοτς.)

Tην έκθεση οργάνωσε η εταιρεία παραγωγής οπτικοακουστικών έργων White Fox και επιμελήθηκε η Ίρις Κρητικού. Πραγματοποιείται στα πλαίσια ανακήρυξης της Κωνσταντινούπολης ως «πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης» και το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού επέλεξε αυτή την έκθεση για να «ιχνηλατήσει» το παρελθόν της Τουρκίας. (Το παρόν και το μέλλον το ιχνηλατούν, προς το παρόν, τα F-16 της τουρκικής αεροπορίας.)

Πίνακας του Σάββα Γεωργιάδη από την έκθεση. Ανήκει στη Σχολή του νεοθωμανικού υπερρεαλισμού. Πληροφορίες φέρουν τον ζωγράφο να χρησιμοποίησε ως μοντέλο τον Τζέφρυ...

Το κοσμικό αυτό γεγονός προβλήθηκε, επίσης, και ως «φιέστα» για τη φημολογούμενη μελλοντική επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Ένα γεγονός σύμφωνο με τις επιταγές των Η.Π.Α., καθώς ο εξευτελισμός του Οικουμενικού Πατριαρχείου από την Τουρκία έχει ξεπεράσει τα ανεκτά, για αυτές, επίπεδα. (Περαιτέρω υποβάθμιση θα ισχυροποιήσει, αναπόφευκτα, το Πατριαρχείο της Μόσχας.) Πάντως, συνθέτει, μαζί με άλλα γεγονότα, όπως η λειτουργία στον περίβολο της Παναγίας Σουμελά, το κατάλληλο πολιτιστικό υπόστρωμα για τη συνέχιση της «πολιτικής των ζεϊμπέκικων», γνωστής και ως «πολιτικής των κουμπαριών» (ανάλογα με την κομματική προτίμηση).

άλλος ένας «κρύος» πίνακας από την έκθεση, του Χαράλαμπου Δερμάτη.

Στα εγκαίνια, ο Παύλος Γερουλάνος μίλησε «για τη δύναμη της δημιουργίας της πίστης και την προαναγγελία νέων εποχών, που θα μας κάνουν όλους, Έλληνες και Τούρκους, να αισθανθούμε υπερήφανοι», ενώ ενθουσιασμένος δήλωσε ο συμμετέχων ζωγράφος Αλέκος Φασιανός: «Η Τέχνη είναι ο μοναδικός τρόπος για να έρθουν κοντά οι δύο λαοί. Μόνο όταν θα χτίσουνµμια ανιδιοτελή πνευματική σχέση θα καταφέρουν να έχουν και υλική σχέση. Όταν υπάρχει εχθρική στάση, σημαίνει πως δεν υπάρχει πνευματικός σύνδεσμος». Για τον Νικήτα Κακλαμάνη, «η συγκεκριμένη έκθεση αποτελεί γεγονός ιστορικής σημασίας και αποδεικνύει περίτρανα ότι εκεί, όπου η επίσημη διπλωματία πολλές φορές αποτυγχάνει, η διπλωματία των πόλεων (sic) θριαμβεύει». Στο ίδιο πνεύμα, η Αυγή (5 Αυγούστου) έσπευσε να πανηγυρίσει, καθώς «αυτό που δεν κατόρθωσε επί χρόνια η διπλωματία και η πολιτική, το κατορθώνει, ως φαίνεται, η τέχνη», ανυποψίαστη ίσως, ότι η τέχνη καλείται ουσιαστικά, να επικυρώσει και να συνεπικουρήσει αυτά τα ίδια τα «κατορθώματα» της διπλωματίας και της πολιτικής…

Ως γνωστόν, τα πολιτιστικά «events» αποτελούν βασικό πυλώνα άσκησης της λεγόμενης «soft power» (για να χρησιμοποιήσουμε και έναν όρο της μόδας), της πολιτικής, δηλαδή, που εκπληρώνει τους στόχους της όχι μέσω της υποταγής και της βίας (hard power), αλλά μέσω της συνεργασίας και της εθελοδουλείας. Η «πολιτιστική διπλωματία», τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, οι Μ.Κ.Ο. (Μη Κοινωφελείς Οργανώσεις) και οι εμπορικοί αντιπρόσωποι συμπληρώνουν τα τεθωρακισμένα και τα αεριωθούμενα στην πολιτική φαρέτρα.

