ξύλα πέτρες και τσαλιά καμμένα, ήτοι σκίτσα, σκέψεις και σχόλια του Νικόλα

22 Νοε 2011

Ο Καραγκιόζης κορόιδο

Την σήμερον, το λαϊκόν θέατρον σκιών παρουσιάζει την παράσταση «Ο Καραγκιόζης κορόιδο και το τέλος της μεταπολίτευσης». Πρωταγωνιστούν όλες οι γνωστές φιγούρες της μεταπολίτευσης που μας ταλαιπώρησαν τόσα χρόνια! Θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε (ξανά...)!
Εμφανίζονται:

ο Καραγκιόζης
Ο συνήθης ύποπτος. Τώρα τελευταία κάτι έχει αρχίσει να υποψιάζεται...

ο Χατζηαβάτης
Πίστεψε στο όραμα της ισχυρής Ευρώπης, της ΟΝΕ, των Ολυμπιακών Αγώνων και της Γιουροβίζιον. Έτσι άνοιξε προποτζίδικο για να συμβάλλει στην εθνική προσπάθεια.

ο Σιορ Διονύσιος
Καλλιτέχνης και διανοούμενος με άποψη. Τα ευρωπαϊκά κονδύλια βοήθησαν πολύ στην ιδεολογική του συγκρότηση.

ο Μορφονιός
Ιδιωτικός υπάλληλος. Η μαμά του του είπε ότι θα γίνει ο καλύτερος μάνατζερ του κόσμου. Προς το παρόν παίρνει 300 ευρώ το μήνα, αλλά ελπίζει ότι θα βρει την ευκαιρία να δείξει τα προσόντα του.

ο Μπαρμπα Γιώργος
Πρώην τσέλιγκας, έκανε τη στάνη ρουμς του λετ. Τα 'χει με τον Νομάρχη που του έταξε κονδύλια για αγροτσελιγκοτουρισμό.

ο Σταύρακας
Δημόσιος υπάλληλος. Πρόεδρος, γραμματέας, ταμίας και μέλος του Σωματείου Μαστιχομασουλητών.

ο Πασάς
Αντιεξουσιαστής στο Σαράι. Παρέλαβε χάος, αλλά κάνει ό,τι μπορεί για να σώσει την πατρίδα...

εφημερίδα Ρήξη, τ. 79, Νοέμβριος 2011

18 Νοε 2011

η προδοσία των διανοουμένων και ο ρόλος μας

Οι αληθινοί «αγανακτισμένοι» έχουν διαφορετική συμπεριφορά. Δεν χρησιμοποιούν τα παιδιά τους, δεν κουνάνε σημαίες, δεν μετέχουν στο φτηνό χιούμορ περί χοντρών πολιτικών που τρώνε και δεν δίνουν, δεν κρεμάνε πανό με ασυναρτησίες και συνωμοτικά σενάρια.

Σταύρος Θεοδωράκης, 30 Μαΐου 2011

«Και ποιά είναι, λοιπόν, η πρότασή σας;» διερωτάται με ύφος ιεροεξεταστή ο κάθε δημοσιογράφος-καθηγητής-διανοούμενος (πραγματικός ή κατά φαντασίαν) που δυσφορεί, όταν συνειδητοποιεί πως οι μούντζες και οι κατάρες του λαού στις πλατείες και τους δρόμους περιλαμβάνουν στους αποδέκτες τους και... τον εαυτό του.

Οι διανοούμενοι που εγκατέλειψαν τον λαό στην τύχη του, συνωστιζόμενοι μπροστά στις κρατικές επιδοτήσεις, ευρωπαϊκά προγράμματα, τις Μ.Κ.Ο. και το Μέγαρο ή αποσυρόμενοι στον γυάλινο κόσμο τους, είναι πάντα έτοιμοι να σηκώσουν απειλητικά το δάκτυλο, καταγγέλλοντας τον μέσο μεροκαματιάρη, που κατεβαίνει στο Σύνταγμα χωρίς να έχει πέντε πτυχία και τρία διδακτορικά, ώστε να έχει έτοιμες λύσεις στα προβλήματά του. Η μούτζα, οι φωνές, τα «γηπεδικά» συνθήματα και –για πολλούς προπαντώς– οι ελληνικές σημαίες αποτελούν δείγμα ανωριμότητας, καθυστέρησης, επαρχιωτισμού. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η έλλειψη απαντήσεων στο ερώτημα «τι κάνουμε;» δείχνει την ανεπάρκεια και την απουσία των ίδιων των διανοουμένων. Δεν μπορούν να παραδεχθούν ότι τα αδιέξοδα της κοινωνίας φανερώνουν την δική τους γύμνια. Άλλωστε, στο βασίλειο του ελιτισμού και της αλαζονείας η αυτοκριτική και η συγγνώμη είναι εξαιρετικά σπάνιες.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η τέχνη. Οι προοδευτικοί καλλιτέχνες μας είναι πάντα έτοιμοι να στηλιτεύσουν παρωχημένες μορφές ελέγχου, που έχει καταργήσει και αντικαταστήσει ο ίδιος ο καπιταλισμός, μα δεν δείχνουν την ίδια συνέπεια στις σύγχρονες μεθόδους εκβαρβαρισμού και αποκτήνωσης την κοινωνίας μας. Στο φαντασιακό τους η κοινωνία είναι και πάλι στη θέση του κατηγορούμενου – του απαίδευτου αγροίκου επαρχιώτη. Μοναδική τους έγνοια, να «αποδομήσουν», όπως λένε, οποιαδήποτε συλλογική έκφραση του λαού – οποιοδήποτε στήριγμα του έχει απομείνει, πριν κατρακυλήσει στην βαρβαρότητα μιας κοινωνίας-ζούγκλας, όλων εναντίον όλων. Με έναν «προοδευτισμό» και μια «επαναστατικότητα» που, περιέργως, ανταμείβεται απλόχερα με επιχορηγήσεις, αξιώματα και βραβεία. Μα –θα πείτε– υπάρχουν εξαιρέσεις. Σίγουρα. Αλλά λίγες. Και είμαι σίγουρος ότι οι εξαιρέσεις αυτές θα είναι οι πρώτοι που θα συμφωνούσαν με τις διαπιστώσεις μου.

