














Φορομπήχτες καθέτου εφορμήσεως. Κάμπτουν το φρόνημα των αντιπάλων με απανωτά φορολογικά χαστούκια.
Μηχανοκίνητες ομάδες επιχειρηματιών εισβάλλουν στην ελληνική αγορά αγοράζοντας και «αξιοποιώντας» ό,τι βρουν στο πέρασμά τους.
Καταστρώνει σχέδια επιχειρήσεων και αναλαμβάνει να συντάξει τον νέο χάρτη της Ελλάδας, συντονίζοντας το μοίρασμα ανάμεσα στους Συμμάχους.
Τραπεζίτες, οικονομολόγοι, διευθυντές, μάνατζερ. Άρτια εξοπλισμένοι, εκπαιδευμένοι και φανατισμένοι, αναλαμβάνουν όλες τις δύσκολες και «βρώμικες» δουλειές (έως και την πρωθυπουργία).
Ύπουλα Μέσα Μαζικής Υστερίας. Δημιουργούν ζώνη αποκλεισμού από την ενημέρωση, τορπιλίζοντας κάθε σκέψη αντίστασης.
Διανοούμενοι Υπηρεσίας. Εμφανίζονται από το πουθενά για να σπείρουν τον πανικό και την σύγχυση στις γραμμές του αντιπάλου.
Ένοπλα τμήματα περιπολούν ανά την επικράτεια εντοπίζοντας σπίτια, καταθέσεις και κάθε περιουσιακό στοιχείο των ιθαγενών.
Τσαρουχοκίνητες ομάδες ιθαγενών αντιστέκονται στις δυνάμεις του Ράιχ, ψελλίζοντας ασυναρτισίες περί εθνικής ανεξαρτησίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Την σήμερον, το λαϊκόν θέατρον σκιών παρουσιάζει την παράσταση «Ο Καραγκιόζης κορόιδο και το τέλος της μεταπολίτευσης». Πρωταγωνιστούν όλες οι γνωστές φιγούρες της μεταπολίτευσης που μας ταλαιπώρησαν τόσα χρόνια! Θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε (ξανά...)!
ο Καραγκιόζης
ο Χατζηαβάτης
ο Σιορ Διονύσιος
ο Μορφονιός
ο Μπαρμπα ΓιώργοςΣταύρος Θεοδωράκης, 30 Μαΐου 2011
«Και ποιά είναι, λοιπόν, η πρότασή σας;» διερωτάται με ύφος ιεροεξεταστή ο κάθε δημοσιογράφος-καθηγητής-διανοούμενος (πραγματικός ή κατά φαντασίαν) που δυσφορεί, όταν συνειδητοποιεί πως οι μούντζες και οι κατάρες του λαού στις πλατείες και τους δρόμους περιλαμβάνουν στους αποδέκτες τους και... τον εαυτό του.
Οι διανοούμενοι που εγκατέλειψαν τον λαό στην τύχη του, συνωστιζόμενοι μπροστά στις κρατικές επιδοτήσεις, ευρωπαϊκά προγράμματα, τις Μ.Κ.Ο. και το Μέγαρο ή αποσυρόμενοι στον γυάλινο κόσμο τους, είναι πάντα έτοιμοι να σηκώσουν απειλητικά το δάκτυλο, καταγγέλλοντας τον μέσο μεροκαματιάρη, που κατεβαίνει στο Σύνταγμα χωρίς να έχει πέντε πτυχία και τρία διδακτορικά, ώστε να έχει έτοιμες λύσεις στα προβλήματά του. Η μούτζα, οι φωνές, τα «γηπεδικά» συνθήματα και –για πολλούς προπαντώς– οι ελληνικές σημαίες αποτελούν δείγμα ανωριμότητας, καθυστέρησης, επαρχιωτισμού. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η έλλειψη απαντήσεων στο ερώτημα «τι κάνουμε;» δείχνει την ανεπάρκεια και την απουσία των ίδιων των διανοουμένων. Δεν μπορούν να παραδεχθούν ότι τα αδιέξοδα της κοινωνίας φανερώνουν την δική τους γύμνια. Άλλωστε, στο βασίλειο του ελιτισμού και της αλαζονείας η αυτοκριτική και η συγγνώμη είναι εξαιρετικά σπάνιες.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η τέχνη. Οι προοδευτικοί καλλιτέχνες μας είναι πάντα έτοιμοι να στηλιτεύσουν παρωχημένες μορφές ελέγχου, που έχει καταργήσει και αντικαταστήσει ο ίδιος ο καπιταλισμός, μα δεν δείχνουν την ίδια συνέπεια στις σύγχρονες μεθόδους εκβαρβαρισμού και αποκτήνωσης την κοινωνίας μας. Στο φαντασιακό τους η κοινωνία είναι και πάλι στη θέση του κατηγορούμενου – του απαίδευτου αγροίκου επαρχιώτη. Μοναδική τους έγνοια, να «αποδομήσουν», όπως λένε, οποιαδήποτε συλλογική έκφραση του λαού – οποιοδήποτε στήριγμα του έχει απομείνει, πριν κατρακυλήσει στην βαρβαρότητα μιας κοινωνίας-ζούγκλας, όλων εναντίον όλων. Με έναν «προοδευτισμό» και μια «επαναστατικότητα» που, περιέργως, ανταμείβεται απλόχερα με επιχορηγήσεις, αξιώματα και βραβεία. Μα –θα πείτε– υπάρχουν εξαιρέσεις. Σίγουρα. Αλλά λίγες. Και είμαι σίγουρος ότι οι εξαιρέσεις αυτές θα είναι οι πρώτοι που θα συμφωνούσαν με τις διαπιστώσεις μου.