Οι Αμερικάνοι είναι πρωτοπόροι στον «πολιτιστικό ιμπεριαλισμό». Στη φωτογραφία, το στάδιο baseball της Χιροσίμα

Ως Έλληνες, έχουμε δεχθεί πυκνά συχνά τις «ευεργεσίες» της πολιτιστικής διπλωματίας. Μπορούμε να αναφέρουμε, χαρακτηριστικά, ότι η Ελλάδα υπήρξε μία από τις πρώτες χώρες, παγκοσμίως, όπου δραστηριοποιήθηκε το Βρετανικό Συμβούλιο, ήδη από το 1939. Υπήρξαμε από παλιά χώρος υποδοχής πάσης φύσεως ευαγών ιδρυμάτων που προωθούν τη φιλία και την συνεργασία των λαών, βάσει, βέβαια, των συμφερόντων των ισχυρών. Έτσι, λοιπόν, τέτοιες «επιθέσεις φιλίας» από τη γείτονα δεν εκπλήσσουν κανέναν. (Σίγουρα δεν εκπλήσσουν την πολιτική, οικονομική και πνευματική ελίτ, που τις αποδέχεται και τις ευνοεί.)Οι εποχές των Τούρκων στρατοκρατών και πραξικοπηματιών έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Οι εκκολαπτόμενες (ή κατά φαντασίαν) Μεγάλες Δυνάμεις οφείλουν να προκρίνουν τη χρήση της «soft power». Επικεντρώνονται στην οικονομική και πνευματική διείσδυση, την «πολιτιστική διπλωματία» και την πάσης φύσεως συνεκμετάλλευση (των δικών μας, όχι των δικών τους- μην μπερδεύεστε). Ο στρατός χρειάζεται μόνον ως έσχατη λύση. Σκοπός του είναι πλέον, ο εκβιασμός, οι «ειρηνευτικές» αποστολές, η επίδειξη δύναμης, και μόνον σε εξαιρετικές περιπτώσεις αμετανόητων λαών (όπως ο κουρδικός ή ο κυπριακός) καταφεύγει στον παραδοσιακό τραμπουκισμό. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνουν στρατιές από «ρεαλιστές» πολιτικούς, «ανεξάρτητους» δημοσιογράφους, «προοδευτικούς» καθηγητές, «ευαισθητοποιημένους» επιχειρηματίες και «ψυχοπονιάρηδες» καλλιτέχνες…

και κάποιοι Τούρκοι που δεν αναμένεται να παρευρεθούν στην έκθεση...

Αν η συμφιλίωση των δύο λαών περνάει μέσα από την υποταγή των Ελλήνων στις αυτοκρατορικές ονειρώξεις της Άγκυρας, τότε, ναι, μπορούμε να πούμε ότι ο κόπος τόσων τραγουδιστών, ζωγράφων και μόδιστρων δεν πήγε χαμένος.

Αν, όμως, η συμφιλίωση περνάει μέσα από τον σεβασμό και τη δικαίωση (νεκρών και ζωντανών) και μέσα από την εθνική ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια, τότε οι καλλιτέχνες αυτοί βρίσκονται, άθελά (;) τους, στην υπηρεσία του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών. Εξυπηρετούν μία εξουσία, πολιτική και στρατιωτική, που λίγο ενδιαφέρον φαίνεται να δείχνει για τα χρώματα και τα πινέλα τους…

εφημερίδα Ρήξη, τ.66, Σεπτέμβριος 2010

deal «βόμβα» στα Μ.Μ.Ε.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες, την περασμένη εβδομάδα έκλεισε ένα επιχειρηματικό deal που θα ταράξει τα νερά στο χώρο των Μ.Μ.Ε.
Όπως μεταδίδουν και τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία, επήλθε τελικώς συμφωνία ανάμεσα στους δύο διάσημους σκύλους της δημοσιογραφίας.

Ο Σαββάκης Παλαιολόγος, ο Τρίτος, εκδότης της εφημερίδας «Ένωσις» της Λευκωσίας, υπέγραψε συμφωνία με τον Eddie «Φριξ» Ξυλοπετρίδη, απόστρατο Επιλοχία και μεγαλοστέλεχος του μπλογκ «Ξύλα Πέτρες», ο οποίος και θα διατηρεί από δω και πέρα μόνιμη στήλη στην «Ένωση».