O λαός, λοιπόν, έχει μείνει μόνος του και η ευθύνη του τώρα είναι διπλή. Δεν αρκεί πια να κάνει την σωστή επιλογή – να βρει, επιτέλους την σωστή ηγεσία. Τώρα πια πρέπει να το πάρει πάνω του – και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Την ώρα που διανοούμενοι και καλλιτέχνες μαζεύουν υπογραφές για να στηρίξουν την καταρρέουσα σαπίλα της Μεταπολίτευσης (όπως υπέγραφαν πιο παλιά για το σχέδιο Ανάν, την Ρεπούση κ.λπ. – πάντα πρόθυμοι να στηρίξουν με το κύρος τους τις επιλογές του συστήματος), ή κρύβονται πίσω από την σιωπή τους, ξεχνώντας τον ρόλο τους στην κοινωνία, ο λαός πρέπει να πάει ένα βήμα παραπέρα και να αναλάβει ΚΑΙ αυτόν τον ρόλο. Δεν αρκεί πια η σκέτη αγανάκτηση, δεν αρκούν οι καφενειακές κουβέντες και οι λεονταρισμοί «κάντε με πρωθυπουργό για μια μέρα» (ή, αν προτιμάτε, «κάντε με καπετάνιο για μια μέρα»). Δεν μπορεί να κυνηγάει εσαεί φαντάσματα και συνομωσίες, προκειμένου να καλύψει και να παραμυθιάσει την άγνοιά του. Τα πράγματα σοβαρεύουν και αν δεν θέλουμε να αφήσουμε για άλλη μια φορά τις ζωές μας στα χέρια των όποιων «ειδικών» (που μας πρόδωσαν κατ’ επανάληψη), θα πρέπει να σοβαρευτούμε και εμείς. Από όλες τις απόψεις. Και πρώτα πρώτα να ξεπεράσουμε τα δικά μας ταμπού και τις δικές μας «απόλυτες αλήθειες».

Και προπαντός, θα πρέπει οπωσδήποτε να απαντήσουμε στο βασανιστικό ερώτημα «γιατί απέτυχαν οι προηγούμενοι από εμάς;». Μάλλον κάτι λείπει. Ο Σαββόπουλος ξεκίνησε την καριέρα του εκφράζοντας τους πόθους μιας ολόκληρης γενιάς και την έκλεισε κατρακυλώντας στον βούρκο των κόκκινων χαλιών, του Μεγάρου και της σόου-μπιζ. Η πορεία του αντικατοπτρίζει την πορεία ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας στην διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Κάτι πήγε στραβά – κάπου εξοκείλαμε. Τι φταίει; Και αυτό, δυστυχώς, το ερώτημα θα πρέπει να το απαντήσουμε μόνοι μας. Φοβάμαι πως η απάντηση δεν είναι όσο εύκολη δείχνει.

Mα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί.
Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους;

Μπ. Μπρεχτ

εφημερίδα Ανατροπή, φ.3, 12 Νοεμβρίου 2011

16 Νοε 2011

ανθ' ημών ο Μπουμπούκος...

σύνθεση του http://wonderjlawwall.blogspot.com/

«Ανθ΄ ημών ο Γουλιμής» είχε πει ο Τρικούπης, όταν από Πρωθυπουργός έφθασε να μην εκλεγεί ούτε καν βουλευτής - (έχασε στην περιφέρειά του, από κάποιον Γουλιμή, για λίγους ψήφους). Έτσι και τώρα, εκεί που οι κινητοποιήσεις της 28ης Οκτωβρίου έδειχναν ότι η κυβέρνηση θα έπεφτε και θα πηγαίναμε για εκλογές, κατάφερε -την τελευταια στιγμή- το σύστημα να διασωθεί.