O λαός, λοιπόν, έχει μείνει μόνος του και η ευθύνη του τώρα είναι διπλή. Δεν αρκεί πια να κάνει την σωστή επιλογή – να βρει, επιτέλους την σωστή ηγεσία. Τώρα πια πρέπει να το πάρει πάνω του – και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Την ώρα που διανοούμενοι και καλλιτέχνες μαζεύουν υπογραφές για να στηρίξουν την καταρρέουσα σαπίλα της Μεταπολίτευσης (όπως υπέγραφαν πιο παλιά για το σχέδιο Ανάν, την Ρεπούση κ.λπ. – πάντα πρόθυμοι να στηρίξουν με το κύρος τους τις επιλογές του συστήματος), ή κρύβονται πίσω από την σιωπή τους, ξεχνώντας τον ρόλο τους στην κοινωνία, ο λαός πρέπει να πάει ένα βήμα παραπέρα και να αναλάβει ΚΑΙ αυτόν τον ρόλο. Δεν αρκεί πια η σκέτη αγανάκτηση, δεν αρκούν οι καφενειακές κουβέντες και οι λεονταρισμοί «κάντε με πρωθυπουργό για μια μέρα» (ή, αν προτιμάτε, «κάντε με καπετάνιο για μια μέρα»). Δεν μπορεί να κυνηγάει εσαεί φαντάσματα και συνομωσίες, προκειμένου να καλύψει και να παραμυθιάσει την άγνοιά του. Τα πράγματα σοβαρεύουν και αν δεν θέλουμε να αφήσουμε για άλλη μια φορά τις ζωές μας στα χέρια των όποιων «ειδικών» (που μας πρόδωσαν κατ’ επανάληψη), θα πρέπει να σοβαρευτούμε και εμείς. Από όλες τις απόψεις. Και πρώτα πρώτα να ξεπεράσουμε τα δικά μας ταμπού και τις δικές μας «απόλυτες αλήθειες».
Και προπαντός, θα πρέπει οπωσδήποτε να απαντήσουμε στο βασανιστικό ερώτημα «γιατί απέτυχαν οι προηγούμενοι από εμάς;». Μάλλον κάτι λείπει. Ο Σαββόπουλος ξεκίνησε την καριέρα του εκφράζοντας τους πόθους μιας ολόκληρης γενιάς και την έκλεισε κατρακυλώντας στον βούρκο των κόκκινων χαλιών, του Μεγάρου και της σόου-μπιζ. Η πορεία του αντικατοπτρίζει την πορεία ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας στην διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Κάτι πήγε στραβά – κάπου εξοκείλαμε. Τι φταίει; Και αυτό, δυστυχώς, το ερώτημα θα πρέπει να το απαντήσουμε μόνοι μας. Φοβάμαι πως η απάντηση δεν είναι όσο εύκολη δείχνει.
Mα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί.
Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους;
Μπ. Μπρεχτ
σύνθεση του http://wonderjlawwall.blogspot.com/
Και αντί να κληθεί ο λαός να ψηφίσει, κλήθηκε ο έμπειρος κλητήρας να κυβερνήσει. Και κλήθηκε και ο μπουμπούκος να πάρει την αμοιβή του και να συμπληρώσει την αυτογελοιοποίηση της πολιτικής.


ο πρόεδρος του Λάος στο ξεκίνημα της καριέρας του. Όπως βλέπετε, δεν άλλαξε ποτέ επάγγελμα.
Το υφυπουργείο πάντως δεν το πήρε τυχαία. Βλέπετε ο Καρατζαφέρης έχει από παλιά παρτίδες με την εξουσία. Έτσι, τις προάλλες που η εξουσία έβαλε τα καλά της και βγήκε για έναν νυχτερινό περίπατο, εκεί περπατούσε αμέριμνη (και αφού αγνόησε την Ντόρα που της την έπεσε με στυλ), έπεσε πάνω στον Καρατζαφέρη. Ο Καρατζαφέρης θύμισε τις παλιές τους σχέσεις. Ο Άδωνης, ο παράνομος καρπός του Καρατζαφέρη έπρεπε να αποκατασταθεί. Η εξουσία δεν μπορούσε να αρνηθεί το παράνομο τέκνο της...