Ο Σαββάκης, λίγο προ της υπογραφής της ιστορικής συμφωνίας

Ο Eddie, σε παλαιότερη φωτογραφία του, λίγο προ της αποστρατείας του

Η στήλη, που ονομάζεται «Ελλαδικά Νέα», εγκαινιάστηκε στο τεύχος Σεπτεμβρίου, με την δημοσιογραφική κάλυψη του τορπιλισμού του καταδρομικού «Πασόκ», τον 15αύγουστο, στην Πάρο, από αγνώστου ταυτότητος υποβρύχιο.


Τα νέα αυτά φέρνουν τα πάνω κάτω στο χώρο, καθώς δημιουργείται ένας νέος δημοσιογραφικός άξονας Αθήνας-Λευκωσίας, με πολλές προεκτάσεις στην λεγόμενη «διπλωματία των σκύλων» (γνωστής και ως «διπλωματίας των σσσιύλλλων»)

Την «Ένωση» μπορείτε να τη διαβάσετε ονλάιν, στον διαδικτυακό της χώρο, ΕΔΩ

νέοι σύμβουλοι ΓΑΠ

εφημερίδα Ρήξη, τ.66, Σεπτέμβριος 2010

Είδε κι απόειδε ο χαζός της Μαργαρίτας με τους συμβούλους και τα ακαταλαβίστικά τους, (πληροφορίες αναφέρουν ότι μετά από μία σύσκεψη πήρε τη Μαρτζ τηλέφωνο και της είπε: Μάμι, it's all greek to me...), οπότε είπε να φέρει νέους συμβούλους, κάτι φίλους του από τα παλιά, που μπορεί και συνεννοείται...

Αναμένω τις απόψεις - προτάσεις σας για εμπλουτισμό της λίστας συμβούλων με διάφορες γνωστές προσωπικότητες. Τσοντάρετε καμιά ιδέα να κάνουμε ένα all-star πρωθυπουργικό συμβούλιο καθυστέρησης!

Α, και μη ξεχνιόμαστε! Αύριο, Σαββάτο, κυκλοφορεί η Ρήξη! Μη λέμε πάλι τα ίδια!

περί νεοπουριτανισμού

«Ο προτεσταντισμός γέννησε τον καπιταλισμό» μας λέει ο Βέμπερ. «Λάθος. Ο καπιταλισμός γέννησε τον προτεσταντισμό» διαφωνεί ο Μαρξ. Όποιος και να έχει δίκιο, είναι δεδομένη η σχέση μεταξύ των δύο. Ο προτεσταντισμός έβαλε τη λατρεία και ο καπιταλισμός το χρήμα. Και μαζί δημιούργησαν την λατρεία του χρήματος. Πήραν τον «τεμπέλη», «άξεστο» χωριάτη και τον έκαναν έναν «εργατικό», ατομιστή αστό. Πέταξαν τα πολλά φρου φρου και αρώματα της Εκκλησίας -παπάδες, άμφια, λειτουργίες- και κράτησαν κάποια βασικά, έτσι για το φολκλόρ της υπόθεσης. Τα υπόλοιπα τα αντικατέστησαν με τον πουριτανισμό. Ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για την δημιουργία πειθήνιων πολιτών. Όταν απουσιάζει η ηθική, εμφανίζεται η ηθικολογία. Ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία...
Ήταν η αρχή της δημιουργίας αυτού που σήμερα αποκαλούμε «άνθρωπο ρομπότ»...

Υπόδειγμα πουριτανού παλαιού τύπου. Όπως κάθε παραθρησκευτική ομάδα, απαιτείται ένα εκκεντρικό καπέλο για να ξεχωρίζει από τους άλλους.

Επειδής, όμως, οι πουριτανοί είχαν και κάποιες αρχές -φιλανθρωπία, αλλυλεγγύη κλπ- τις πέταξαν και αυτές και, από όλο το οικοδόμημα της θρησκείας, κράτησαν την τυφλή υποταγή, τις ενοχές και την εγκράτεια. Και φτιάξανε τον Αμερικάνο-Ευρωπαίο παλαιάς κοπής. Εργασία, συσσώρευση χρημάτων, ασκητική ζωή. Επειδή όμως η βιομηχανία πρόκοψε και έπρεπε το πόπολο να γίνει καταναλωτής, πετάξανε και την εγκράτεια και φτιάξανε τον Αμερικανό-Ευρωπαίο νέας κοπής. Εργασία και κατανάλωση. Τον ενήλικα έφηβο που κοιτάει τη πάρτη του και τα θέλει όλα τώρα. Τον ιδανικό ανικανοποίητο εαυτούλη μπέμπη που ζει για να ψωνίζει, μπα και ικανοποιηθεί... Αλλά που νιώθει ελεύθερος. Ανεξάρτητος. Αλλαζόνας και αυτάρεσκος μέσα στην υποτιθέμενη ελευθερία του (που συνήθως περιορίζεται στην ελευθερία επιλογής κουρέματος και φαγητού)