Και αντί να κληθεί ο λαός να ψηφίσει, κλήθηκε ο έμπειρος κλητήρας να κυβερνήσει. Και κλήθηκε και ο μπουμπούκος να πάρει την αμοιβή του και να συμπληρώσει την αυτογελοιοποίηση της πολιτικής.


Σε μια κοινωνία που η πολιτική έχει υποταχθεί στην οικονομία, την αγορά και το θέαμα και οι πολιτικοί έχουν αντικατασταθεί από «διαχειριστές» και τεχνοκράτες, η υπουργοποίηση γελωτοποιών και σιχαμάτων όπως ο Μπουμπούκος (ή, πιο πριν ο Πάγκαλος) είναι απολύτως φυσιολογική. Δείχνει απλούστατα την έκλειψη της πολιτικής. Όλα παίζονται πια με όρους θεάματος. Από τους πολίτες που αποστρέφονται την πολιτική, αναζητώντας παραμυθία, παραμύθια, μαγικά κουμπιά και «σωτήρες», μέχρι τις ελίτ, που προωθούν στην πολιτική ντενεκέδες και γλάστρες. Άλλωστε ο νεοφιλελευθερισμός δεν έχει και ιδιαίτερες απαιτήσεις από την πολιτική. Το μόνο που ζητάει είναι η κατάργησή της. Και το κατάφερε με τον πλέον θεαματικό τρόπο. Με την διεξαγωγή της πολιτικής με όρους μεσημεριανάδικου. Ε, τώρα μάλιστα. Ναι, αυτό είναι φασισμός. Γνήσιος.


Ο «πατριωτισμός» του Άδωνη μπορεί να ειδωθεί μόνο με όρους λάιφ-στάιλ, όπως με όρους λάιφ-στάιλ υιοθετούν διάφορες ιδεολογίες-πακέτα πολλοί πολίτες στην μοντέρνα απολιτική κοινωνία. Η ιδεολογία ως εμπόρευμα περιλαμβάνει μία σειρά από κλισέ και κανόνες (από συγκεκριμένο ντύσιμο μέχρι συγκεκριμένα χόμπυ), που συνήθως έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: καμία σχέση με την κοινωνία και την πολιτική. Έτσι, το ιδεολογικό πακέτο με το brand name «πατριωτισμός» περιλαμβάνει από ταινίες του Χόλυγουντ και ατάκες για αναρχοάπλυτους συριζαίους, μέχρι προκάτ τομείς επιστημονικού ενδιαφέροντος, εν προκειμένου μία μελέτη της ιστορίας, και κυρίως της αρχαιότητας, με όρους αμερικανικού τηλεπαιχνιδιού.


Και πολιτική; Πουθενά. Φαίνεται και στην συμπεριφορά του Άδωνη στην βουλή. Στερούμενος παντελώς πολιτικής σκέψης, πολιτεύεται με όρους γηπέδου. Περιμένει να δει τι θα πει το ΚΚΕ ή ο Σύριζα, για να βγει μετά και να πει τα ανάποδα. Και κάθε φορά που μιλάει, πανηγυρίζει τις ηλιθιότητες που λέει, διότι κατάφερε να «την πει» στους αντιπάλους του. Και το κάνει με τον ίδιο τρόπο που «την λέει» ένας γαύρος σε έναν βάζελο στο καφενείο. Και νομίζει ότι αυτό είναι πολιτική…


ο πρόεδρος του Λάος στο ξεκίνημα της καριέρας του. Όπως βλέπετε, δεν άλλαξε ποτέ επάγγελμα.

Το υφυπουργείο πάντως δεν το πήρε τυχαία. Βλέπετε ο Καρατζαφέρης έχει από παλιά παρτίδες με την εξουσία. Έτσι, τις προάλλες που η εξουσία έβαλε τα καλά της και βγήκε για έναν νυχτερινό περίπατο, εκεί περπατούσε αμέριμνη (και αφού αγνόησε την Ντόρα που της την έπεσε με στυλ), έπεσε πάνω στον Καρατζαφέρη. Ο Καρατζαφέρης θύμισε τις παλιές τους σχέσεις. Ο Άδωνης, ο παράνομος καρπός του Καρατζαφέρη έπρεπε να αποκατασταθεί. Η εξουσία δεν μπορούσε να αρνηθεί το παράνομο τέκνο της...


1 Νοε 2011

εσείς τι ψηφίζετε;

δημοψήφισμα; ποιο δημοψήφισμα;

εγώ μία απάντηση ξέρω σε οποιαδήποτε ερώτηση του Τζέφρυ και της συμμορίας του.



κούρεμα; ποιό κούρεμα;

Εγώ ένα κούρεμα ξέρω για τον Τζέφρυ και τη συμμορία του.

πηγή