Βασανιστήρια από την Ιερά Εξέταση. Η Ιερά Εξέταση καταργήθηκε, η νοοτροπία της όχι...

Αλλά εδώ έχουμε ένα παράδοξο. Ο παραμεταυπερμοντέρνος άνθρωπος είναι ένας ανεξάρτητος ατομιστής που δεν έχει καμία δέσμευση, κανέναν ηθικό φραγμό, κανένα όριο και αυτοικανοποιείται, νομίζοντας ότι αυτή η εφηβική κατάσταση λέγεται «ελευθερία». Ως εδώ καλά. Πως γίνεται, όμως, αυτός ο άνθρωπος, ο «προοδευτικός», να μεταμορφώνεται σε Σταυροφόρο, έτοιμο να επιβάλλει με το ζόρι τις ιδέες του σε ολόκληρο το κόσμο, έτοιμος να ρίξει στη πυρά κάθε διαφωνούντα; Πως γίνεται οι σύγχρονες δυτικές κοινωνίες της ελευθερίας και της «ανεκτικότητας» (τι ηλίθια έννοια κι αυτή!!) να έχουν γεμίσει από νόμους, απαγορεύσεις, καταδίκες;

Μετανοείτε! Μόνον έτσι θα βρείτε τον επουράνιο παράδεισο. Ή τον επίγειο...
Ήρθαμε να σας σώσουμε!

Είναι προφανές. Είναι θέμα νοοτροπίας. Η πλειοψηφία των δυτικών είναι άθεοι, αλλά η νοοτροπία του Ιεροεξεταστή, του Σταυροφόρου, δεν άλλαξε. Απλά μεταφέρθηκε στα... εγκόσμια. Από την «εξαγωγή δημοκρατίας» των Η.Π.Α. στο Ιράκ, μέχρι την «πολιτική ορθότητα» των «ευαίσθητων», την ισοπέδωση των πολιτισμών από την «πολυπολιτισμικότητα» και ... την «υγιεινή ζωή» των health-freeks! Ένας φανατικός ζήλος να μας κάνουν να ζούμε καλύτερα, με μπόμπες οι πρώτοι και με νόμους και απαγορεύσεις οι υπόλοιποι...

Κάθε προοδευτικός άνθρωπος που θέλει να... απελευθερώσει τους συνανθρώπους του, ξεκινάει πάντα το θεάρεστο έργο του με νόμους, απαγορεύσεις και φυλακίσεις. Στη φωτογραφία αισθητική ρύπανση, κάπου στην ημιάγρια Δύση

Ταιριάζει, όμως, η δήθεν ελευθεριότητα του δυτικού ανθρώπου, με τις πάσης φύσεως απαγορεύσεις και υποδείξεις; Κι όμως, ταιριάζει! Καθότι μπέμπης, θέλει να ικανοποιεί όλες του τις ορέξεις, αλλά παράλληλα, χρειάζεται και καθοδήγηση. Κάποιον να του λέει τι να κάνει. Και τι να μην κάνει. Άλλωστε οι απαγορεύσεις εξυπηρετούν και άλλους σκοπούς.

Καταχώριση για κάποια, δυτικού τύπου, κοσμική Σταυροφορία. Είναι εμφανής η ψυχανωμαλία των εμπνευστών της.

Ξεχάσαμε, βλέπεις, και κάτι. Μπορεί η Δύση να κατήργησε την θρησκεία, αλλά κράτησε ένα στοιχείο πολύ σημαντικό, που το έφερε στην κοσμική ζωή και το κατέστησε κυρίαρχη έννοια στην σύγχρονη εποχή. Την ενοχή. Η ενοχή είναι πολύ αποτελεσματικότερη από την καταστολή και την βία. Ο πολίτης πρέπει να νιώθει ένοχος για τα πάντα. Αυτός φταίει. Για όλα, από την οικονομία που παραπαίει, μέχρι τα πάντα του ζωολογικού κήπου που δεν ζευγαρώνουν.
Στον Προμηθέα Δεσμώτη, την εξουσία διασφάλιζαν οι δύο βοηθοί του Δία, το Κράτος και η Βία. Σήμερα αντικαταστάθηκαν από τον Φόβο και την Ενοχή...

Διακοσμητικό γλυπτό καθεδρικού Ναού της Δύσης. Είναι εμφανή τα συναισθήματα που προσπαθεί να εμφυσήσει: φόβος, ενοχή, υποταγή

Συγκριτικά με την Δύση, καθολική και προτεσταντική, εμείς οι Ορθόδοξοι έχουμε κάποιες διαφορές. Για την ορθοδοξία, ο κόσμος δεν είναι μια επίγεια κόλαση, στην οποία μας βασανίζει το άθλιο σαρκίο μας μέχρι να πεθάνουμε. Ο κόσμος είναι δημιούργημα του Θεού, δείχνει την χάρη και το μεγαλείο του και, φυσικά, μας καλεί να χαρούμε και εμείς τη ζωή μας. Σε εμάς δεν υπάρχει η αγωνία και το άγχος της Αποκάλυψης. Η Ορθοδοξία δεν έχει Καθαρτήριο. Οι Εκκλησίες μας έχουν εικόνες Αγίων σε συστολή και ταπεινότητα, όχι αγάλματα αποκρουστικών τεράτων-gargoyle, έτοιμα να μας κατασπαράξουν και να μας γεμίσουν ενοχές. Και πως να γίνει αλλοιώς; Η Ορθοδοξία μπολιάστηκε από την αρχαιοελληνική αρμονία, όχι τον δυτικό μεσσιανισμό. Σταυροφορίες, Ιερά Εξέταση, κάψιμο μαγισσών δεν έχουν θέση εδώ. Ακόμη και σήμερα, παρά το γεγονός ότι επηρρεαστήκαμε πολύ από τη Δύση, οι διαφορές είναι ορατές. Σούργελα τύπου Λουκά, που περιφέρεται στα μεσημεριανάδικα και γελάει ο κόσμος, στην Αμερική θα είχανε κανάλι, εφημερίδες, εκατομμύρια δολλάρια και χιλιάδες πιστούς.

Ορθόδοξοι Ιερείς από παλιά φωτογραφία

Γιατί εδώ η υπερβολή και η υστερία της Δύσης δεν περνάει τόσο εύκολα. Τόσο η θρησκευτική, όσο και η κοσμική. Σταυροφόροι του τάδε και του δείνα, ιεροκήρυκες που θέλουν το καλό μας με το στανιό, γελοίοι ηθικολόγοι και προπαγανδιστές της «σωστής ζωής» αντιμετωπίζονται πάντα με τον ίδιο τρόπο, όπως έμεινε στην ιστορία ο δικτάτορας Πάγκαλος, που μέτραγε με το υποδεκάμετρο τις φούστες: ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ

μοναχός του Αγίου Όρους, με το σκουφάκι του, κάνει ένα διάλειμμα στο περιβόλι του...

Γιατί πως να το κάνεις, βρε παιδί μου, εμείς τα βλέπουμε αλλοιώς τα πράγματα. Τη σταυροφορία, ακόμα και για το πιο σωστό πράγμα, την βλέπουμε με μισό μάτι. Όσο και να συμφωνούμε με κάποιον, μόλις αυτός ξεπεράσει τα όρια, γινόμαστε καχύποπτοι... Κάτι η Τουρκοκρατία και η Φραγκοκρατία που μας έκαναν ολίγον αντιεξουσιαστές, κάτι το μεσογειακό κλίμα που μας κάνει ολίγον γλεντζέδες, κάτι ο απόηχος του Διογένη και του Αριστοφάνη που μας κάνει ολίγον κριτικούς απέναντι σε κάθε υποκρισία και υπερβολή, κάτι η Ορθοδοξία που μας κάνει μετρημένους και ταπεινούς, έχουμε καταφέρει, και στα εύκολα και στα δύσκολα, να μπορούμε να φχαριστιόμαστε λιγάκι τη ζωή μας, χωρίς να παίρνουμε το γιαταγάνι να υποδείξουμε στον δίπλα πως θα ζει, «για το καλό του»...

η Κανέλη το 2060